این روزها انگار خیلی‌ها فقط منتظرند تعریف و تمجید بشنوند و کوچک‌ترین نقدی را برنمی‌تابند. در حالی که نقد، اگر با احترام و استدلال بیان شود، بخشی از مواجهه با هر اثر هنری است و قرار نیست همه فقط تحسین کنند.

از طرف دیگر، این نگاه که « چه کسی از چه زمانی تئاتر می‌بیند» یا «چند سال سابقه تماشای تئاتر دارد» معیار اعتبار نظرش باشد، نگاه درستی نیست. تئاتر برای اجرا شدن مقابل همه مخاطبان ساخته می‌شود، نه فقط برای جمعی از کارشناسان یا کسانی که سال‌هاست تئاتر می‌بینند.

هر کسی، چه اولین تجربه ش باشد و چه صدمین، حق دارد برداشت، احساس و نظرش را درباره اثری که دیده بیان کند. تجربه‌ی بیشتر ممکن است نگاه عمیق‌تری بدهد، اما حق اظهار نظر را از هیچ مخاطبی نمی‌گیرد. اگر قرار باشد فقط عده‌ای خاص حق حرف زدن داشته باشند، دیگر مخاطب عام چه جایگاهی در هنر دارد