دیشب به تماشای این نمایش نشستم.
نمایش با ۱۱ دقیقه تاخیر بدون حتی یک بروشور(که این دفعه واقعا ارزش یادگاری برای آینده را نداشت)، شروع شد که خب هدف از اشاره به تاخیر را بارها گفتهام برای این است که برنامهریزی دقیق یک گروه را بدانیم.
ممنون از آقایی که در ردیف دوم، صندلی هشت، نشسته بودند و یا فیلم میگرفتند یا گوشی چک میکردند؛ از عوامل در اجراهای بعدی درخواست دارم که سطح آگاهی برخی را برابر با انسان غارنشین بدانند و بدیهیات را لطفا بیان کنند؛ حتی در برخی کنسرتها هم فیلمبرداری ممنوع است، تئاتر که جای خود دارد.
ممنون از دکور خوب و نورپردازی و برخلاف بسیاری که صورتک صحنه را بیهوده میدانند من فکر میکنم که با کامل شدن اجزای صورت بود که مشخص شد باید چشمها سرجای خود قرار بگیرند و باز باشند تا بتوانیم دقیق ببینیم و در ادامه اتفاقات را درک کنیم.
در مورد بچه؛ بچه در این خانواده بهقدری نادیده گرفته شده بود که حتی اسم هم نداشت، فقط من درک نکردم چرا این زوج انقدر کمهوش هستند! چیزی چون کروکودیل در خانه کمین کرده و در ادامه با دانستن این حقیقت و اینکه بچه گم شده، این زوج احمقانهترین واکنش و بیهودهترین دیالوگها را دارند.
آیا نمایش قصد داشت به ما بگوید که اگر شاهد تماشای زندگی خودمان باشیم، همین اندازه بیفکر و کمهوش رفتار میکنیم؟! بعید میدانم چنین نیتی
... دیدن ادامه ››
پشت نمایش باشد؛ من هرگز دنبال پیغام مستقیم از اجرا نیستم اما نمایشی که دیدم مطمئنا چنین نیتی نداشت و بحث ضعف کار بود و پایانبندی بهنوعی جمع کردن هرچه سریعتر کار بود.
شاید در خطر، رفتار نسنجیده و یا حتی بسیار دور از منطق داشته باشیم اما مطمئنا رفتار این زوج که مشغول جدل بیهوده(نه اثربخش و تکاندهنده)، بودند هیچ توجیهی نداشت؛ برای مثال اوج توجه آنها به گم شدن بچه فقط چند جمله بود که بچه نیست!!!
در مجموع محتوا را بسیار ضعیف دیدم؛ با اینحال ممنون از عوامل و بهخصوص آقای شماره صندلی ۸.