«تابوت عهد» به کارگردانی مجتبی جدی را می‌توان تلاشی هوشمندانه برای بازخوانی یک متن معاصر از خلال زبان تئاتر مدرن دانست؛ اجرایی که به‌جای وفاداری صرف به ساختار رئالیستی نمایشنامه نیل لبیوت، با دراماتورژی هدفمند، جهان اثر را به قلمرو سکوت، مکث و ناگفته‌ها سوق می‌دهد. این انتخاب نه یک تغییر فرمال صرف، بلکه تصمیمی زیبایی‌شناسانه است که متن را از وابستگی به گفت‌وگوهای پرشتاب رها کرده و لایه‌های پنهان روان‌شناختی و عاطفی آن را در ایران معاصر برجسته می‌کند.
آنچه این اجرا را از بسیاری از بازخوانی‌های رایج متمایز می‌کند، جسارت در فاصله گرفتن از رئالیسم آمریکایی متن اصلی و رسیدن به بیانی مستقل است. مجتبی جدی به‌جای آنکه صرفاً نمایشنامه‌ای خارجی را روی صحنه بیاورد، آن را با دغدغه‌های زیباشناختی و اجتماعی امروز پیوند می‌زند؛ رویکردی که نشان می‌دهد دراماتورژی، در این اثر، نه ابزاری برای حذف و اضافه، بلکه فرآیندی خلاقانه برای بازتولید معناست.

بازی‌ نازنین حشم‌دار و صادق برقعی نیز در امتداد همین جهان مینیمال شکل گرفته است. حشم‌دار از اغراق‌های معمول فاصله گرفته و با اجرایی کنترل‌شده، مبتنی بر جزئیات رفتاری و بیان درونی، اجازه می‌دهند تنش اصلی نمایش در زیرلایه‌های اجرا جریان پیدا کند. این هماهنگی میزانسن و بازیگری، انسجامی قابل توجه به کلیت اثر ... دیدن ادامه ›› بخشیده است.

«تابوت عهد» از آن دست اجراهایی است که ارزش خود را نه در نمایشگری و جلوه‌های بیرونی، بلکه در دقت فرمال، ظرافت اجرایی و احترام به شعور تماشاگر می‌یابد. این اثر نشان می‌دهد که همچنان می‌توان با تکیه بر زبان مدرن، دراماتورژی خلاقانه و اجرایی ساده اما دقیق، نمایشی ساخت که مخاطب تئاتر را به یک اثر محترم دعوت کند.

اشکان میرچی
@ayar__news