نیمی از مسیر خوی حیوانی را پشت سر گذاشتیم.

حالا که «خوی حیوانی» چندین بار در برابر تماشاگر قرار گرفته، بیش از هر زمان دیگری به این فکر می‌کنم که نمایش، برخلاف تصور ما، هیچ‌وقت کاملاً متعلق به سازندگانش نیست.

هر تماشاگر بخشی از آن را با خودش می‌برد، بخشی را به چالش می‌کشد و گاهی معنایی را می‌بیند که حتی در زمان ساخت، به آن فکر نکرده‌ایم.

شاید ارزش تئاتر دقیقاً ... دیدن ادامه ›› همین‌جاست؛
در جایی که اثر، از ذهن سازنده‌اش جدا می‌شود و در ذهن دیگری ادامه پیدا می‌کند.

از تمام کسانی که تا امروز «خوی حیوانی» را دیدند، شنیدند، درباره‌اش حرف زدند یا حتی با آن مخالفت کردند، ممنونم…


“هلیاخادم”