تی.اس. الیوت یکی از چهره‌های تعیین‌کننده مدرنیسم است؛ شاعری که با «پروفراک» در سال ۱۹۱۵ مسیر شعر انگلیسی را تغییر داد. الیوت در ۱۸۸۸ در سنت‌لوئیس آمریکا به دنیا آمد و بعدها در انگلستان ساکن شد؛ جایی که با ازرا پاوند آشنا شد و پاوند نخستین کسی بود که «پروفراک» را شاهکاری بی‌سابقه خواند. الیوت تحصیلات فلسفی گسترده‌ای در هاروارد، سوربن و آکسفورد داشت و این پشتوانه فلسفی در تمام آثارش دیده می‌شود. او در ۱۹۶۵ در لندن درگذشت؛ مرگی آرام اما پس از سال‌ها فعالیت ادبی، نقد، و کار در نشر فابر اند فابر. میراث او شامل «سرزمین هرز»، «مردان توخالی»، «چهار کوارتت» و نمایشنامه‌هایی چون «قتل در کلیسیا» است.
«آواز عشق جی. آلفرد پروفراک» نخستین شعر حرفه‌ای منتشرشده الیوت است و بسیاری آن را آغاز مدرنیسم می‌دانند. این شعر با شکستن ساختارهای رمانتیسم و شعر کلاسیک، جهان ذهنی یک مرد میانسال را در قالب مونولوگ درونی و جریان سیال ذهن روایت می‌کند؛ روایتی که در زمان انتشار «غریب» و «نامتعارف» تلقی شد اما امروز یکی از شناخته‌شده‌ترین آثار ادبیات مدرن است.
پروفراک مردی است گرفتار تردید، اضطراب اجتماعی، ترس از قضاوت، و ناتوانی در تصمیم‌گیری. او در شهری مه‌آلود و خفه‌کننده قدم می‌زند؛ شهری که یادآور لندن صنعتی و مه‌زده اوایل قرن بیستم است. این شخصیت، نماد انسان مدرن سرخورده و منزوی است؛ انسانی که میان میل و ترس، میان خواستن و نخواستن، میان عشق و بی‌عملی گیر کرده است.
پروفراک می‌خواهد سخنی مهم بگوید شاید اعترافی عاشقانه اما هر بار عقب می‌نشیند. این عقب‌نشینی‌ها، که در شعر با تصاویر تکرارشونده «زمان»، «پیری»، «فرصت‌های از دست‌رفته» و «ترس از قضاوت» همراه است، او را به یکی از پیچیده‌ترین شخصیت‌های ادبیات مدرن تبدیل می‌کند.
الیوت در «پروفراک» از چند ویژگی ... دیدن ادامه ›› مهم بهره می‌گیرد، جریان سیال ذهن، روایت از ذهن پروفراک می‌گذرد و مانند موجی از تصاویر، خاطرات، ترس‌ها و مکاشفه‌هاست. ارجاعات بینامتنی از دانته تا شکسپیر، از انجیل تا شعر متافیزیکی؛ این ارجاعات لایه‌های معنایی شعر را چند برابر می‌کند. تصاویر شهری مدرن مه زرد، خیابان‌های باریک، اتاق‌های چای، گفت‌وگوهای سطحی؛ همه نمادهای جهان مدرن و بی‌روح‌اند.زبان دوگانه: هم شاعرانه و موسیقایی، هم سرد و روزمره؛ این تضاد یکی از امضاهای الیوت است.طنز تلخ و خودانتقادی: پروفراک گاهی خودش را مسخره می‌کند؛ گاهی جهان را. این طنز تلخ، شعر را از رمانتیسم فاصله می‌دهد.
نقدهای بین‌المللی «پروفراک» را بیانیهٔ بحران انسان مدرن می‌دانند؛ شعری که نشان می‌دهد چگونه فرد در عصر مدرن میان میل به ارتباط و ترس از شکست، میان خواستن و ناتوانی، میان زندگی و سکون، گیر می‌کند.
در نقدهای معتبر، این شعر «درامِ رنج ادبی» و «تجسم ناتوانی انسان مدرن» توصیف شده است. نگاه یک کارگردان ایرانی برای انتشار در تیوالبه‌عنوان کارگردانی که جهان را از منظر صحنه می‌بیند، «پروفراک» نه فقط یک شعر، بلکه یک مونولوگ نمایشی است؛ مونولوگی که می‌تواند روی صحنه اجرا شود. شخصیت پروفراک مانند بازیگری است که در تاریکی قدم می‌زند و با هر جمله، نور کوچکی بر بخشی از ذهنش می‌تاباند.