انسان بودن، نه یک ویژگی ثابت است و نه یک برتری ذاتی؛ انتخابی است که هر روز در رفتار، نگاه و مواجهه‌مان با دیگری معنا پیدا می‌کند. گاهی موجودی که از نظر زیستی از ما دورتر است، در شفقت، صداقت و آگاهی، به انسان بودن نزدیک‌تر از خود ما می‌ایستد.

نمایشی با ظرافتی ژاپنی، بی‌آنکه قضاوت کند یا شعار بدهد، این آینه را مقابلمان گرفت؛ آینه‌ای که در آن، مرز میان انسان و حیوان نه در ظاهر، بلکه در کیفیت آگاهی از خویشتن نمایان می‌شود. شاید بزرگ‌ترین تراژدی این باشد که انسان، با همه عقل، زبان و تمدنش، هنوز هر روز باید انسان بودن را از نو انتخاب کند؛ و گاهی این انتخاب را بهتر از او، موجودی انجام می‌دهد که ما «حیوان» می‌نامیم.

سپاس از گروه اجرایی ❤️ برای تجربه‌ای که آدم را وادار می‌کند دوباره از خودش بپرسد: انسان بودن، یک امتیاز است یا مسئولیتی که باید هر روز آن را زندگی کرد ؟