با آرزوی موفقیت

🙏🏻 سپاس

به نظرم چیزی که در این معرفی بیشتر از همه توجهم را جلب کرد، انتخاب «صدای انسان» برای روایت یک وضعیت عاطفی و انسانی است. نمایشنامه «صدای انسانی» ژان کوکتو، با وجود سادگی ظاهری‌اش، می‌تواند یکی از دشوارترین تجربه‌ها برای یک بازیگر باشد؛ چون وقتی یک زن و یک تلفن تقریباً تمام جهان نمایش را شکل می‌دهند، دیگر جایی برای پنهان شدن پشت شلوغی صحنه یا اتفاقات بیرونی وجود ندارد.

برای من، تلفن در چنین نمایشی فقط یک وسیله ارتباطی نیست؛ بیشتر شبیه مرزی است میان بودن و نبودن، امید و ناامیدی، شنیده شدن و تنها ماندن. مخاطب صدای طرف مقابل را نمی‌شنود، اما از واکنش‌های زن باید جهانی را که پشت آن تماس وجود دارد تصور کند. همین غیاب، به نظرم یکی از جذاب‌ترین بخش‌های اثر است.

از طرف دیگر، فکر می‌کنم اجرای یک‌نفره همیشه یک ریسک جدی دارد. بازیگر باید بتواند بدون کمک گرفتن از تغییرات زیاد صحنه ... دیدن ادامه ›› و شخصیت‌های متعدد، توجه تماشاگر را حفظ کند و مهم‌تر از آن، تغییرات درونی شخصیت را قابل لمس کند. در چنین اجرایی، مکث‌ها، سکوت‌ها، نگاه‌ها و حتی لحظه‌هایی که ظاهراً هیچ اتفاقی نمی‌افتد، اهمیت زیادی پیدا می‌کنند.

چیزی که برایم جالب است این است که با وجود قدمت متن کوکتو، موضوع تنهایی و وابستگی عاطفی هنوز هم برای مخاطب امروز غریب نیست. شاید شکل ارتباط ما تغییر کرده باشد، اما ترس از دست دادن، انتظار برای یک پاسخ و تلاش برای حفظ رابطه‌ای که در حال فروپاشی است، هنوز تجربه‌ای کاملاً انسانی است.

در نهایت، امیدوارم اجرای ریحانه قجاوند بتواند از فضای صرفاً تراژیک فاصله بگیرد و این زن را فقط به‌عنوان یک قربانی نشان ندهد؛ بلکه انسانی را ببینیم که در لحظه‌ای بسیار شکننده، تلاش می‌کند خودش را از میان عشق، تنهایی و ترس دوباره پیدا کند.

به نظرم اگر «صدای انسانی» بتواند بعد از پایان اجرا، صدای آن زن را برای مدتی در ذهن تماشاگر نگه دارد، بخش مهمی از تأثیر خودش را گذاشته است.