در میان جمع خیره‌کننده بازیگران «بر زمین می‌زندش»، دانیال خیری‌خواه همچون ستاره‌ای پرفروغ، نگاه‌ها را به‌تمامی ربود.

آنچه اجرای او را شگفت‌انگیز و فراموش‌نشدنی می‌سازد، نه تنها تسلط کم‌نظیرش بر لحن و واژه، بلکه حضور فیزیکی به‌غایت قوی و جنجالی اوست؛ حضوری که هر حرکتش، نبض صحنه را تندتر می‌زند و معنایی تازه به لحظه‌ها می‌بخشد.

فیزیک حرکتی دانیال خیری‌خواه، ابزار بیان اوست؛ سکون و جنبش در وجودش، هریک معنای مستقل دارند و آن‌قدر قدرتمند نمایش داده می‌شوند که تماشاگر، گاه کلام را فراموش می‌کند و صرفاً از تماشای بدن و جان او سیراب می‌شود.

او با جسارت و شهامت، مرزهای بازیگری را می‌شکند و بی‌پروا، صحنه را تسخیر می‌کند.

درود بر دانیال خیری‌خواه، که با این حضور شگفت، تئاتر را از مرزهای کلام فراتر برد و به نمایش جسم و جان بدل ساخت.

و البته، تقدیر از تمامی بازیگران این نمایش که یکایکشان در خلق این تجربه فرا روزمره شریک بودند.