چند سال پیش، با قلبم بازی کرد. اشک و لبخند توامان داشت. چند سال پیش: از انسانیت گفت، از خانواده گفت، از جامعه، از تاریخ، از حوادث و فجایع و از سیاست گفت بدون آنکه پوزی با خود حمل کند بدور از اینکه شعاری بعد از شعاری باشد و اگر به جبر به شعاری رسید آنرا با شعور و شاعرانه سر داد. متن قوی و دیالوگهای جذاب و کمنظیر، کارگردانی حساب شده و بازی های دوستداشتنی و باورپذیر. صفحهی نمایشی که راوی حقایق قصه بود. چند سال پیش، قابل دفاع بود، از هر حیث و جهت.
خدا قوت به تمام عوامل چند سال پیش، دمتون گرم. لذت بردم.
و در آخر تسلیت و ابراز همدردی برای از دست دادن عزیزانمان.
تماشای دیکتهطور تجربهی خوبی بود، همه چیز درست و دقیق پیش میرفت، از ریتم اجرا، بازی ها، طراحی صحنه و ... همه چیز طوری کنار هم نشسته که دائم بین خیال و واقعیت جابجا میشی.
کاراکترها انقدر دقیق و درست هستن که تماشا کردنشون از اون تجربههای نادر تئاتریه که وقتی از سالن میای بیرون کاراکترها باهات همراه میشن و فکر میکنم تا مدت ها گوشه کنار ذهنت میمونن.
خلاصه از اون نمایشهاست که نباید از دست داد.
خداقوت به تک تک عوامل دیکتهطور، دمتون گرم. لذت بردم.
آفرین حسام من...موفقیتهای بیشترت رو ببینم
امروز در آسمان او پرواز کردم.
تو میگفتی:
کاش قبل از این بالهایش را دیده بودم.
#حسام_الدین