چقدر میتونه زندگی تلخ باشه؟ چطوری ادامه میدیم به زیستن با این همه درد؟ که حالا خودمون هم نداشته باشیم سایر اعضای این پیکر دارن. زیادی به قول فردین "زهر مار" بود برای من، از اول تا اخرش اشک ریختم😭 فردین شکلات مرتضی‌علی رو به من داد🍬
به معتادای پارک شهر، جوراب فروش تو مترو، گدای کنار خیابون و حتی همه ادم های به ظاهر عادی حساس شدم🙄 واقعا وقتی نمیدونم هرکسی چه تجربه هایی داشته، چه چیزهایی رو پشت سر گذاشته، به چه امیدی داره ادامه میده و... شاید باید مهربون تر باشم🤔
باز هم خوش شانس بودم به محض اینکه وارد سنگلج شدم اقای فدایی عزیز رو دیدم🤩 بعد نمایش هم اقا رزا رو🤩
پ.ن: وقتی یک درصد احتمال میدید گریه کنید دستمال کاغذی در جلد بدون صدا همراهتون باشه وگرنه مثل من از ترس خش خش پلاستیک دستمال کاغذی مجبورید اشکاتون که سر میخورن تو یقه تون تحمل کنید و مماختون رو بالا بکشید🙈