استاندال می گه : کتاب های من مثل بلیط بخت آزمایی می مونه . آیندگان ممکنه چند تایی را تجدید چاپ کنند و بقیه را به فراموشی بسپارند . هر چند که ما تمام توان را برای نوشتن به کار می بریم . اما همدیگه رو هجو نکنیم . مگر این که هجو نویس حرفه ای باشیم که کارمان را انجام می دهیم .
هوگو هم می گه : وقتی می نویسید فکر کنید این بهترین نوشته است آن گاه احساس خوبی پیدا می کنید .
سارتر می گه : کتاب های من در مقابل گرسنگی یک کودک هیچ ارزشی ندارند .
نوشته ی استاندال نکته ی مهم و جالبی داره ؛ "همدیگه رو هجو نکنیم ." جا برای همه هست . هر که می نویسه اول به خودش خدمت می کنه . همه در عرض همدیگه حرکت می کنیم . به گمانم این را شهریار مندنی پور گفته ، زمانی که از حافظ حرف می زد و می گفت کاش مثل او هم داشتیم ولی نداریم .
اما ما باید همه در کنار هم باشیم و کار کنیم با احساس مسئولیت و واقع بینی .