خیره کننده، خشن و راز آلود

این اجرا آنچنان که به بازنشانی و فراخوانی دوباره تاریخ هنر و تفکر میپردازد اما دقیقا در نقطه ی مقابل یک بازنمایی توخالی و ایده های سانتیمانتال نسبت به آنچه حتی در جمع روشنفکران و هنرمندان فعلی حاکم است قرار میگیرد. یک تاریخ ماتریالیستی از دل دیالکتیک هنر و تفکر!
اما آنچه این ایده های ثقیل را صیقل میدهد همانا نگاه اجرا به رسانه و تداخل فرم ها در جهان معاصر است. رسانه هایی مانند هنرهای تجسمی،موسیقی،تیاتر،سینما و از همه مهم تر ادبیات! اجرا بیش از آن که مازادش را در مفاهیم کلی و از قبل قابل پیش بینی بسازد در حیرت اجرا گران ، راز آلودی بوطیقیاش و خشونت تداخل رسانه ها میسازد. مازادی که نه قرار است به اندازه مفاهیم دیالکتیکی جدی گرفته شوند نه میتوان از زیر تیغ تیز آن به سادگی گریخت!
اجرا شاید بیش آنقدر که اجرا گرانش آگاه باشند آزار دهنده است، اجرا دقیقا همان ریگی است باید به کفش تاریخ،فلسفه و هنر انداخت!