* شعر: حیرانیِ بی‌مرز *


نه به دانایی بسته‌ام

و نه به نادانیم اعتباریست.

در میانِ این دو سنگ‌ آسیاب

نه عقل راهی می‌برد

و نه عشق مجالی می‌دهد

مجنونیم که بندهایِ منطق را

در خوابی طولانی، پاره کرده ... دیدن ادامه ›› است.

من، جغرافیایِ متناقضم:

صبحگاهان

آینه‌ای هستم که کعبه را منعکس می‌کند

و شب‌هنگام

خلوتِ سردِ کُنِشتی در ویرانه‌هایِ دلم.

گاهی بهشت را در آغوش دارم

و گاه

زبانه‌هایِ دوزخ

از گریبانِ پیرهنم زبانه می‌کشد.

من همانقدر که در زهدِ خشکِ مسجد

غریبه‌ام

در مستیِ رندانۀ کوچه نیز

گمشده‌ام.

گاهی سجده می‌کنم بر پایِ بتانِ سنگیِ خویش

و گاه

در پیِ خداییم که

در سکوتِ عابدان گم شده است.

من

مجموعۀ تناقضهایِ زیبایم؛

بی‌آنکه باشم

همه چیز هستم.


«حیرانی بی مرز»

(نویسنده: دکتر حجت بقایی)

#شعر_نو
#ادبیات_فارسی

گوگرد

تو چی دری که همش بگردتوم
عاشق پختگی و شگردتوم

ماهرانه دل ماره مبری
تویی استاد و مویم شاگردتوم

تو طلایی طلای سیاه خاورمیانه
ها اتیش پاره موهم گوگردتوم

مرکز پرگاری قربونت بُرُم
مو چی اُم خطی به گرداگردتوم

جادو کردی شنتیاره بد رقم
مات و مبهوت دعا و وردتوم


شنتیا🌱🌷

به من چه تمام فصل‌های سال
دنیا گل و گل‌زار شود؟!
هیچ توفیری برای من ندارد
و انگار کنج زندان است جهان
حتا اگر زمستانش نیز بهار باشد
...
به من چه که در سرمای زمستان
لاله‌های سرخ بشکفند
بهار هم برای من خزان است
و هیچ زیبایی در آن نمی‌بینم
...
من زمانی که از تو دورم
نه لذت و نه زیبایی در بهار ... دیدن ادامه ›› نمی‌بینم
حتا لحظه‌ای
تن و روحم رنگ آرامش به خود نمی‌بینند
...
اما هرگاه که با تو باشم
در زمستان هم گلبوته‌ها جوانه خواهند زد
هرکس که چنین چیزی را باور ندارد
بی‌شک انسانی دروغگو و ریاکار است.


شعر: #پشتیوان_میرعزیز
ترجمه: #زانا_کوردستانی

مدرسه میناب


دوای درد بی درمونه موره خواب مِدِنه
تو بیداری دردومه کودک بی تاب مِدِنه

وقتی خوابوم انقدر فارغ از هیاهویوم
حالومه الاغی با خوردن تیتاب مِدِنه

تو اون شونزده ساعته عادیه هر روزه ی مو
جنگ با خودم ره مدرسه ی میناب مِدِنه

ایی که تو هم نبشی ... دیدن ادامه ›› کارد مرسه به استخون
تا جایی که عمقشه حاج علی قصاب مِدِنه

رنگ خونین جگریه دله بی صاحابومه
همو رسیده ترین دانه ی اناب مدنه

مزه ی لحجه ی مشهدی و شعر سردومه
بستنیه سنتیه تویه طلاب مِدِنه

شنتیا اینجه گرفتار چیه نمدونوم
ای گیر و گوره ماهیه سر قلاب مِدِنه

شنتیا🌱🌷

دنیا زین سرای غم و هجران است و بس
گه گه به زمانی عشق دوران است و بس
گاهی تو مثال موج دریا ارام
گاهی چو همان سیل خروشان است و بس

*گاهی سکوت، قوی‌ترین سپر در برابر طوفان‌های بیرونی و درهم کوبنده ی تمام ناامیدی‌هاست.
آرزوها و رویاهای ما، گل‌های نازکی هستند که در باغچه ی دل ما می‌رویند، اگر پیش از شکفتن، آن‌ها را به باد و باران قضاوت‌های دیگران بسپاریم، شاید هرگز به ثمر ننشینند. انرژی‌های منفی و بدبینی اطرافیان، گاهی چون سایه‌ای سنگین، نور مسیر را می‌پوشانند و مانع حرکت ما می‌شوند.

پس بگذار برنامه‌ هایت، در سکوت جان تو جوانه بزند و ریشه بدواند . بگذار تا زمانی که به قله‌ی آرزوهایت نرسیده‌ای، صدای قدم‌ هایت را بشنوی، نه صدای ترس‌های دیگران را، این سکوت، نه پنهان‌ کاری، بلکه، احترامی است به عظمت رویاهای خودت.

به خویشتن ایمان داشته باش و بگذار تا زمان شکوفایی تو ، فرا برسد.

✍ امین انصاری
۳ خرداد ماه ۱۴۰۵ شیراز*

پناهگاه حس یه کتاب فروشی قدیمی تو یه کوچه پاریسی

طَرَقدَر

رگ خواب دلمو فقط یه دختر بلده
دختری که حالمو از همه بهتر بلده

روی قلبم رد انگشتشو آسون میشه دید
دقیقا حفظه منو، از همه بیشتر بلده

منو از کف همین لمکده که داخلشم
چون کف دست قشنگش تا طَرَقدَر بلده

گاهی وقتا نیت خیر یه خیریه ی شهر
گاهی وقتا هم شِرّارت می باره ... دیدن ادامه ›› شَرّ بلده

کوچه ی آشتی کنانِ باهاشو خوب بَلَدم
پیش چشم گریونم رقص با خنجر بلده

راه آگاهی و دیدن اصلا اون خط بریل
راه سمعک شدن سمعِ منه کر بلده

نرخ ما خیلی پایین و تورم داره اون
زربلاچه این تورم شدن از زر بلده

سرتونو درد نمی آرم عزیزای دلم
خلاصه شنتیارو ایشون سراسر بلده

شنتیا🌷