یه ایده ی خیلی قدیمی هست که نیچه خوب مطرحش کرده "بازگشت جاودان" میگه اگر فکر کنیم زندگیمون و هر اتفاقی، فقط یک بار رخ میده، بار و ارزش واقعیش رو درک نمیکنیم باید جوری زندگی و انتخاب کنیم که اگر تا بی نهایت اون لحظه تکرار بشه بتونیم تحمل کنیم و بپذیریمش. من که تاحد زیادی جبرگرا هستم و اساسا فکر نمیکنم انتخاب های خیلی مهم و تاثیرگذاری باشه که انجام بدیم😉 ولی سر انتخاب های محدودم زیاد به این قضیه فکر کردم🤔
بر اساس این ایده، کوندرا کتاب فوق العاده ی "سبکی تحمل ناپذیر هستی" رو نوشت (با ترجمه به عنوان "بار هستی" واقعا شکوه عنوان از دست رفت). اثار کوندرا رو خیلی دوست دارم این کتاب که شاهکارشه🤩 فیلم با اینکه به کتاب وفاداره ولی بخش مهمی از کتاب که بحث های روانشناسی و فلسفیش هست از دست رفته. کاش برای فیلم راوی میذاشتن. مطمئن نیستم کسی بدون خوندن کتاب فیلم رو ببینه عمق داستان رو متوجه بشه. اما به هرحال بازی دی لوییس و بینوش در کنار هم جذابیت ایجاد میکنه.
پ.ن۱: حافظه ی خوبی برای داستان ها و موضوعات دارم اما در مورد اسم ها به طرز عجیبی افتضاحم. فیلم رو میدیدم هی فکر میکردم چقدر بعضی صحنه ها شبیه آثار برگمانه خودم رو متهم کردم که توهم زدم چون سبک اروپایی ها و آمریکایی ها خیلی فرق میکنه بعد متوجه شدم که فیلمبردار برگمان فیلمبردار این فیلم بوده! قبلش نمیدونستم اینقدر فیلمبردارها مهمن🙈
پ.ن۲: برای ساختن صفحه فیلم تو تیوال عکس قابل انتشاری نبود به سختی چیزی پیدا کردم😐

بخوام صرفا به عنوان یه فیلم بهش نگاه کنم خیلی خوبه، ولی با ایده اصلی به شدت مشکل دارم. اصلا نمیفهمم یه زن مهاجرِ رویا زده ی فقیر با مشکل بینایی فقط به خاطر خودخواهی خودش یه بچه مریض رو به دنیا آورده و فاز مادر فداکار رو هم میگیره😐 حتی به قولش با یه دزد پایبند میمونه!
تقریبا شبیه همین ایده رو تازه خیلی منزجر کننده تر تو فیلم "میم مثل مادر" داریم. عقل و شعور یه آدم کجا میره که در حالی که میدونه خودش میمیره یه بچه معلول یتیم رو به دنیا بیاره؟! در مادر بودن به هر بهایی چه فضیلتی هست؟!
وقتی فشار تبلیغات روی هر موضوعی خیلی زیاد باشه، نتیجه این میشه مرز حماقت و فضیلت گم میشه😡