خیلی وقت‌ها به این فکر می‌کنم که اگر فیلم یا نمایش یا حتی موسیقی گوش می‌کنم و می‌بینم، چقدر ادامه پیدا می‌کنه؟ تو همون لحظه تموم میشه یا بعد از خروج از سالن هم ادامه داره...
از دیشب که نمایش رو دیدم تا حالا ، یه سوال‌هایی بارها و بارها برام تکرار شده که چقدر در سایر بازماندگان بودم؟ چند بار پیش اومده که پس از همدردی در سیل جمعیت سایر بازماندگان به خونه برگشتم و ...؟
چند بار باز موندم؟ چند بار دیگه قراره باز مانده باشم؟
چقدر موندیم و بقیه رفتند و نگاه کردیم...
چی ازمون کم شد؟ چیو برد؟ چی ازش موند؟
چقدر باور کردیم که باید بمونیم و نوبت ما نشده ...
چند بار و چطور بعد از موندن، دخل خودم رو آوردم؟
دم همه عوامل گرم، با تصور قبلیم خیلی متفاوت بود و امیدوارم این دست آثار فاخر اجتماعی، جدی‌تر گرفته بشه و تئاتر مکمل چنین گفتمان‌های مهم اجتماعی بشه.