فرزین محدث ، کارگردانی در امتداد معلمی

نخستین تجربه کارگردانی، برای بسیاری از هنرمندان فرصتی است تا جهان شخصی خود را معرفی کنند؛ اما «پایین نردبان» برای من بیش از آنکه معرفی یک کارگردان باشد، معرفی یک شیوه آموزش است. فرزین محدث در این اجرا، پیش از آنکه از نگاهش به کارگردانی سخن بگوید، حاصل سال‌ها حضورش در جایگاه معلم را به نمایش می‌گذارد.

در تمام طول اجرا، هفت بازیگر روی صحنه حضور دارند و هر کدام در مقطعی روایت خود را پیش می‌برند. با وجود تفاوت نقش‌ها، در اجرای همه آن‌ها کیفیتی مشترک دیده می‌شود؛ انضباط اجرایی، آگاهی از بدن، تسلط بر بیان و توجه به جزئیات. این شباهت از جنس تقلید نیست، بلکه نشانه عب
ور از یک مسیر آموزشی مشترک است؛ مسیری که بازیگر را پیش از هر چیز به فهم نقش و شناخت ابزار بازیگری ... دیدن ادامه ›› می‌رساند.

همین ویژگی، «پایین نردبان» را برای من از یک نخستین تجربه کارگردانی فراتر می‌برد. در این اجرا، بیش از آنکه میزانسن‌ها یا فرم کارگردانی جلب توجه کنند، کیفیت حضور بازیگران است که نگاه را به خود معطوف می‌کند؛ کیفیتی که به‌سختی می‌توان آن را تنها حاصل چند هفته تمرین دانست.

در تئاتر، ارزش یک معلم را نمی‌توان تنها با کلاس‌هایی که برگزار کرده سنجید؛ اثر واقعی او زمانی آشکار می‌شود که آموزه‌هایش در اجرای شاگردانش قابل مشاهده باشد. «پایین نردبان» از همین منظر اهمیت پیدا می‌کند؛ اجرایی که در آن، رد نگاه فرزین محدث را می‌توان در کیفیت بازی بازیگران دید، بی‌آنکه هیچ‌کدام نسخه‌ای از او باشند.

شاید هنوز برای قضاوت درباره مسیر کارگردانی فرزین محدث زود
باشد، اما این نمایش یک نکته را روشن می‌کند؛ او در نخستین تجربه کارگردانی خود، تنها یک اثر نمایشی روی صحنه نبرده است، بلکه نتیجه سال‌ها باور به آموزش را نیز به تماشا گذاشته است. اگر این مسیر با همین دقت و وسواس ادامه پیدا کند، مهم‌ترین میراث فرزین محدث را باید نه فقط در نقش‌هایی که بازی کرده یا نمایش‌هایی که کارگردانی خواهد کرد، بلکه در بازیگرانی جست‌وجو کرد که نگاه او را با هویت مستقل خود ادامه خواهند داد.