«تابوتِ عهد» برای من روایتی بود از مرگِ تدریجی یک رابطه بود رابطه‌ای که روزی با شور و هیجان آغاز شده، اما حالا به نقطه‌ای از سردی، سکون و فرسودگی رسیده است. این سنگینی و فاصله، در تمام طول نمایش دیده میشه و بازیگران نیز با بازی‌های کنترل‌شده و باورپذیر، به‌خوبی از پسِ انتقال این حس برآمده‌اند.

برای من، طراحی صحنه یکی از نقاط قوت اجرا بود؛ تخت‌خوابی که به‌زیبایی به تابوت بدل شده بود. استعاره‌ای هوشمندانه از عهدی که دیگر نفس نمی‌کشد؛ انگار که قبل از اینکه رابطه به پایان برسد، خودِ عهد بین دو نفر به خاک سپرده شده است.

خسته نباشید به گروه عزیز «تابوتِ عهد»