با "داگویل" با سینمای فون تریه آشنا شدم و بعدش دیگه هیچ فیلمی از این کارگردان برام به این حد جذاب نبود🙂 فضای دکوری و تئاتری فیلم اولش باعث شد خیلی جدی نگیرمش بعد دیدم نه اتفاقا خیلی هم جدیه و از اون فیلم هاست میشه کلی راجع بهش حرف زد.
امکان اسپویل: اینکه تو دهکده هیچ دیواری وجود نداره و در واقع مرزی بین خصوصی و عمومی نیست این توجیه رو از آدم ها میگیره که من نمیدونستم!
روابط مردم با گریس به طرز معنا داری تغییر میکنه از بی تفاوتی شروع میشه بعد به کمک کردن میرسه، بعد ازش میخوان لطف هایی بهشون بکنه، بعد باهاش وارد معامله میشن و در نهایت کاملا استثمارش میکنن.
اینجا دو تا موضوع مطرحه اول نقش گریس که با تسلیم و بخشش کار رو به اونجا میرسونه و دوم اینکه صاحب قدرتی که هیچ وقت لازم نباشه پاسخگو باشه و برای سوءاستفاده ش از قدرت هزینه پرداخت کنه خیلی راحت میتونه به سمت فساد و خشونت بره. حالا فرقی نمیکنه اون صاحب قدرت یه باغدار بی سواد باشه یا یه به اصطلاح روشنفکر تحصیل کرده.
سینما و هنر اسکاندیناوی اغلب یه رنگ و بوی نقد فرهنگ آمریکایی رو داره و خیلی ها این فیلم رو در اون راستا میدونن ولی به نظر من موضوع خیلی عمومی تره! یاد پرفورمنس "ریتم صفر" از مارینا آبروموویچ می افتم🤔 یا آزمایش زندان استنفورد! انگار اون هیولا درون همه انسان ها هست🥺