«بیا برای هم یک اسم انتخاب کنیم» نمایشی است درباره‌ی انتخاب؛ انتخاب‌هایی که گاهی یک زندگی را از نو می‌نویسند. اثر، با قرار دادن دو زوج در کنار هم، در واقع دو نسخه از یک زوج را در دو زمان و دو مسیر متفاوت روایت می‌کند. کسرا و بهار در ابتدای شکل‌گیری یک رابطه ایستاده‌اند؛ جایی که همه‌چیز هنوز سرشار از امید، رویا و امکان است. در سوی دیگر، بهمن و ماهی را در سال‌های پایانی زندگی مشترک می‌بینیم؛ جایی که عشق دیگر تنها احساس نیست، بلکه به تصمیم، مسئولیت و ایثار گره خورده است.

نکته‌ی جذاب نمایش، روایت موازی دو خط زمانی است که مدام در آینه‌ی یکدیگر منعکس می‌شوند. مخاطب به‌تدریج درمی‌یابد که این چهار شخصیت، در حقیقت دو تصویر از یک زندگی‌اند؛ زندگی‌ای که با تصمیم‌های متفاوت، سرنوشت‌های متفاوتی را تجربه می‌کند.

ماهی در دو جهان موازی، دو انتخاب کاملاً متضاد دارد. در یک روایت، رفتن را انتخاب می‌کند؛ آینده‌ای را که همیشه آرزویش را داشته، حتی اگر بهای آن فاصله گرفتن از عشق باشد. در روایت دیگر، ماندن را برمی‌گزیند؛ عشق را به آینده‌ای ... دیدن ادامه ›› که برای خو
د تصور کرده بود ترجیح می‌دهد. نمایش بدون آنکه یکی از این انتخاب‌ها را قضاوت کند، نشان می‌دهد که هر تصمیم، هم چیزی را نجات می‌دهد و هم چیزی را از بین می‌برد.

در مقابل، بهمن شخصیتی است که حتی در مواجهه با تلخ‌ترین بحران، یعنی سرطان، همچنان عقلانی تصمیم می‌گیرد. او در هر دو بازه‌ی زمانی تلاش می‌کند میان احساس، مسئولیت و واقعیت تعادل برقرار کند. همین تقابل، نبرد اصلی نمایش را شکل می‌دهد؛ نبردی میان عشق و عقل، میان امید و واقعیت، میان ماندن و رفتن.

«بیا برای هم یک اسم انتخاب کنیم» بیش از آنکه درباره‌ی بیماری سرطان باشد، درباره‌ی زیستن در سایه‌ی آن است؛ درباره‌ی اینکه عشق در برابر ترس چه شکلی پیدا می‌کند و انسان تا کجا حاضر است برای دیگری از خواسته‌های خود بگذرد. سرطان در این نمایش صرفاً یک بیماری نیست؛ استعاره‌ای است از هر بحرانی که رابطه را به نقطه‌ی انتخاب می‌رساند.

بزرگ‌ترین نقطه‌ی قوت نمایش، این است که پاسخ قطعی به مخاطب نمی‌دهد. نه ماندن را پیروزی مطلق می‌داند و نه رفتن را شکست. تنها یادآوری می‌کند که سرنوشت انسان، حاصل مجموعه‌ای از انتخاب‌های کوچک و بزرگی است که هرکدام می‌توانند جهانی کاملاً متفاوت خلق کنند.

«بیا برای هم اسم انتخاب کنیم» نمایشی لطیف، تأثیرگذار و تأمل‌برانگیز است که تا مدت‌ها پس از پایان اجرا، ذهن مخاطب را درگیر این پرسش می‌کند: اگر در همان لحظه، تصمیم دیگری می‌گرفتیم، آیا هنوز همان آدم امروز بودیم؟