و یک نکته ای که درباره این نمایش فکرمو درگیر کرد، به نظرم بسنده کردن به حافظه جمعی میتونه جالب باشه در یک اثر هنری با مخاطبینی با ریشه فرهنگی یکسان و تکیه کردن نویسنده به اطلاعات قبلی مخاطب، ولی با در نظر گرفتن مخاطبین نسل جدیدتر، آیا اینکه ارجاع جای روایت رو بگیره کار درستیه؟ مثلا اگر یک شخص غیر ایرانی یا یک متولد دهه هشتاد یا نود که به تماشای این کار میره، ندونه آذر شیوا یا محسن مخلمباف کیه و اطلاعاتی از زندگی اون شخص نداشته باشه، نمایش نباید حداقل به اندازه‌ای اطلاعات بده که اون شخص بفهمه چرا روایت اون در این داستان مهمه؟
و اگر مخاطب مثلا خارجی این کارو میدید و با نوستالژی و موزیک و خاطرات هیچگونه ارتباطی برقرار نمیکرد آیا اثر به عنوان یک اثر هنری در انتقال مفهومش موفق می بود؟