موقعِ تموم شدنِ یکی از جلسات یوگا، مربیِ کلاس بعد از شاواسانا از بچه‌ها خواست که به درون افکارشون رجوع کنن و به این سوال جواب بدن که اون چیه که اگه ازشون گرفته بشه دیگه ماهیت وجودی‌شون بی‌معنی می‌شه؟ و برای درک بهتر سوال، مثال زد چیزی مثل شیرینی برای شکر (که اگه ازش گرفته بشه دیگه مفهوم و معنی خودش رو از دست می‌ده). یکی از دوستان جواب داد «آگاهی». یکی دیگه گفت «عشق». و منی که درگیر پیدا کردنِ یه جواب واقعی و بدونِ تقلّب بودم، سرسری و از روی بی‌جوابی، گفتم تنبلی و آسایش!

اون‌شب اما بیشتر فکر کردم و متوجه شدم بیشتر دارم به خصایص مورد علاقه‌ام مثل دیسیپلین‌گرایی و صلح‌دوستی و منطق‌پذیری و تأثیرگذاری فکر می‌کنم. این‌ها در اصل، خودشون زائیده‌ی نطفه‌ی دیگه‌ای بودن به اسم تصمیم و اختیار! اینکه من بین آشفتگی و نظم، به دومی رأی دادم. اینکه بین دعوا و دوستی، آرامش رو پسندیدم. اینکه بین خرد و جنون، سمتِ منطق ایستادم. و اینکه بین اقدام و انفعال، حالم با حرکت‌کردن بهتر بوده. و حالا معتقدم چیزی که به من هویت بخشیده، برخورداری از اختیار و انتخاب بین تصمیم‌های درست یا غلط‌ام‌ بوده.

خواستنِ هرچیزی، زمانی معنی خواهد داشت که چیز دیگری هم برای نخواستن وجود داشته باشه. که طبیعتاً هم مصائب و منافع خودش رو در بر داره. و یه‌جورایی ... دیدن ادامه ›› هر شرایطی غیر از این، بوی استبداد و جبر می‌ده. در این موقعیت، عدمِ انتخاب به‌نوعی خودش یک انتخابه! چراکه به نقل از نمی‌دونم کی که می‌گفت، بهشت را نخواهم خواست اگر جهنم گزینه‌ی دیگری برای انتخابم نباشد.⁩

توی شما هم چیزی هست که اگه از دست بره
دیگه اون شما، خودِ شما نباشین؟!