نمایش میکروچیپ با وجود بعضی ضعف‌ها و افت‌وخیزهای روایی در متن، برای اولین تجربه کارگردانی عطا عمرانی یک شروع خیلی محکم، جسورانه و تماشاییه. تسلطش روی ریتم صحنه و فاصله گرفتنش از ساختارهای کلیشه‌ای نشون می‌ده با کارگردانی خوش‌فکر و صاحب‌سبک طرفیم که به‌نظرم آینده خیلی خوبی توی تئاتر خواهد داشت.
بی‌شک یکی از بزرگ‌ترین نقاط قوت نمایش،نور و افکت صدا طراحی حرکت و کورئوگرافی دقیق و خلاقانه‌شه؛ چیزی که اصلاً صرفاً برای زیبایی و ژست‌های نمایشی استفاده نشده و عملاً تبدیل به یکی از زبان‌های اصلی روایت شده. ترکیب حرکات مکانیکی، هماهنگ و فرمالیستی بازیگرها با نورپردازی‌های تند و دقیق، حس تنش، فشار و خفگیِ زندگی مدرن رو خیلی خوب به تماشاگر منتقل می‌کرد.
در این فضای بصری قوی، بازی درخشان و پرانرژی دلارام ترکی در کنار تسلط بدنی فوق‌العاده و اجرای ریتمیک او ضربان نمایش رو بالا نگه می‌داشت و باعث می‌شد تماشاگر حتی برای لحظه‌ای از فضای ۶۰ دقیقه‌ای کار بیرون نیاد
آهان تا یادم نرفته بازی پوریا سلطان زاده و طراحی لباسش از نکات جذاب نمایش بود
در مجموع، با یک اثر تجربی، خوش‌ریتم و چشم‌نواز طرفیم که به‌نظرم دیدنش واقعاً می‌ارزه. خسته نباشید و خداقوت به عطا عمرانی، طراح حرکت و همه عوامل گروه «میکروچیپ». 👏