۲۹ مرداد ساعت ۲۲:۲۰
اجرایی که بهخوبی نشان میدهد در یک تئاتر دوپرسوناژه، چگونه میتوان از محدودیتِ تعداد پرسوناژها به یک امتیاز دراماتیک رسید. ریتم، میزانسن و رابطهی دقیق میان دو بازیگر، باعث شده بود تنش و کشمکش در تمام طول اجرا حفظ شود. بازیها هم از نظر کنترل بدن، بیان و ظرافتهای روانشناختی، بسیار دقیق و باورپذیر بودند.
ترجمه و دراماتورژی متن از فرانسه به فارسی و تبدیل آن به یک اجرای صحنهای، یکی از نقاط قوت جدی کار بود؛ بهخصوص در حفظ لحن و زیرمتن اثر. طراحی صحنه و دکور هم صرفاً جنبهی تزئینی نداشت و بهعنوان بخشی از میزانسن و فضای دراماتیک، کاملاً در خدمت روایت بود.
یک اجرای مینیمال، منسجم و خوشساخت که نشان میدهد با
عناصر محدود هم میشود جهان نمایشی پرجزئیاتی خلق کرد. خسته نباشید به کارگردان، بازیگران و تمام گروه. 👏