یک حس غریب و عجیبی به من دست می‌ده وقتی می‌بینم که نمایش‌های بی‌ارزش و سطحی با این استقبال پرشور مخاطب مواجه شده‌اند ولی مثلا نمایشی که اکبر زنجانپور به صحنه برده اینقدر کم‌استقبال بوده که مجبور شدند روی قیمت معمولی بلیت هم تخفیف بذارند. چقدر عجیبه که مردم دوست دارند برای مثلا نمایشی که یک رپ‌خوان درجه دو سه در آن هست از یکی دو ماه قبل پول بدهند ولی برای نمایشی که اکبر زنجانپور با آن سابقه تئاتری روی صحنه برده یک پنجم آن پول را ندهند.
از نظر من تئاتر همچنان کم‌مخاطب است. مخاطبی که به دیدن این نمایش‌های سیرک‌محور می‌رود مخاطب تئاتر نیست؛ یک قشر سطحی جامعه است که دنبال عکس و فیلم و اینستاگرام است. و الا تئاتر جدی هنوز هم طرفدار ندارد.
همه دنبال عکس گرفتن با سلبریتی و ضبط ویدئو برای تولید محتوای اینستاگرامشان هستند. در کلیپ اینستاگرامی خانومی بعد از دیدن یک نمایش می‌گفت "بهترین تئاتر عمرم بود. اینقدر خوب بود که تماشاگرها بعد از تموم شدنش ایستاده براش دست زدند." یعنی این بنده خدا انگار تا حالا هیچ نمایشی ندیده بود که بدونه بعد از همه نمایشها این اتفاق می‌افته. یک نفر دیگه می‌گفت "فکر نکنم بشه با بازیگرها عکس گرفت. چون روی بلیت نوشته عکسبرداری و فیلمبرداری ممنوع است." خلاصه مخاطب آن تئاترها همین افراد هستند که صرفاً دنبال سرگرمی هستند.
اینها به‌خودی‌خود هیچ ایرادی ندارد. ولی کم‌استقبال بودن تئاتر جدی غمگینم می‌کند. چون محکوم به حذف می‌شود.