کمدی‌ که حساب شده می‌خنداند
نوشته ای از هومن بنائی (نویسنده، کارگردان، بازیگر، شاعر و منتقد) درباره ی نمایش:
«مادر کیو» از آن نمایش‌هایی است که تماشاگر را از همان ابتدا با خود همراه می‌کند و خنده را تا پایان در سالن زنده نگه می‌دارد. کمدیِ اثر بر پایه موقعیت‌های بامزه، واکنش‌های پیش‌بینی‌ناپذیر و ریتم پرتحرک شکل گرفته؛ موقعیت‌ها یکی پس از دیگری جان می‌گیرند و شوخی‌ها به‌جای آنکه به تکرار بیفتند، از دل کنش و رابطه شخصیت‌ها بیرون می‌آیند. نتیجه، اجرایی سرحال و خوش‌ضرب است که واقعاً می‌خنداند. زیرکی «متین اوجانی» در نویسندگی و کارگردانی، در همین ساختن موقعیت‌هایی پیداست که ظرفیت خنده را قدم‌به‌قدم بالا می‌برند و به بازیگر فرصت می‌دهند شوخی را با واکنش و حرکت کامل کند. اوجانی که خود بازیگر است، شناخت خوبی از سازوکار بازی و لحظه‌های صحنه دارد؛ این شناخت در ریتم اجرا، میزانسن‌ها و هدایت بازیگران به چشم می‌آید. متن و اجرا در کنار هم پیش می‌روند و طنز، نه فقط در دیالوگ‌ها، که در رفتارها و جزئیات بازی شکل می‌گیرد.
فضای معبد شائولین به نمایش رنگ‌وبویی متفاوت و خیال‌انگیز می‌دهد و بستر مناسبی برای بازیگوشی‌های کمدی آن فراهم می‌کند. «مادر کیو» به‌خوبی می‌داند چه زمانی ریتم را تند کند و کجا با مکث و واکنش، خنده‌ای بجاتر از تماشاگر بگیرد. محمدهادی عطایی، روناک برخوردار، محسن زرآبادی‌پور و ندا مقصودی با بازی‌هایی پرانرژی و دقیق، شخصیت‌هایی به‌یادماندنی می‌سازند. هرکدام لحن و جنس طنز خود را دارند و همین تفاوت، صحنه‌ها را زنده و متنوع می‌کند. بازیگران نقش شاگردان معبد شائولین هم واقعاً معجزه‌اند؛ حضور گروهی هماهنگ و پرتحرکشان لحظه‌های کمدی درخشانی می‌سازد و هرکدام با طنازی خاص خود به جذابیت اجرا اضافه ... دیدن ادامه ›› می‌کنند.

طراحی صحنه امیر ‌پناهی ‌فر و گریم سولماز ‌نجفی در کنار طراحی دقیق لباس پریا ‌الماسی نیز به‌خوبی در خدمت جهان نمایش‌اند. این عناصر صرفاً جنبه تزئینی ندارند؛ با ساختن فضای معبد و شکل‌دادن به ظاهر شخصیت‌ها، به باورپذیری جهان اثر کمک می‌کنند و به آن جان می‌بخشند. تماشاگر خیلی زود فضای متفاوت نمایش را می‌پذیرد و می‌تواند خود را در دل آن تصور کند؛ همین هماهنگی دیداری، بازی‌ها و موقعیت‌های کمدی را نیز پررنگ‌تر می‌کند.

«مادر کیو» نمونه‌ای خوش‌ساخت از کمدی موقعیت است. اجرایی شاد، خلاق و تماشاگرپسند که از بازی، ریتم و موقعیت برای خنداندن بهره می‌برد. تماشاگر با لبخند وارد جهان نمایش می‌شود و با خنده از آن بیرون می‌آید؛ و این، برای یک کمدی، دستاورد کمی نیست.