چیزی که برام توی «مون واک» جذاب بود، این ترکیب هوشمندانه‌ی کمدی و درام بود؛ اینکه چطور در دل موقعیتی که ریشه‌های تلخی داره، لحظات خنده شکل می‌گیرن، بدون اینکه لزوماً از عمق موقعیت کم بشه. به نظرم حفظ این تعادل در اجرای تک‌پرسوناژ، به‌خصوص از نظر ریتم و کنترل لحن، کار ساده‌ای نیست. از طرفی، اینکه بازیگر بتونه به‌تنهایی بار دراماتیک اثر رو حمل کنه و ارتباط مخاطب رو در طول اجرا زنده نگه داره، تسلط قابل‌توجهی می‌خواد. برام اجرای قابل تأملی بود؛ خسته نباشید بهتون.