در روز
از روز
تا روز
آغاز از ساعت
پایان تا ساعت
دارای سانس فعال
آنلاین
کمدی
کودک و نوجوان
تیوال | محمدمتین اوجانی
SB > com/org | (HTTPS) localhost : 13:56:38
 

متولد ۱۳۶۲/ کارشناسی رشته هنر با گرایش کارگردانی از دانشکده هنر و معماری تهران مرکز/ کارگردان تئاتر و سینما که پیش از این فیلم سینمایی «این جمعیت قابل کنترل» را روی پرده سینما داشته است/ این فیلم موفق به کسب مقام دوم در هشتمین جشنواره فیلم‌های فولکلور هندوستان شد/ اوجانی در عرصه تئاتر نیز کارگردانی آثاری همچون «توو»، «مرگ هیتلر به روایت تلفنچی»، «نئاندرتال‌ها» و «رهایی از شائولین» را در کارنامه خود دارد/
نمایش «رهایی از شائولین» در سی‌وهشتمین جشنواره بین‌المللی تئاتر فجر و در بخش «فجر پلاس» موفق به کسب مقام نخست شد/ نمایش «توو» نیز در جشنواره افرا با محوریت دیالوگ، در چهار بخش بهترین کارگردانی، بهترین نویسندگی، بهترین بازیگر زن و بهترین بازیگر مرد، موفق به کسب مقام نخست شد.

 ۰۹ دی ۱۳۶۲
«تیوال» به عنوان شبکه اجتماعی هنر و فرهنگ، همچون دیواری‌است برای هنردوستان و هنرمندان برای نوشتن و گفت‌وگو درباره زمینه‌های علاقه‌مندی مشترک، خبررسانی برنامه‌های جالب به هم‌دیگر و پیش‌نهادن دیدگاه و آثار خود. برای فعالیت در تیوال به سیستم وارد شوید
۲ روز پیش، دوشنبه ساعت ۰۴:۵۲
کمدی‌ که حساب شده می‌خنداند
نوشته ای از هومن بنائی (نویسنده، کارگردان، بازیگر، شاعر و منتقد) درباره ی نمایش:
«مادر کیو» از آن نمایش‌هایی است که تماشاگر را از همان ابتدا با خود همراه می‌کند و خنده را تا پایان در سالن زنده نگه می‌دارد. کمدیِ اثر بر پایه موقعیت‌های بامزه، واکنش‌های پیش‌بینی‌ناپذیر و ریتم پرتحرک شکل گرفته؛ موقعیت‌ها یکی پس از دیگری جان می‌گیرند و شوخی‌ها به‌جای آنکه به تکرار بیفتند، از دل کنش و رابطه شخصیت‌ها بیرون می‌آیند. نتیجه، اجرایی سرحال و خوش‌ضرب است که واقعاً می‌خنداند. زیرکی «متین اوجانی» در نویسندگی و کارگردانی، در همین ساختن موقعیت‌هایی پیداست که ظرفیت خنده را قدم‌به‌قدم بالا می‌برند و به بازیگر فرصت می‌دهند شوخی را با واکنش و حرکت کامل کند. اوجانی که خود بازیگر است، شناخت خوبی از سازوکار بازی و لحظه‌های صحنه دارد؛ این شناخت در ریتم اجرا، میزانسن‌ها و هدایت بازیگران به چشم می‌آید. متن و اجرا در کنار هم پیش می‌روند و طنز، نه فقط در دیالوگ‌ها، که در رفتارها و جزئیات بازی شکل می‌گیرد.
فضای معبد شائولین به نمایش رنگ‌وبویی متفاوت و خیال‌انگیز می‌دهد و بستر مناسبی برای بازیگوشی‌های کمدی آن فراهم می‌کند. «مادر کیو» به‌خوبی می‌داند چه زمانی ریتم را تند کند و کجا با مکث و واکنش، خنده‌ای بجاتر از تماشاگر بگیرد. محمدهادی عطایی، روناک برخوردار، محسن زرآبادی‌پور و ندا مقصودی با بازی‌هایی پرانرژی و دقیق، شخصیت‌هایی به‌یادماندنی می‌سازند. هرکدام لحن و جنس طنز خود را دارند و همین تفاوت، صحنه‌ها را زنده و متنوع می‌کند. بازیگران نقش شاگردان معبد شائولین هم واقعاً معجزه‌اند؛ حضور گروهی هماهنگ و پرتحرکشان لحظه‌های کمدی درخشانی می‌سازد و هرکدام با طنازی خاص خود به جذابیت اجرا اضافه ... دیدن ادامه ›› می‌کنند.

طراحی صحنه امیر ‌پناهی ‌فر و گریم سولماز ‌نجفی در کنار طراحی دقیق لباس پریا ‌الماسی نیز به‌خوبی در خدمت جهان نمایش‌اند. این عناصر صرفاً جنبه تزئینی ندارند؛ با ساختن فضای معبد و شکل‌دادن به ظاهر شخصیت‌ها، به باورپذیری جهان اثر کمک می‌کنند و به آن جان می‌بخشند. تماشاگر خیلی زود فضای متفاوت نمایش را می‌پذیرد و می‌تواند خود را در دل آن تصور کند؛ همین هماهنگی دیداری، بازی‌ها و موقعیت‌های کمدی را نیز پررنگ‌تر می‌کند.

«مادر کیو» نمونه‌ای خوش‌ساخت از کمدی موقعیت است. اجرایی شاد، خلاق و تماشاگرپسند که از بازی، ریتم و موقعیت برای خنداندن بهره می‌برد. تماشاگر با لبخند وارد جهان نمایش می‌شود و با خنده از آن بیرون می‌آید؛ و این، برای یک کمدی، دستاورد کمی نیست.
۴ روز پیش، شنبه ساعت ۱۲:۳۷
سینماسینما، پگاه هوشنگی

«مادرکیو» به نویسندگی و کارگردانی محمدمتین اوجانی، از آن دسته اجراهایی است که پیش از هر چیز تلاش می‌کند برای خودش جهان بسازد؛ جهانی با قواعد، مناسبات و منطق اجرایی خاص خود. انتخاب فضای شرقی و حال‌وهوای معبدی، در این میان صرفاً یک انتخاب بصری نیست، بلکه بستری است که اتفاقات نمایش درون آن معنا پیدا می‌کنند. همین انتخاب از همان ابتدا فاصله اثر را با الگوهای تکرارشده کمدی‌های رایج بیشتر می‌کند.

نمایش با قرار دادن مخاطب در فضایی متفاوت، او را وادار می‌کند برای ورود به منطق خودش آماده شود. فانتزی در «مادرکیو» صرفاً وسیله‌ای برای عجیب‌تر کردن صحنه نیست؛ بلکه به بخشی از زبان اثر تبدیل شده است. این ویژگی زمانی اهمیت بیشتری پیدا می‌کند که عناصر شرقی، فضای معبد، روابط میان شخصیت‌ها و شکل اغراق‌شده رفتارها در کنار یکدیگر قرار می‌گیرند و یک جهان نمایشی واحد را شکل می‌دهند.

در مرکز این جهان، شخصیت «مادرکیو» قرار دارد؛ شخصیتی که حضورش به معنای ورود یک نیروی تازه به ساختاری است که پیش از او بر اساس نظم و قانون ... دیدن ادامه ›› حرکت می‌کند. جذابیت شخصیت دقیقاً از همین نقطه آغاز می‌شود. مادرکیو صرفاً یک شخصیت برای ایجاد خنده نیست؛ حضور او باعث تغییر مناسبات می‌شود و هرچه بیشتر با قواعد موجود درگیر می‌شود، ظرفیت کمدی نمایش نیز بیشتر آشکار می‌شود.

آنچه درباره کمدی اثر قابل توجه است، شیوه تولید خنده است. «مادرکیو» برای خنداندن مخاطب، مسیر ساده و قابل پیش‌بینی شوخی‌های کلامی یا استفاده افراطی از الفاظ رکیک را انتخاب نکرده است. بخش مهمی از موقعیت‌های کمیک از تضاد شخصیت‌ها، واکنش‌های اغراق‌شده، رفتارهای غیرمنتظره و فاصله میان آنچه جهان نمایش انتظار دارد و آنچه شخصیت‌ها انجام می‌دهند شکل می‌گیرد. این نوع کمدی، بیش از آنکه به یک جمله وابسته باشد، به موقعیت وابسته است و به همین دلیل ظرفیت نمایشی بیشتری پیدا می‌کند.

در این میان، بازی بازیگران نیز اهمیت ویژه‌ای پیدا می‌کند. در یک کمدی فانتزی، بازیگر باید بتواند هم‌زمان اغراق را بپذیرد و از افتادن در دام اغراق بی‌منطق جلوگیری کند. جهان «مادرکیو» چنین امکانی را فراهم کرده و بازی‌ها نیز در شکل دادن به مناسبات این جهان نقش مهمی دارند. واکنش‌های متقابل شخصیت‌هاست که بسیاری از موقعیت‌های کمیک را کامل می‌کند و باعث می‌شود فضای فانتزی نمایش از یک دکور زیبا فراتر برود.

میزانسن نیز در خدمت همین جهان‌سازی قرار می‌گیرد. فضای معبدی و مناسبات حاکم بر آن، امکان ایجاد حرکت، تقابل و جابه‌جایی‌های متنوعی را فراهم می‌کند و کارگردانی تلاش دارد از این ظرفیت برای حفظ انرژی صحنه استفاده کند. در چنین اجرایی، میزانسن فقط نحوه قرار گرفتن بازیگران در صحنه نیست؛ بلکه بخشی از روایت است و به تماشاگر می‌گوید این جهان چگونه کار می‌کند.

یکی دیگر از ویژگی‌های قابل توجه «مادرکیو»، حضور مفاهیمی چون قانون، نظم و سرپیچی در دل ساختار کمدی است. نمایش این مفاهیم را در قالب یک بحث مستقیم یا شعار مطرح نمی‌کند؛ بلکه آنها را به رفتار شخصیت‌ها و مناسبات میانشان پیوند می‌زند. همین مسئله باعث می‌شود مخاطب بتواند در کنار خندیدن، رابطه شخصیت‌ها با چارچوب‌هایی را ببیند که برایشان تعیین شده است.

در واقع، بخش جذاب نمایش برای من همین بازی میان «قانون» و «میل به شکستن قانون» است. مادرکیو زمانی بیشترین اثرگذاری را دارد که در برابر چیزی قرار می‌گیرد که از او انتظار می‌رود و انتخاب دیگری می‌کند. این انتخاب، هم موتور درام است و هم سرچشمه بسیاری از موقعیت‌های کمیک. بنابراین مضمون و فرم در اینجا از یکدیگر جدا نیستند؛ خودِ ساختار کمدی به نمایش امکان می‌دهد درباره نظم و سرپیچی حرف بزند.

از سوی دیگر، انتخاب یک جهان شرقی برای روایت چنین تعارضی، به اثر امکان داده است از کلیشه‌های آشنای محیط‌های شهری و روابط روزمره فاصله بگیرد. این فاصله‌گذاری، تخیل بیشتری در اختیار کارگردان قرار می‌دهد و دست او را برای ساختن شخصیت‌ها و موقعیت‌هایی باز می‌گذارد که الزاماً تابع واقع‌گرایی روزمره نیستند.

اوجانی در مقام کارگردان، این فرصت را جدی گرفته است. «مادرکیو» نشان می‌دهد که کارگردان به فضای اجرایی اثر فکر کرده و تلاش کرده میان متن، بازی، میزانسن و جهان فانتزی ارتباط برقرار کند. حاصل، اجرایی است که می‌توان عناصر آن را در کنار هم دید و فهمید؛ یعنی فضای نمایش، شیوه بازی و جنس کمدی از یک منطق مشترک پیروی می‌کنند.

نکته مهم دیگر، توجه نمایش به مخاطب است. «مادرکیو» خود را پشت پیچیدگی‌های روشنفکرانه پنهان نمی‌کند و در عین حال برای خنداندن مخاطب نیز به ساده‌ترین ابزارها متوسل نمی‌شود. این تعادل، به‌خصوص در کمدی، اهمیت زیادی دارد؛ زیرا نمایش باید هم ارتباط خود را با تماشاگر حفظ کند و هم چیزی بیشتر از مجموعه‌ای از شوخی‌های پشت سر هم ارائه دهد.

به همین دلیل، «مادرکیو» را می‌توان تجربه‌ای دانست که در آن سرگرمی و مضمون در دو مسیر جداگانه حرکت نمی‌کنند. خنده بخشی از سازوکار نمایش است و فانتزی نیز بستری برای شکل دادن به همین خنده و در عین حال طرح پرسش درباره نظم و محدودیت است.

در نهایت، آنچه «مادرکیو» را برای من قابل توجه می‌کند، تلاش آن برای داشتن یک امضای اجرایی است. این نمایش نمی‌خواهد صرفاً یک کمدی دیگر باشد؛ می‌خواهد جهان خودش را تعریف کند، شخصیت محوری خودش را داشته باشد و از طریق همان جهان، مناسبات میان قدرت، قانون و سرپیچی را به بازی بگیرد.

«مادرکیو» در مجموع نمایشی است که می‌داند برای ساختن یک کمدی متفاوت، فقط شوخی‌های بیشتر کافی نیست؛ باید جهان متفاوتی ساخت تا شوخی‌ها در آن معنا پیدا کنند. محمدمتین اوجانی با تکیه بر همین نگاه، فضایی ساخته که فانتزی، بازی و کمدی در آن به یکدیگر متصل می‌شوند. حاصل، اجرایی سرزنده و صاحب‌هویت است که مهم‌ترین دستاوردش این است: تماشاگر را ابتدا وارد جهان خودش می‌کند و بعد در همان جهان، او را به خندیدن وادار می‌کند.
۵ روز پیش، جمعه ساعت ۱۴:۵۲
تشکر و سپاس از استقبال شما عزیزان ❤️🙏
۰۶ مهر ساعت ۰۹:۳۰
تشکر از استقبال شما تماشاگران عزیز🧿❤️
شب دوم اجرا رو دیدم، نمایش‌نامه و متن خوبی داشت ولی اجرا می‌تونست بداهه های قوی تری داشته باشه، استاد زرآبادی در هر اجرایی باشن جای تحسین داره بدون شک با حضور ایشون خیلی منسجم و تمیز ارائه می‌شود
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
۰۴ مهر ساعت ۰۹:۴۹
نوشته ای از استاد ملکوتی نیا بعد از دیدن نمایش مادرکیو 🙏❤️
عزیز من/ این نمایش و گروه و کارگردان ش ، شایسته ی بیش از این ست و اما، چه کنم که مجازی مینی مالیستی ست و سواد ما چون جیب مان خالی !
مسعود ملکوتی نیا
عزیز من/ این نمایش و گروه و کارگردان ش ، شایسته ی بیش از این ست و اما، چه کنم که مجازی مینی مالیستی ست و سواد ما چون جیب مان خالی !
❤️🙏
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
۰۹ مرداد ساعت ۱۲:۴۳
بنا به درخواست تعداد زیادی از مخاطبین دور دوم اجرای نمایش «مادرکیو» به زودی در عمارت نوفل لوشاتو...
https://irna.ir/xjXPjc خبرگزاری ایرنا...
۳۱ اردیبهشت ساعت ۱۹:۱۹
خدا قوت می گم به گروه نمایشی "چند سال پیش"
کهبد تاراج و یک درام اجتماعی زیبا و درگیر کننده.
مهرداد ضیایی و یک کارگردانی منسجم و فکر شده.
بازیگران همگی روی صحنه خوش درخشیدند.
نمایشی که ارزش دیدن دارد💐

۱۸ آبان ۱۴۰۴ ساعت ۱۱:۵۸
بلیت فروشی هفته پایانی نمایش مادرکیو آغاز شد...
۰۹ آبان ۱۴۰۴ ساعت ۰۳:۳۹
درباره نمایش مادرکیو به قلم محمدحسن خدایی منتقد با سواد تئاتر...
۰۸ آبان ۱۴۰۴ ساعت ۰۹:۱۴
نوشته ای برای نمایش مادرکیو از صفحه ( تئاتر دیلی )...
۰۶ آبان ۱۴۰۴ ساعت ۱۰:۲۵
یکی از بهترین کافه های مرکز شهر با غذاهای بسیار بهداشتی و خوشمزه، مطمئن باشید از انتخابتون پشیمون نخواهید شد.
۰۸ خرداد ۱۴۰۴ ساعت ۱۱:۲۱
درود و خدا قوت به کوشکی ها...
نمایش و دیدم، مثل همیشه پر خلاقیت و زیبا بود.
خیلی وقت بود طعم اینگونه نمایش ها رو از یاد برده بودم و با دیدن این نمایش لذت درونی بردم.
دو نکته (نظر شخصی من):
اول؛ اینکه چراغ های بکار رفته، در کف صحنه نمایش به شدن تو چشم مخاطب می زد (مخصوصا برای من که در ردیف جلو نشسته بودم) و بسیار در تاریکی سالن اذیت کننده بود، طراح صحنه عزیز و خلاق حتما می شود با دیمر شدت پرتاب نور را کمتر کرد.
دوم؛ اینکه وقتی حجم دیالوگ گویی و مخصوصا تند و مقطع دیالوگ گفتن آنهم با سرعت بالا زیاد از حد بشود، آن هم دیالوگ هایی سیاسی و عمیق، مخاطب خط داستانی قصه و روایت قصه را گم می کند و در اصطلاح نخ قصه از دستش در می رود و فقط بسنده می کند به نگاه کردن به لحظات جذاب و تصاویر زیبای کار و رسالت نمایش و هنر تئاتر که انتقال پیام درونی اثر است ناخودآگاه از بین می رود و کمی خسته کننده می شود و فکر می کنم علت عدم استقبال مخاطبان در این نمایش نسبت به نمایش های پیشین آقای کوشکی هم همین موضوع باشد.
در انتها بسیار خسته نباشید می گم به گروه نمایش چون بسیار زحمت کشیده بودن مخصوصا ساخت و اجرا کنندگان دکور.
ارزش یکبار دیدن را این نمایش داشت.
پیشنهاد می کنم حتما برید و ببینید تا تموم نشده.
موفق و پیروز باشید.
محمدمتین اوجانی / بهار ۱۴۰۴
۲۴ اسفند ۱۴۰۳ ساعت ۱۰:۵۳
نمایش خوبی بود.
بازی های همه ی بازیگران خوب، روان و یک دست آفرین به هدایت کارگردان.
طراحی پوستر و گرافیک عالی.
طراحی صحنه و لباس هم خوب بود.
از صحنه ی طراحی شده می شد بیشتر استفاده کرد و جای کار بیشتری داشت.( مخصوصا بالکن ).
لامپ وسط صحنه واقعا آزار دهنده است و چشم تماشاگر و اذیت می کنه لطفا طراح صحنه و کارگردان به صورت هنرمندانه یک فکری بکنند تا در اجراهای بعدی تو چشم تماشاگر نزنه.
اون بازیگر کوچولو آخر داستان ( نقش متین ) هم یک کمی جون دارتر دیالوگ ها رو بگه عالی میشه ( می دونم نقشش اینطوری ایجاب می کرد ولی بازم ربطی به بیان نداره) ، باید ارزش حضور روی صحنه تئاتر و درک کنه و ازش نهایت استفاده رو بکنه.
نتیجه گیری:
کارگردان نمره قبولی می گیره و برایش آرزوی موفقیت و درخشش بیشتر در آینده را دارم و پیشنهاد می کنم در آینده سراغ متن های قوی تر برود مخصوصا متن های خارجی از نویسندگان بزرگ دنیا.

۱۶ اسفند ۱۴۰۳ ساعت ۲۱:۱۲
درود...
تئاتر دیدم... برخلاف شِبه نمایش هایی که این روزها روی صحنه می روند.
متن نمایشنامه بسیار سَمبُلیک است و همین تعداد زیاد نشانه ها و سمبُل ها باعث سنگینی و گیجی تماشاگر می شود.
کارگردانی نمایش هوشمندانه و با دقت انجام شده بود ( ولی بهتر بود کمی ایرانیزه تر می شد تا در جذب مخاطب بیشتر هم کمک می کرد البته از نظر اقتصادی منظورمه).
میزانسن، نور، دکور، بازیگری و موسیقی همه چیز به اندازه بود و بیرون نمی زد ( آفرین ).
طراحی لباس و زیاد ارتباط برقرار نکردم ( البته این موضوع کاملا سلیقه ای است ).
گرافیک و طراحی پوستر فوق العاده.
در کل یک تئاتر بود.
خدا قوت به همگی تون.
خیلی ممنونم آقای اوجانی❤️
۱۶ اسفند ۱۴۰۳
لبخند بدیعی
خیلی ممنونم آقای اوجانی❤️
👏💐
۱۷ اسفند ۱۴۰۳
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
۲۵ بهمن ۱۴۰۳ ساعت ۰۰:۳۸
چند خطی بعد از دیدن نمایش تارتف:
کارگردانی اثر بسیار با دقت و فکر شده بود، طراحی صحنه و نور و لباس هم هر کدام به اندازه و کاربردی انتخاب شده بودند، موسیقی کار هم با اینکه زنده نبود ولی به دل می نشست، اما متن اثر یک سر و گردن از دیگر عناصر نمایش بالاتر بود، نمایشنامه بسیار زیبا نگارش شده بود و دیالوگ ها با وسواس کنار هم چیده شده بودند و این دیالوگ های زیبا توسط دو بازیگر حرفه ای رو صحنه اجرا میشد. قصه ی نمایش رابطه عاشقانه دو انسان را در بستر اتفاقات سیاسی روزگارشان گرم و صمیمی بیان می کرد.
بازیگر زن قصه با تسلط فوق العاده در بیان، بدون اینکه بخواهد بازیگری اش را به رخ بکشد بهمراه بازیگر مرد مقابلش که او هم بازیگر قابل و دوست داشتنی بود توانسته بودند به دیالوگ ها رنگ و جلوه ای زیبا روی صحنه بدهند.
کوروش نیا بعنوان نویسنده و کارگردان مسیری درست را در پیش گرفته و شما از قبل مطمئن هستید که اگر بلیت نمایش های او را خریداری کنید، به هیچ عنوان وقتتان به هدر نرفته و یک تئاتر زیبا خواهید دید.
به شدت پیشنهاد می کنم این نمایش زیبا رو از دست ندید و ببینید.
خدا قوت به همگی شما👏💐

ممنون از اینکه نمایش تارتف را برای تماشا انتخاب کردید، خوشحالیم که نمایش باب میلتون بوده🙏
۲۵ بهمن ۱۴۰۳
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
۱۰ دی ۱۴۰۳ ساعت ۱۹:۳۴
کارگردانی بسیار عالی.
بازی ها به اندازه و کاملا هدایت شده.
دکور تشویق دارد.
خدا قوت به همه عوامل و گروه بازیگران.
پیشنهاد می کنم حتما ببینید.
۱۱ آبان ۱۴۰۳ ساعت ۱۰:۴۰
درباره نمایش جن زدگان:
وارد سالن شدم، موسیقی آرامش بخش زیبایی، در حال پخش شدن بود. روی شماره صندلی خودم نشستم. صندلی من با شیب ۶۰ درجه رو به پایین بود، با صدایی عجیب ( انگار که داخل صندلی ها واقعا جن وجود داشت و وقتی شما می نشستی همه آنها با جیغ فرار می کردند)
نمایش شروع شد؛ ترکیب زیبایی از نور و سایه برای من بسیار لذت بخش بود.
معلوم بود که کارگردان سواد دارد و روی میزانسن ها فکر کرده است.
انتخاب بازیگران درست و به جا بود و بازی بازیگران هم مخصوصا مادر قصه و مرد نجار و خدمتکار دختر بسیار روان و عالی به دور از خودنمایی بود و معلوم بود نقش ها را به اصطلاح مال خودشان کرده بودند و ادا در نمی آوردند.
مدت زمان نمایش به نظرم ۲۰ دقیقه اضافه داشت.
آهنگساز را باید ایستاده تشویق کرد👏👏
طراحی پوستر را اصلا دوست نداشتم (ضعیف).
طراحی لباس و صحنه به اندازه و کاربردی بود(آفرین).
و اما ... دیدن ادامه ›› تشویق و احسنت نهایی به گروه فرم👏👏👏 بسیار زحمت کشیدند و بسیار زیبا کار کردند سایه هایی بودند که همگی به اندازه بازیگران زیر نور درخشیدند.
شیطان را هم دوست داشتم😉
در آخر پیشنهاد می کنم حتما این نمایش را تا تمام نشده ببینید.

مفتخریم که نمایش جن زدگان به نگاه شما مزین شد، بابت هر کمی و کاستی در این اجرا از شما صمیمانه پوزش می خواهیم☘️🙏🏻
۱۱ آبان ۱۴۰۳
ممنونم بابت نگاه پر مهرتون😉❤️🙏
۱۲ آبان ۱۴۰۳
سپاس از توجه تون آقای اوجانی عزیز، حضور شما باعث دلگرمی و افتخار ما بود. بسیار ممنونم از نکاتی که متذکر شدید🙏🌹
۱۲ آبان ۱۴۰۳
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
۰۶ خرداد ۱۴۰۳ ساعت ۰۸:۴۶
دوستان عزیزم بعلت تعطیلی های پیش آمده، نمایش " توو " زمان کافی برای تبلیغات نداشته است و درگیر کاغذبازی های پیچیده ی اداری شده است ( اینبار کاغذها هستند ولی آدم ها نیستند ! )...
خیلی خیلی خوشحال خواهم شد با حضور خودتون در روزهای اول اجراها، حامی این نمایش و گروه حرفه ای و نازنینم باشید.
من بعنوان نویسنده تمام تلاشم را کردم بخش کوتاهی از ناگفته های روزگارمان، را در پوششی از طنز تلخ بیان کنم...
امید به دیدار شما تماشاگران فهیم تئاتر.
متین اوجانی
ششم خرداد 1403
۱۶ اسفند ۱۴۰۲ ساعت ۱۰:۴۰
وقتی بازیگران و عوامل یک نمایش عاشق آن نمایش و تک تک صحنه هایش بشوند حاصلش می شود نمایش زیبای " فـــــــین جــــــین ".
دیشب به دیدن این نمایش رفتم.
جواد یحیوی با لباس نقشش آزاد و رها، روی صحنه چرخ می زد و از تماشاچیان استقبال می کرد، گروه موسیقی گرم و صمیمی بداهه خوانی می کردند. از لحظه ورود مشخص شد با یک گروه همدل و دوست داشتنی قرار است برخورد داشته باشیم و همین طور هم شد.
تلفیقی از الگوهای نمایش آئینی و سنتی و روحوضی و حتی سیاه بازی، ولی نه آنگونه که در ذوق بزند. نمایشی پر از حرکت و موسیقی با بازی هایی پر انرژی و صحیح.
طراحی صحنه هم بسیار اندازه و کاربردی بود. صد آفرین.
بسیار خوشحالم که در آخرین روزهای سال به دیدن این نمایش رفتم و بسیار پیشنهاد می کنم به دیگران، برای دیدن این نمایش.
قبل از اینکه سخنم را تمام کنم حتما باید به این نکته اشاره بکنم که اگر در ذهنتان از " جِن " تصویری واضح ندارید، این نمایش را ببینید ... دیدن ادامه ›› و بازی زیبای حسین میرزائیان را در نقش جِنی که کمی اختلال جنسی (هرمونی) دارد به نظاره بنشینید و لذت ببرید.
خدا قوت به همه بازیگران، عوامل پشت صحنه، گروه موسیقی حرفه ای.
محمد متین اوجانی
15 اسفند ماه سال 1402
سلام ادب
نظرات شما به عنوان یک هنرمند درجه یک دلگرمی و انرژی مضاعفی هست برای تمامی گروه
ممنون از اینکه نمایش مارو دیدین و تشریف آوردین
هزاران سپاس و عشق به وجود زیبای شما 🙏🏻
۱۶ اسفند ۱۴۰۲
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
۱۹ آذر ۱۴۰۲ ساعت ۲۱:۵۶
دور در زبان آذری(ترکی) یعنی " ایستادن"
خدا قوت به همه ی بازیگران و عوامل این نمایش.
ساختار نمایشنامه بسیار محکم و منسجم با تعلیقی هیچکاکی که بسیار طناز و ظریف ایرانیزه شده و در قالب خاطره ای از دوران جنگ بیان می شود. آفرین به نویسنده.
و اما بازیگران که باید صدآفرین گفت بهشون. بسیار پر انرژی و شریف نقش آفرینی کردند. شوخی ها به اندازه و بدون بی ادبی و دقیقا سر جا بیان می شد. مخصوصا بازیگر عکاس و دایی.
نور صحنه احتیاج به تنظیم داشت و چند جا صورت بازیگران در تاریکی محو می شد که قابل حل و تنظیم است.
پوستر نمایش و دوست نداشتم ( البته این موضوع کاملا سلیقه ای است).
کارگردانی کار به اندازه و میزانسن ها تمیز و سالم بودند.
من شخصا نمایش و دوست داشتم و ایستاده تشویق می کنم دوباره.
متین اوجانی
نوزدهم آذر ۱۴۰۲

ممنون از حسن توجه ات
تمام کاستی هایی که فرمودی
از اراده ما خارج بود ...
۱۹ آذر ۱۴۰۲
سپاس گزارم از نظرتون در مورد مواردی که فرمودین واقعا از دست گروه و عوامل خارج بود ….
توضیحی ندم بهتره 🥹
۲۰ آذر ۱۴۰۲
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
 

زمینه‌های فعالیت

سینما
تئاتر

تماس‌ها

matinojani