صحیفه رنگرز

هنرساز فعال هنری

«مون واک» برای من بیش از یک روایت، مواجهه‌ای با مفهوم حرکت در درام است؛ تناقضی میان میل به پیشروی و نیرویی که مدام شخصیت را به نقطه‌ی آغاز بازمی‌گرداند. انتخاب این ایده و امتداد آن در جهان اثر، ظرفیت تأمل‌برانگیزی برای پرداخت به روابط انسانی و تأثیر آن‌ها بر مسیر رشد و هویت فردی ایجاد کرده است.

در اجرای تک‌پرسوناژ، بازیگر امکان پنهان شدن پشت بده‌بستان‌های متعارف صحنه را ندارد؛ اینجا حفظ ریتم، تسلط بر بیان، مدیریت سکوت‌ها و ساختن ارتباط زنده با مخاطب، اهمیت دوچندانی پیدا می‌کند. برای من، مواجهه با چنین اجرایی، بیش از هر چیز یادآور دشواری و ظرافتِ حمل یک جهان دراماتیک به‌تنهایی روی صحنهاست.

خسته نباشید به محمد شعبان‌پور و گروه اجرایی «مون واک»

واقعا کار رو دوست داشتم دکور جذابی داشت یک مقدار با لباس بازیگرها مشکل داشتم فقط خیلی میتونست بهتر باشه مخصوصا دوتا کاراکتر اصلی طنزهای به جا و درستی بود و جالب هم بود
یه بازی خیلی متفاوت از آقای حصاری و آقای مستجابیان دیدم
پیشنهاد می کنم به دوستان که این نمایش رو ببینن