در روز
از روز
تا روز
آغاز از ساعت
پایان تا ساعت
دارای سانس فعال
آنلاین
کمدی
کودک و نوجوان
تیوال | سیروان دهقان
SB > com/org | (HTTPS) localhost : 01:50:40
 

فعال هنری

«تیوال» به عنوان شبکه اجتماعی هنر و فرهنگ، همچون دیواری‌است برای هنردوستان و هنرمندان برای نوشتن و گفت‌وگو درباره زمینه‌های علاقه‌مندی مشترک، خبررسانی برنامه‌های جالب به هم‌دیگر و پیش‌نهادن دیدگاه و آثار خود. برای فعالیت در تیوال به سیستم وارد شوید
۱۰ ساعت پیش
چرا فکر می‌کنیم غم کافی نیست؟

بعد از دیدن «تن و دیگر تکه‌پاره‌های عشق» یک سؤال جدی برایم باقی ماند؛ چرا فکر می‌کنیم غم به‌تنهایی کافی نیست؟ چرا تصور می‌کنیم برای تأثیر گذاشتن روی مخاطب، حتماً باید او را به بغض، اشک و اندوه آشکار برسانیم؟

نمایشنامه اصلی اِوِلین دِ لا شِنلیِر به نظرم به‌اندازه کافی جهان تلخ و عمیقی دارد. فقدانی بزرگ، شکافی عمیق میان عاشق و معشوق، فرسودگی رابطه، اضمحلال عشق و ناتوانی آدم‌ها در برقراری ارتباط با یکدیگر. همه‌چیز در دل همین جهان شکل گرفته و نویسنده با ظرافت و دقت، این فروپاشی را به یک موقعیت دراماتیک تبدیل ... دیدن ادامه ›› کرده است.

اما در اجرای تهران، اضافه شدن ماجرای کشته شدن دختر شانزده‌ساله سیمون در اعتراضات فرانسه، برای من پرسش‌برانگیز بود. نه به این دلیل که پرداختن به زخم‌های اجتماعی و وقایع تلخ دوران زیستی‌مان ضرورتی ندارد؛ اتفاقاً مسئله دقیقاً اینجاست که هر زخم و فقدانی برای ورود به جهان یک اثر، به ضرورت دراماتیک نیاز دارد، نه صرفاً ظرفیت عاطفی برای تأثیرگذاری.

چرا باید به فقدان موجود در متن، یک فقدان دیگر اضافه کنیم؟ آیا شکاف میان این دو آدم، آن‌قدر عمیق نیست که برای تأثیرگذاری بیشتر، نیازمند یک تراژدی بیرونی باشیم؟ آیا فروپاشی یک رابطه، وقتی به این دقت و ظرافت نوشته شده، به‌اندازه کافی دردناک نیست؟

برای من مسئله این نیست که چرا از واقعیت‌های تلخ اجتماعی حرف می‌زنیم؛ مسئله این است که چطور و با چه ضرورتی آن‌ها را وارد یک جهان نمایشی می‌کنیم. وقتی یک موقعیت اجتماعی و تاریخی بدون پیوند ارگانیک با استخوان‌بندی اثر به آن اضافه می‌شود، ممکن است به‌جای عمیق‌تر کردن درام، صرفاً به ابزاری برای تولید اندوه و گرفتن واکنش عاطفی از مخاطب تبدیل شود.

گاهی احساس می‌کنم در بخشی از تئاتر امروز، یک سوءتفاهم شکل گرفته؛ انگار تأثیرگذاری را با میزان بغض مخاطب اندازه می‌گیریم و هرچه اندوه آشکارتر و سنگین‌تر باشد، اثر را عمیق‌تر می‌دانیم.

درحالی‌که همیشه این‌طور نیست. گاهی یک سکوت، یک نگاه، یک شیء و فاصله‌ای که میان دو آدم افتاده، می‌تواند کاری با مخاطب بکند که هیچ مرگ و فاجعه‌ای از پس آن برنیاید.

به نظرم نمایشنامه اصلی دقیقاً از همین ظرفیت برخوردار بود. از یک فقدان که آرام‌آرام در تمام اجزای رابطه نفوذ می‌کند و چیزی از عشق باقی نمی‌گذارد. نیازی نبود برای اثبات عمق این اندوه، حتماً فاجعه دیگری را به آن سنجاق کنیم.

شاید باید کمی بیشتر به خود درام اعتماد کنیم. به سکوت، به غیاب، به بدن و به آن چیزی که گفته نمی‌شود.

همیشه قرار نیست مخاطب گریه کند تا بفهمیم چیزی درونش شکسته است.


نگین، حسام؟، حامد سعیدفعال، امیر مسعود و ستایش این را خواندند
فریبا مهر این را دوست دارد
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
۲۳ ساعت پیش
امشب به دیدن نمایش تن و دیگر تکه‌پاره‌های عشق نشستم .

چیزی که بیشتر از همه در این نمایش برای من ماند، فساد و فرسودگی رابطه‌ای بود که انگار به همه‌چیز رخنه کرده بود؛ حتی به چیزهایی که در ظاهر هیچ ارتباطی با آن رابطه نداشتند.

استفاده درست و هوشمندانه از یک شیء و تبدیل کردنش به عنصری دراماتیک، از نقاط قوت کار بود. متن از استخوان‌بندی محکمی برخوردار بود، شخصیت‌پردازی‌ها دقیق و قابل توجه بودند و بازی بازیگرها واقعاً خوب و قابل تحسین بود.

طراحی صحنه را دوست داشتم، اما نورپردازی نه‌تنها کمکی به فضای اثر نمی‌کرد، بلکه در جاهایی به کیفیت بصری اجرا لطمه می‌زد.

به نظرم نمایش ... دیدن ادامه ›› تا پیش از پرده اعتراض، از ریتم و تمپوی درستی برخوردار بود و تنش به‌خوبی شکل می‌گرفت؛ اما از آن نقطه به بعد، کارگردانی نتوانست این تنش را ایجاد، هدایت و مدیریت کند. در نتیجه اجرا به‌تدریج از نفس افتاد و به جایی رسید که متن از نمایش جلو زد.

شاید مهم‌ترین مسئله همین فاصله میان ظرفیت بالای متن و تحقق اجرایی آن بود. متنی که شخصیت و موقعیت دراماتیک قدرتمندی در اختیار اجرا گذاشته بود، اما کارگردانی نتوانست این ظرفیت را تا انتها روی صحنه حفظ کند.

نمره: ۳ از ۵

خسته نباشید به گروه اجرایی و همه عوامل این نمایش.🙏🏻
۱۶ آبان ساعت ۰۳:۱۸
دیدن این مجموعه پوستر واقعاً جذاب بود. چیزی که از همون اول به چشم می‌اومد، تنوع نگاه، کیفیت کارها و سلیقه‌ای بود که پشت طراحی‌ها قرار داشت. هر پوستر انگار سعی کرده بود با زبان خودش، یه گوشه از حال‌وهوای یک نمایش رو به تصویر بکشه. البته همیشه یه مرز باریک بین جذابیت بصری و وفادار موندن به جهان خود اثر وجود داره؛ جایی که ممکنه تصویر اون‌قدر پررنگ بشه که از خود نمایش جلو بزنه. به نظرم همین پیدا کردن تعادل، یکی از سخت‌ترین و در عین حال جذاب‌ترین بخش‌های طراحی پوستر تئاتره.

گاهی مخاطب قبل از اینکه پاش به سالن برسه، یک‌بار از دریچه نگاه طراح وارد نمایش شده. اینجاست که پوستر دیگه فقط یه ابزار تبلیغاتی نیست؛ بخشی از هویت یک اجرائه. چیزی که اگه درست و جدی گرفته بشه، می‌تونه حتی سال‌ها بعد از تموم شدن اجرا هم توی ذهن مخاطب باقی بمونه. فکر می‌کنم تئاتر به این هویت‌های تصویری بیشتر از چیزی که تصور می‌کنیم نیاز داره و باید برای طراحی و طراح هم به اندازه بقیه بخش‌های یک اجرا ارزش قائل شد.

در آخر، خسته نباشید و دست‌مریزاد به همه بچه‌های استودیو «چند درجه قرمز» و به‌خصوص پوریا احمدیان که برای این بخش از جهان تئاتر وقت، فکر و سلیقه گذاشتن. دیدن چنین مجموعه‌ای واقعاً خوشحال‌کننده‌ست.💥♥️✨
سلام سیروان جان، پیش از هر چیزی قدردان محبت و نگاه ویژه و دقیقی که به آثار و مسئله دیزاین داری هستم.
کاملا موافقم،‌ برای من به شخصه پیدا کردن این تعادل همیشه چالش بوده و البته اصل جذابیت مسیر طراحیم، اینکه ایده ام،تکنیک ساخت و جهان تصویریم چقدر با جهان نمایش نسبت داشته باشه یا چه مقدار به طراحیم به عنوان یک اثر مستقل بدون وابستگی نگاه کنم. اکسرا سعی کردم این تعادل را برقرار کنم گاهی زیاد گاهی کم.

به نظر من یک نمایش با هویت تصویری و تبلیغات خودش از پیش از روی صحنه رفتن نمایشش را شروع می کنه، و مهمه که خودش را به چه شکلی نمایش ... دیدن ادامه ›› بده. و بله شما درست میگی این شکل از هویت به اندازه باقی بخش ها اهمیت داره چون تنها موردی هست که پس از پایان اجرا همچنان زنده است. البته این روزها نسبت به قبلا می بینم که اجراها و کارگردان های بیشتری این دغدغه را دارند و برای این مسائل اهمیت بیشتری قائل هستند.

ممنونم از لطف و توجهی که داری باعث انگیزه و خوشحالیه منه.
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
۰۹ آبان ساعت ۰۳:۰۴
«تماشاگران منتظرند. آدم به حکم ادب مانع مرگ خود می‌شود. به تماشاگران نمایش بدهکاریم.»

شاید یکی از مهم‌ترین مسئولیت‌های تئاتر همین باشد؛ اینکه وقتی تماشاگر منتظر است، ما چیزی برای ادای این دین داشته باشیم.

آنچه در اجرای «ساوانابای» بیش از هر چیز برایم قابل توجه بود، دقت، وسواس و طراحی حرکات فرمی و اجرای حساب‌شده آن‌ها بود؛ چیزی که به‌وضوح از تمرین مستمر، شناخت اجرایی و مهم‌تر از همه، ارزش نهادن به مقوله تئاتر حکایت می‌کرد. خود همین میزان از تعهد، نوعی ادای دین به تماشاگر بود و انصافاً گروه تا حد زیادی از این مسئولیت سربلند بیرون آمد.

فضای شاعرانه و روایت‌محور ساوانابای، از همان ابتدا با صدای دریا فرمانی صادر می‌کرد؛ انگار قرار بود با هم غرق شویم. گاهی در رویا، گاهی در ... دیدن ادامه ›› واقعیت تلخ، گاهی در انتظار و گاهی در ذهن نویسنده. مرز میان این جهان‌ها پیوسته جابه‌جا می‌شد و مخاطب را به سفری می‌برد که مقصد مشخصی نداشت.

هر سه بازیگر، چه در نقش زن و دختر و چه در نقش مرد، از آمادگی بالایی برخوردار بودند. چگالی صحنه و وزن حضور بازیگران نیز تناسب قابل قبولی داشت. در بعضی لحظات، انرژی و رابطه میان دو کاراکتر زن و دختر از ظرفیت متن فراتر می‌رفت؛ اما این فاصله چندان دوام نداشت و اجرا در موقعیت بعدی دوباره به تعادل می‌رسید.

در میان دیالوگ‌ها، این جمله برایم جایگاه ویژه‌ای داشت:

«درد چقدر طولانی است... چقدر تغییر می‌کند... چقدر دگرگون می‌شود... سفر دوم، ساحل دیگر، عشق دوم.»

شاید چون در جهان ساوانابای، درد صرفاً یک اتفاق نیست؛ چیزی است که حافظه با خود حمل می‌کند، تغییر شکل می‌دهد و در هر بازگشت، چهره تازه‌ای از خودش نشان می‌دهد.

اما درباره نورپردازی؛ به نظرم نور کاملاً در خدمت اجرا و روایت بود و از عناصر مؤثر در ساخت جهان نمایش به شمار می‌رفت. با این حال، نکته‌ای که می‌توان با بازنگری در آن به نتیجه دقیق‌تری رسید، جلوتر حرکت کردن نور از داستان بود. در بعضی رفت‌وبرگشت‌ها و تغییر وضعیت‌های نوری، شدت ضربه و تأثیر موقعیت پیش از آنکه در روایت اتفاق بیفتد، برای مخاطب آشکار می‌شد. تکرار این الگو به‌مرور امکان پیش‌بینی ایجاد می‌کرد؛ تا جایی که منِ مخاطب دیگر روی این دریای پرتلاطم شناور نبودم، بلکه در نقطه‌ای امن نشسته بودم و حدس می‌زدم موج بعدی از کدام سمت خواهد آمد.

و شاید در نمایشی که قرار است مخاطب را با خود به دل دریا ببرد، مهم‌ترین وظیفه نور این باشد که اجازه ندهد ساحل زودتر از موعد دیده شود.

در مجموع، ساوانابای تجربه‌ای قابل احترام و اجرایی برخوردار از دقت و تعهد بود. با تشکر از تمامی عوامل و خسته‌نباشید به گروه اجرایی.

و در آخر:

«دیگر نمی‌دانی چه کسی هستی، چه کسی بوده‌ای؛ می‌دانی که بازی کرده‌ای، اما دیگر نمی‌دانی چه چیزی را بازی کرده‌ای...»
۲۷ مهر ساعت ۲۳:۳۸
امشب تئاتری دیدم که بعد از مدت‌ها، چند کیلومتری باهاش قدم زدم.

کاری خوش‌ساخت با ریتمی درست و به‌اندازه و بازی‌هایی درخشان. معنا در دل ساده‌ترین صحبت‌ها چنان تأثیرگذار بود که انگار خود اثر به مخاطب می‌گفت: «الان وقت عمیق شدن نیست؛ دنبالم بیا...» و همین اعتماد به روایت، یکی از نقاط قوت کار بود.

داستان، زاویه‌ی دید، شیوه‌ی روایت و انتخاب سبک اجرایی، نه‌تنها در تقابل با هم نبودند، بلکه هرکدام مکمل دیگری بودند و در خدمت کلیت اثر قرار داشتند. همه‌چیز در جای درست خودش بود و در نهایت، آن قاب پایانی بی‌نظیر که انگار تمام مسیر را برای رسیدن به خودش طی کرده بود.

البته در بعضی میزانسن‌ها هنوز جای اصلاح وجود دارد و نورپردازی هم گاهی بی‌دلیل به سمت تاریکی می‌رود. در بخش پایانی درام نیز به نظرم می‌شود ... دیدن ادامه ›› با کمی فشرده‌تر کردن مسیر، زودتر به آن قاب نهایی رسید؛ قابی که ارزش رسیدن به آن، بیشتر از این مکث‌های اضافی است.

در مجموع، تجربه‌ای بسیار دوست‌داشتنی و از آن اجراهایی بود که بعد از تمام شدنش، نمی‌توانی به‌سادگی رهایش کنی؛ باهاش راه می‌روی، بهش فکر می‌کنی و بخشی از آن را با خودت می‌بری.

خسته نباشید به تک‌تک اعضای گروه. ✨👏🏻
 

زمینه‌های فعالیت

تئاتر
شعر و ادبیات
سینما