چهارشنبه ی پاییزی
همراه می شویم با جشن های ایرانی در مهر ماه .
در این ماه جشن های بزرگی برپا می شده ، یکم مهر آغاز پاییز هنرمان بوده با جشن مهرگان . بعدها این جشن به شانزدهم مهر انتقال یافت . در این ماه جشن ستاره ی باران " تیشتر " را هم داریم که روز سیزدهم مهر است . این جشن در اردهال ، غرب کاشان به نام جشن قالی شویان برگزار می شود . به نظر می رسد که نیایش گاه اردهال قبلا" یکی از معابد ایران باستان به نام " تیشتر " بوده . مراسم دعای باران در آن جا برگزار می شده .
در ۲۱ مهر جشن بزرگی برپا می شد که برای غلبه ی کاوه و فریدون بر ضحاک بود . هر چند که اکنون این روز را با مهرگان در هم آمیخته اند و اساس این جشن را برای بزرگ داشت و پیروزی فریدون بر ضحاک می دانند . می توان گفت اکنون در کنار جشن مهرگان _ دهم مهر ماه _ که دارد جنبه ی عمومی پیدا می کند ، به صورت محلی جشن تیشتر را هم داریم .
۲۲ / مهرماه
چارصدوُپنج

همون‌طور که چند وقت پیش نوشتم، از تماشای سریال روستر خیلی لذت میبرم؛ برام بسیار دلچسب و خوشاینده، با شوخی‌های گرم و اندازه.
دلیل دیگه‌ش هم شاید این باشه که چون خودم هم تو همچین شرایطی مشغول به کارم و اتفاق‌ها و شرایطش رو هفته ای یکبار دارم تجربه می‌کنم بنابراین چون نویسنده کار رو خیلی طبیعی و واقعی درآورده بیشتر بهم میچسبه :)

حالا که برای بار دوم ، دارم فصل اول رو تماشا میکنم
قراره این بار بعد از دیدن هر قسمت، خودم همون قسمت رو بنویسم؛ با قصه، شوخیها و اتفاق‌های مد نظر خودم.
این محبوب‌ترین راه نوشتن برای منه. چون اینطوری میتونم خودم رو با رفرنسم ... دیدن ادامه ›› اندازه بگیرم .
راستش یکی از هدفهام تو زندگی نوشتن سریاله. آرزوی قبلیم ساختن موسیقی برای سریال و فیلم بود که صد هزار مرتبه خدا رو شکر برآورده شد، و حالا این ، خواسته و آرزوی بعدیمه که امیدوارم محقق بشه :)

اما معجزه چی بود؟ این بود که من مسترکلاس بیل لارنس رو قبلن از سینما اسکولز خریده بودم :)) و این باورنکردنی و خارق‌العاده‌ست. خدا رو شکر، واقعن.
حس خوبیه که همه‌چی همینقدر زیبا تو زندگی جور می‌شه و تو رو به سمت خواسته‌هات هدایت می‌کنه. خدا رو شکر :)

تلاش می‌کنم این پست رو حذف نکنم تا هر وقت اومدم تیوال یادم بیفته باید اینجا رو فورن ببندم و برم سرِ نوشتنِ سریالم :))

حالا ببینم تا چند روز دوام میارم :d و تا چند روز میتونم تیوال نیام و توش چیزی ننویسم :))

امروز ، روز بزرگ داشت حافظه . حیفم می آد چیزی ننویسم . اولین شعری که از حافظ به ذهنم می رسه ، اینه :
مزرع سبز فلک دیدم وُ داس ِ مه نو
یادم از کشته ی خویش آمد وُ هنگام درو
حال و هوای حافظیه هم امروز تماشاییه . هر که رفت جای ما را هم خالی کنه .

چهارشنبه ی پاییزی

دیروز روز تهران بود . روزی که تهران به عنوان پایتخت انتخاب شد . سال ها تاریخ قاجار و مشروطه را مرور کرده بودم اما نمی دانستم که تهران قبل از مشروطه ، به عنوان دارالخلافه شناخته می شده .
می دانستم که قاجارها تهران را مرکز حکمرانی خود انتخاب کرده بودند اما در دوره ی هر پادشاهی نام او را روی شهر می گذاشتند ؛ مثلا" تهران دارالخلافه ی ناصری و یا مظفری نه تهران پایتخت ایران .
جالبه که امسال انجمن ها و محافل ادبی و فرهنگی هم برای این منظور جشن واره راه انداخته اند و یا جشن می گیرند . کاری که در سال های قبل حداقل من ندیده بودم . البته این خود اقدام مبارکی ست که ما رورهای تاریخی مان را جشن بگیریم و پیرامون آن به گفت وُ گو بنشینیم .
بله ، باید گفت چهارشنبه ی پاییزی در ۱۵ مهر چارصدوُپنج جشن واره ی هفته ی تهران را در خود دارد .

مرتضی کلانی