Will Eno نمایشنامه‌نویسی نیست که جهان بسازد؛ او جهان را «باز می‌کند»
نه با داستان، نه با حادثه، بلکه با شکاف‌ها:
شکاف میان کلمه و معنا، میان انسان و خودش، میان تماشاگر و صحنه. او نویسنده‌ای است که نمایشنامه را از «اتفاق» خالی می‌کند تا «آگاهی» اتفاق بیفتد. جهان او جهان «لحظه‌های کوچک» است. در آثار او، یک مکث، یک نگاه، یک جمله‌ی نیمه‌کاره، گاهی از یک حادثه‌ی بزرگ مهم‌تر است.
او به جای ساختن بحران، به لرزش‌های کوچک انسان توجه می‌کند. اونو زبان را مثل یک موجود زنده می‌نویسد؛ زبان در آثار او می‌لغزد، می‌افتد، بلند می‌شود، اشتباه می‌کند، خودش را اصلاح می‌کند. این زبان برای بازیگر چالش است، برای کارگردان فرصت، و برای تماشاگر آینه. شخصیت‌های او معمولاً نام ندارند یا نامشان بی‌اهمیت است.
آن‌ها بیشتر وضعیت هستند تا فرد. اونو نمایشنامه‌ای می‌نویسد که انگار خودش از نوشتن نمایشنامه خسته شده. او قواعد را می‌شکند، اما نه برای شوک؛ برای اینکه تماشاگر را از خواب روایت بیدار کند.
Title and Deed نمایشی درباره‌ی «آمدن»، «ماندن» و «هیچ‌وقت تعلق نداشتن». این نمایش یک تک‌گویی است، اما نه از جنس اعتراف یا روایت؛ بلکه یک ... دیدن ادامه ›› سفر درونی درباره‌ی انسان مهاجر، انسان بی‌خانه، انسان بی‌عنوان. شخصیت نمایش نه نام دارد، نه گذشته‌ی مشخص، نه آینده‌ی معلوم. او فقط «آمده» است و همین آمدن، موضوع نمایش است. شخصیت نمایش از جایی آمده که «خانه» بوده، اما حالا در جایی ایستاده که «خانه نیست». اونو این وضعیت را تبدیل به یک فلسفه می‌کند: انسان همیشه در حال جابه‌جایی است، هیچ‌کس دقیقاً جایی که باید باشد نیست تعلق یک توهم است و زبان تنها چیزی است که ما را نگه می‌دارد.