۱۷ آذر ۱۴۰۴ ساعت ۱۴:۵۲
چه افیونیست غم...
و چه افیونی ست خو کردن با غم ...
تیره ام، تارم ، تاریکم
افسرده ی افسرده ی افسرده ام
مانند شمشیری کند ، چهره ی بریدن دارم...
فولادی باطل ...
بازنده ی جنگ ها...
و کشته ی دیگر تیغ ها .
خسته نباشید آقای مساوات
شما بینظیرید