امان یکی از اعجاب انگیز ترین مونولوگ‌های این روزهای تئاتر ماست...عباس جمالی پنج پارت درخشان نوشته است که مجتبی جدی آن ها را به درست ترین شکل ممکن کارگردانی کرده است...هیچ بازی ایی زیاده نیست، همه بازیگران در خدمت اثر هستند که این خود خبر از موفقیت کارگردان در هدایت بازیگر می‌دهد...عجیب ترین قسمتی که در آن باید به عباس جمالی در مقام نویسنده تبریک گفت این است که به اینکه با خرده روایت طرف هستیم اما ابدا با خرده آدم مواجه نمی‌شویم و همه کاراکتر‌ها آن نقاط آکسان گذاری شده خود را به نحوی صحیح ارائه می‌دهند که از مقام شخصیت پایین تر نمی‌آیند که به تیپ های بی سر و ته تبدیل شوند...در این مورد هم مجتبی جدی در مقام کارگردان با جزئیات پردازی درست در طراحی فضا و هدایت بازیگر، اهمیت این مزیت را چند برابر می‌کند...امان تئاتر اتمسفر است و آن را از دست ندهید...دیدن تئاتر هایی مثل امان که بدون فریب مخاطب دارای صداقتی مثال زدنی هستند، ما را بیشتر با خود و اعمال‌امان مواجه می‌کند و اهمیت ری اکت بودن هنر را دو چندان می‌کنند...و در نهایت باز هم باید به ارائه بی نقص بازیگران اشاره کرد...چرا که دیدن چنین ارائه‌هایی از نقش در تئاتر امروز ما، بیشتر شبیه به گشتن دنبال سنگ‌های قیمتی و درخشان زیر تپه ای از سنگ ریزه‌های بی ارزش است