خلاصه؛
کسایی که دور قبلی نمایش سبکی رو دیدن، و بعد قلب نارنگی رو دیدن، میگن سبکی بهتر بود.
و کسایی که قلب نارنگی رو دیدن، و بعد سبکی، میگن قلب نارنگی بهتر بود.
به نظرم باید اثر رو به صورت مستقل بررسی کرد و نظر داد. ولی خب گریزناپذیره و ناخودآگاه مقایسه میشه.
اینجوریه که حتی منظومه‌های مساوات رو با شکوفه‌های گیلاس مقایسه می‌کنیم و بعضیا میگن شکوفه‌ها بهتر بود... با این که فرم کاملا متفاوتی دارند. این نمایش هم به خاطر این که همون فرم و همون بازیگرا رو استفاده کرد، باعث میشه این اتفاق بیوفته.
به نظر من میزانسن مشکل داشت و باید کمی عقب‌تر می‌بود، چرا که از ردیف چهارم به بالا راحت نمیشد دید، و از طرفی هم نور روی بازیگر هم عقب‌تر بود. ( البته من اجرای اول رو دیدم و شاید حل شده باشه. )
بارِ فانتزی و کمدی اثر خیلی بیشتر از تراژدی بود و کمتر به درام ماجرا پرداخته شده بود. یه نشونه‌ها و دیالوگایی انگار کم داشت در نمایشنامه تا پرده آخر رو تاثیرگذار‌تر و باورپذیرتر کنه.
در کل نمایش خوبی بود و تونستم بدون خسته شدن تماشا کنم.
امتیازم به این نمایش؛ ۷ از ۱۰