اجرای کاسپار به دنبال ساختن است از دل خراب کردن. استفاده از هر چیز به عنوان متریال در مواجهه با متنی که خودش کلمات را به شکل بی‌رحمانه‌ای مصرف می‌کند. کاسپار تلاشش را می‌کند که با خلق ایماژهای گوناگون مسیری را که کاراکتر در حال پیمودن آن هست برای مخاطب ترسیم کند و برای رسیدن به این امر از بدنها، اصوات، مدیا و هر چیزی استفاده میکند و این مواد اجرایی را به اشکالی بدیع مصرف می کند. در نهایت تماشای کاسپار برای کسانی که از تصاویر و موقعیت های تکراری تئاتر خسته شده اند می تواند خالی از لطف نباشد.
خسته نباشید به وحید رزاقی و گروهش برای زحمت بسیاری که کشیده‌اند.