الان داشتم چمدون رو میبستم که به امید خدا برگردم سر خونه زندگیم که یهو موقع پخش این آهنگ (من موقع کارهایی که کمی استرس زا هستن آلبومهایی مثل این رو گوش میدم ) :

https://cdn.imgurl.ir/uploads/p612685_13_Feel_Good.flac

یه ماجرا از سری داستانهای گرینویچ ویلیج زد به سرم .
گرینویچ ویلیج محله ایه که چند سال توش زندگی میکردم ، انقدر جذاب بود که همونجا این سری داستانهایی که مدتیه مشغول نوشتنش هستم استارت خورد . این کافه reggio که در همه ی داستانها محل وقوع ماجراست و تکرار میشه، واقعیه ، مثل کافه کافکا توو بازل که چندباری داستانهایی که اونجا نوشتم رو هم گذاشتم ... دیدن ادامه ›› اینجا ، جای معرکه ایه که اون سالها پاتوقم بود . و الان هم همچنان منبع الهاممه .
این سری داستانها رسمن یه هرج و مرج احمقانه ن نه شروع و نه پایان درست حسابی دارن ، یه جور ابزوردِ سیالِ اتوماتیستی که چون راوی یه میانسالِ مجردِ داغونِ دنبال همسره که حواس درست و حسابی نداره و انقدر کتاب خونده که خل شده ، در ظاهر شاید پرت و پلا به نظر برسه که احتمالن در باطن هم پرت و پلاست همچنان :)) خلاصه مینویسمشون چون قراردادش رو بستم و باید ادامه ش بدم :) و به یاری خدا یه پولی بزنم به جیب :))

الان هم وسط بگیر و ببندِ چمدان ، اومد به ذهنم و فورن یادداشتش کردم و گفتم همینجور داغ داغ بذارم اینجا :)
تا به این بهانه خداحافظی هم بکنم تا به امید خدا فرصت بشه برگردم و از زیباییهای تیوال عزیز و دوستان نازنین ، بهره مند شم . ببخشید که هول هولی نوشتم :)
-----------


عینکِ کائوچوییِ ضخیمم مدام از روی بینی‌ام می‌لغزید و درست روی پرونده‌ی تحلیل روان‌شناختیِ «افسرده‌گیِ مزمن در میگوهای آبِ شیرین» سر می‌خورد. مثل همیشه نمیدونم چرا در کافه‌ رجیو نشسته بودم؛ جایی با همان صندلی‌های چوبیِ کهنه و بوی تندِ اسپرسویی که انگار سال ۱۹۲۷ مستقیماً از داخلِ یک لوله‌ی زنگ‌زده‌ی اگزیستانسیالیستی کشیده بودند توی فنجان. داشتم به این فکر می‌کردم که اگر روان‌پزشکم می‌فهمید من به جای قرص‌های ضد‌اضطراب، سه گرم خاطره‌ی رندوم از لای جرزِ دیوار قورت می‌دهم، حتماً پروانه‌ی طبابتش را قاب می‌کرد و می‌کوبید روی سرِ نخست‌وزیرِ بلژیک.
در همین افکارِ ساختاریافته روبروی قاب عکس نخست وزیر بلژیک بودم که «مالی خولیا» وارد شد.
یک زنِ کولیِ اسپانیایی با دامنی سرخ و چین‌دار که انگار آن را از روی سقفِ یک کالسکه در قرن هجدهم دزدیده بودند. پارچه‌ی دامنش پر از خال‌های درشت و سیاه بود. مالی جداً و بدون هیچ شوخیِ استعاری باور داشت که یک کفشدوزک است. او واقعاً نگران بود که اگر پیش‌خدمتِ کافه عطسه کند، طوفانی به پا شود و او را پرت کند توی دیگِ سوپِ قارچ.
وقتی آمد و درست روبه‌روی من پشت میز نشست، قلبم مثل یک ماشینِ لباس‌شویی که داخلش چند قالب یخ و یک جفت چکمه‌ی سربازی انداخته باشند، شروع کرد به لرزیدن. به چشمانِ سیاهش نگاه کردم درست در ساحلِ نرماندی . سال ۱۹۴۴ بود. گلوله‌ها از بالای سرم رد می‌شدند و برفِ شور از آسمان می‌بارید. من با همان عینکِ طبی و کلاهِ نظامی، یک کلتِ کالیبر ۴۵ را به سمتِ یک کلم‌پلوی متحرک گرفته بودم. ژنرال آیزنهاور دستش را روی شانه‌ام گذاشت و گفت: «موریس! اگر این نامه‌ی محرمانه را به پاریس نرسانی، تمام پنسیلوانیا تبدیل به یک قاشق مرباخوری می‌شود!» و من در حالی که صدای شلیک‌ها کرکننده بود، داد زدم: «ژنرااال! من اصلاً نمی‌توانم بدون کفیِ طبیِ کفشم ، مالی داشت با انگشتانِ باریکش روی لبه‌ی فنجان تق‌تق می‌زد.
گفت: «تکان نخور موریس! روی آن تابلوی رنسانس یک سارِ زنگی نشسته. اگر مرا ببیند، بال‌های قرمزم را ، دقیقاً صدایش شبیه ملودیِ یک گیتارِ فلامنکوی غمگین بود که داشت برای یک تکه پنیرِ کممبر که توی ایستگاه ننه من غریبم بازی در میآورد ، گفتم: «مالی، تو زیباترین حشره‌ای هستی که در کل نیویورک دیده‌ام. من معمولاً از حشرات متنفرم چون فاقد حسِ شوخ‌طبعی هستند و هیچ‌وقت سرِ پا نمیشاشند، اما تو ... سوار بر یک بالونِ زردِ غول‌پیکر بر فراز برج ایفل بودم. مالی با لباسِ تورِ سفید کنارم بود و من داشتم با یک ارکسترِ ۴۰ نفره که همگی داخلِ یک سطلِ ماست ، نخست‌وزیر بلژیک از بالای برج ایفل برایمان دست تکان می‌داد و می‌گفت: «موریس، تو بالاخره توانستی ریتمِ ۶/۸ را به میگوهای آب شیرین یاد بدهی!»...
مالی داشت با جدیتِ تمام، خودش را به سطل ماست میمالید تا یک قطره اشکِ چسبناک را از روی لبه‌ی بینی‌ام جابه‌جا کند،
کافه شلوغ بود و هر بار یکی رد میشد دماغم میرفت توی فنجان قهوه‌ ای که نخست وزیر بلژیک سمتم گرفته بود. دماغم را از فنجان کشیدم بیرون . شیشه ی قاب عکس نمیگذاشت نخست‌وزیر کلماتم را ببیند ، برای همین با دسته های عینکم بهش فهماندم که : هی ، این زن کاملاً دیوانه است .

هدیه میکنم به تو
دل بی طاقتمو
نه فقط غصه هامو
بلکه حال خوشمو
وقتی هدیه میکنی
موهای سپیدتو
لب من غنچه میشه
واسه بوسیدن تو
تو که بهترینمی
اوج پر کشیدنی
دل من پر میکشه
وقتی بام حرف میزنی
اگه پاییزه دلم
اگه لخته شاخه هام
تو بهار خونمی
از خدا من چی بخوام
به تو هدیه میکنم
تب هر ترانه رو
تا بهم هدیه بدی
شعرای عاشقانه رو
....

تولدت مبارک🙃

چون درختی در میان برف، من ایمان دارم
که بهار از زیرِ این خاکستر، سر دارد هنوز
#نزارـقبانی

در این بن بست،
روزنهی امیدی نیست
مگر به مرگ.
و این آخرین چارهی ماست.
در این بنبست،
تنها صدای پای باران را شنیدن
و بوی تر شدن خاک را...
«شاملو»

برای این همه قوی بودن
ما زیادی ضعیف بودیم...

نهنگی دید مرگش را ولی،دل را به ساحل زد.... من از پایان خود آگاهم اما... دوستت دارم

نمایش نامه در دو پرده

داستان در زمان انقلاب مشروطه و در شهر تبریز اتفاق افتاده

در مورد ادبیات جدید ایران رسم است که مشروطیت را مبدا بدانند . اما طبیعی است که این ادبیات خود مرهون ادبیات اصلاح طلب و هشدار دهنده سال های قبلی باشد. بدین ترتیب ریشه های نظم و نثر فارسی دوره مشروطیت در تمام عرصه هااز گذشته آب می خورد، گذشته ای که در آن آثار آخوندزاده ـ ملکم خان ـ مجدالملک سینَکی و میرزا آقاخان-کرمانی شاخص است....
پ.ن : این نمایش بام و زیر بام ها از زنده یاد غلامحسین ساعدی ( گوهر مراد ) است ، نمایشی فوق العاده که در ... دیدن ادامه ›› دهه ی چهل و پنجاه خورشیدی در تئاتر شهر به اجرا در آمد .
"ساعدی در این نمایش، انقلاب را از نگاه قهرمانان رسمی روایت نمی‌کند؛ بلکه از منظر مردمی که در خانه‌ها، زیرزمین‌ها، بام‌ها و کوچه‌ها برای زنده ماندن و حفظ آرمان آزادی می‌جنگند. به همین دلیل، نمایش هنوز هم پس از چند دهه تازگی خود را حفظ کرده است".

سطر سرایی در شعر

در ایستگاه مترو
ظهور این چهره ها در ازدحام
گلبرگ هائی خیس بر شاخه ای سیاه
#ازرا_پاوند

پ.ن : سطر سرایی که از دوران مدرنیسم ودر شعرهای پاوند و کارلوس ویلیامز مطرح بوده ، اکنون دوباره رواج پیدا کرده.
حتا کوتاه تر از شعر هایکوی ... دیدن ادامه ›› ژاپنی و یا همان "شعرک" خودمان.
اکنون شعر به زبان متکی ست و از این طریق جوهر خود را نشان می دهد . در شعر های کلاسیک فارسی نیز گاه یک مصرع را به عنوان یک شعر کامل می توان در نظر گرفت .مثل:
دل ِ من ارزنی عشق تو کوهی
که از رودکی ست . البته یک تفاوت مهم در شعر کلاسیک و مدرن برای سطر سرایی وجود دارد . در شعر کلاسیک شاعران شعرشان را می گفتند حالا یا به شکل غزل یا قصیده ، قطعه و رباعی .اما از درون آن می توانیم یک مصرع یا بیت را بیرون بکشیم که خودش به تنهایی یک شعر باشد . مثل این بیت از شعر حافظ :
مزرعه سبز فلک دیدم وُ داس مه ِ نو
یادم آمد از کِشته ی خویش به هنگام درو
در شعر مدرن این سطر سرایی آگاهانه صورت می گیرد مثل همان شعر ایستگاه مترو ِ ازرا پاوند . او در هوای بارانی منتظر قطار بود و بوی نم ِ باران او را به گفتن این شعر کشاند .
چهاردهم مرداد
چارصدوُپنج
مرتضی کلانی

آن‌ نَخلِ ناخَلَف که تَبَر شُد زِ ما نَبود
ما را زمانه گَر شِکَنَد ، ساز میشَویم 🙃

آزمودم عقل دور اندیش را
بعد از این دیوانه سازم‌ خویش را 🙃

خجسته باد چنین روزی
بی خبر از همه چیز
چندی
را
چندی
شادمان کردم

🎈🎂

مثلا یه همچین چیزی

گول خوردم
گول ما را خورد و رفت
دست دادم
دست ما رو برد و رفت

🎈

ای صبح پر سکون
ای ظهر تیره گون
ای تار بسته شب
ما را امید نیست
تا صبح زنده ایم
این درد بی نشان
ما را هلاک کرد
از بس مرده ایم
حاشا که زنده ایم
این صبح کو کجاست
تا غرق آن شویم
گو تا سحر بگو
در صبح، غرق می شویم
امید ناامید
در صبح، غرق می شویم


🎈

کشتند
ولی
کشته نشد من

🎈