کابینت؛ روایت آشفته‌ی یک آشفتگی.

نمایش کابینت با وجود تمام استعدادها و توانایی‌هایش، آن چیزی نبود که می‌توانست باشد.

بازی پرانرژی اما کنترل‌نشده‌ی آذین نظری، بیش از آن‌که یادآور بیماری روانی باشد، به بیماری مبتلا به اعتیاد شباهت داشت. اکت‌های اضافه، خارش‌های ناموجه و خنده‌های بی‌دلیل، همگی دست‌به‌دست هم داده بودند تا انرژی صرف‌شده‌ی بازیگر به بیراهه برود و ضعف کارگردانی در هدایت بازیگر را آشکار کند.

نمایش‌هایی با محوریت بیماری‌های روانی همواره با این ریسک همراه‌اند که در خودِ بیماری گم شوند؛ چرا که آشفتگی شخصیت، به‌تدریج روایت را در خود حل می‌کند. به‌نظر می‌رسد پیمان قدیمی در جایگاه نویسنده از این دام آگاه نبوده و در مقام کارگردان نیز نتوانسته روایت گم‌شده را بازیابد.

در طول اجرا ... دیدن ادامه ›› از تیم طراحی نور، دکور و موسیقی، خلاقیت‌هایی دیده می‌شود که اگرچه دلنشین‌اند، اما مکمل اجرا نیستند؛ چرا که از سطح کارگردانی بالاتر و حرفه‌ای‌تر جلوه می‌کنند.

برای تک‌تک اعضای گروه آرزوی موفقیت دارم و امیدوارم در آثار بعدی با دقت و انسجام بیشتری روبه‌رو شویم.