موسیقی سکوت در شعر آیدا مجیدآبادی


آیدا مجیدآبادی از شاعران جوان و تأثیرگذار شعر سپید معاصر است؛ کسی که توانسته با زبان امروزی، نگاه زنانه و تأملی عمیق بر زیست روزمره، جای خودش را در فضای ادبی معاصر باز کند.
بانوی شاعر و مترجم روشن‌دل، "آیدا مجیدآبادی"، زاده‌ی نخستین روز مرداد ماه ۱۳۶۹ خورشیدی، در شهر ارومیه، است.
ایشان قهرمان شنای زنان نابینای ایران نیز هست و شعرهایش به زبان‌های کُردی و عربی و ترکی ترجمه و منتشر شده است.
از ایشان تاکنون چند کتاب منتشر شده ... دیدن ادامه ›› است، من‌جمله:
- پروانه‌ها اتو بر نمی‌دارند
- و عشق همچنان مذکر است
- خورشیدهای همیشه

به نظر نگارنده، شعر سپید، یکی از جذاب‌ترین تحولات شعر معاصر فارسی است، زیرا می‌توانیم آثار ارزشمندی همچون اشعار بانو مجیدآبادی را بخوانیم.
در این قالب، شاعر از وزن و قافیه سنتیِ شعر کلاسیک رها می‌شود تا بتواند احساس، اندیشه یا تصویر ذهنی‌اش را با زبان فشرده، موسیقایی و آزاد بیان کند.
وقتی که دیگر شاعر مجبور نیست، از وزن عروضی یا قافیه پیروی کند، بیشتر تمرکزش را بر تصویرسازی، ریتم درونی زبان و ضرباهنگ معنایی متمرکز می‌کند.
بیشتر اشعار خانم مجیدآبادی کوتاه است، و او به طنازی و صد البته استادی، واژگان را دقیق انتخاب نموده تا بیشترین بار عاطفی یا فلسفی را منتقل کند. به همین دلیل اغلب باید اشعارش را چند بار بخوانیم تا عمق آن آشکار و نمایان گردد.
فضاهای خالی، مکث‌ها و حتی سطرشکنی‌ها در اشعار آیدا، نقشی چون “موسیقی سکوت” دارند. گاهی فاصله میان دو تصویر همان جایی‌ست که احساس اصلی در ذهن خواننده شکل می‌گیرد. شعرهایش، دقیق‌ست و موسیقی درونی دارند — نوعی ریتم مکث‌دار که مثل گفت‌وگوی آرام یا فکرکردن در سکوت عمل می‌کند.
اشعار این بانوی هنرمند و ورزشکار، معمولاً تصویری و شهودی است، نه روایی. به جای داستان، یک لحظه یا حس را ثبت می‌کند، و زبانش منحصر‌به‌فرد، و ساده ولی متفاوت با اکثریت شاعران هم‌چرخش است.
به تعبیر دیگری شعر او، تقلید‌ی نیست، اما همان حس لحظه‌مندی و تمرکز بر جزئیات زندگی را دارد. او به‌جای فریاد یا صراحت مستقیم، با نجابت زبانی و لحنی آرام از درد، دلتنگی یا تنهایی حرف می‌زند. زبانش شفاف است اما زیر سطح آن همیشه لایه‌ای احساسی پنهان وجود دارد، بدون آنکه صرفاً شعار بدهد یا در بیان احساسات اغراق کند.
شعرهای آیدا، اگرچه ساده به نظر می‌رسند، ولی در عمق خود اندوه و آگاهی معاصر را حمل می‌کنند؛ شبیه شعرهایی که فریدون مشیری یا فروغ فرخزاد می‌توانستند بنویسند اگر امروز زنده بودند و به زبان نسل دیجیتال فکر می‌کردند.


✍ #زانا_کوردستانی

سالار کوشار


آقای "سالار کوشار" (به کُردی: سالار کۆشار)، شاعر کُرد، زاده‌ی ۱۹ ژوئیه‌ی ۱۹۷۸ میلادی در اربیل است.

─━⊰═•••❃❀❃•••═⊱━─


(۱)
[من کردستانم!]
از یک دستم خون می‌چکد و
از دست دیگرم خونابه و چرک
سرم کوره‌ی سوزان شجاعت و
چشمانم تاریخ ملتی نیرومند است ... دیدن ادامه ››
من گهواره‌ی تمدن و
فریاد بی‌پایان انسانیت‌ام!
بدخواهان بدانند،
من فناناپذیرم،
زیرا من کردستانم...


(۲)
[غروبی مستانه]
لبخندش را
چون آخرین پیک شراب
در غروبی دلنشین به من بخشید
آن معشوقه‌ی طناز
با یک نگاه و لبخندش
تمام غروب‌های مرا مستانه کرد.



نگارش و ترجمه:
#زانا_کوردستانی



┄┅═✧❁💠❁✧═┅┄



ماموستا "سالار کۆشار"، شاعیریکی هاوچەرخی کوردە کە لە رۆژی ۱۹ مانگی ڕەزبەری ۱۹۷۸ زایەنی لە هەوڵیری باکووری کوردستانە لە دایک بوو.


─━⊰═•••❃❀❃•••═⊱━─


(۱)
[جەنگ]
لەنێوان بەرد و ئاسندا،
گڕێژنەی ئاگرێکی چڕ هەیە،
لەو نێوانە سووتان ڕاستگۆترینە،
ناڵەیەک، 
سوێی ئەو سووتانە
وەک ئاوازێک گۆ دەکا!!
تەمەن،
ڕووبارێکی سەرە ڕۆیەو
بەدوای مەحاڵێکدا گەڕۆکە
ئاوێک بەو ئاگرە دابکاو
هەناسەیەک بەو جەنگە تاقەتپڕوکێنەی
ژیان بدا...!!!


(۲)
ڕژامە نێو ساتەوەختی
ئێوارەیەکی زستان
ئەو خۆی تەڕتەڕکرد بو لەمندا
وەرزێک لێوەکانی سوور، سوور
هەڵگەڕابون
لەحەژمەتی نمەیەکی لەناکاو
چرۆی نەمامێک هەرزوو پەیامی
بەهارێکی بە گوێی سرووشتدا
چرپاند
بزە بریندارەکانمان
چۆن بشارینەوە!
خەمێک، دەمێکە لەناومندا
ئاڵۆزکاوە
ئۆقرەناگرێ، دانامرکێ و
سوێی ناشکێ، تا نەمکاتەخورپەی
شادییەکی بێ سەروشوێن
چێشتەنگاوبو،
ڕۆژ تەواو خەو بەریدابو
لێ ئەو هێشتا پێڵوەکانی خوماربون
سوێی ژووانێکی درێژ بەرینەدابو
لەگەڵ ماچی تەڕی من
وەک هەناری ئاودار بزەی گرتبو
وەک هەرمێی تازەپێگەیشتو، گۆپکەکانی
خوناوەی لێوێکی تینوی پێوەبو
سەیربو ئەم چێشتەنگاوە
حەسرەتی تەمەنێک ناسۆری
بەباوەشێک ورشەی خۆرەوە
باوەشی پڕکردم لەشکانی تاسە
سەرە پەنجەکانم هەنگونیاگرتبو
لەسەربەفری یەک شەوە
شتانێکیان دەنوسیەوە
مێژوو، ئەبڵەق بەدیاریەوە
دۆشدامابو
ئەم چێشتەنگاوە تامم شکا
بەبەرچاوی تاووساوەوە
دەستم لەگەردەنی ڕۆژ وەرێنا


(۳)
[من کوردستانم]
دەستێکم خوێنی لێدەچۆڕێ
دەستەکەی دیکەم
خوێنی پیسی تێزاوە
سەرم کورەی مەشخەڵانی نەبەردییە
چاوەکانم دیرۆکی گەلێک دەگێڕنەوە
من لانکەی شارستانیەت و
نوای سەرەتای مرۆبونم
دوژمنانم بزانن من نامرم
من کوردستانم


(۴)
[خۆڵەمێش]
من وتۆ
وەک خۆڵەمێشی کزربۆوەین
کەس پەی بە نێڵەی
پۆلوی ناخمان نابا و
ڕووکەش سەرنجی سووتی شێوەمان ئەدەن
لێ هەر کە شنەی سەبای
سەرکەش هەڵدەکاتەوە
ئیدی گەش گەش دەبینەوە
دەبینەوە بەگڕ و
ئاگرێکی گەنج، گەنج
بۆ بون
بۆ سەرماوسۆڵەی ژیان
هەڵدەکەینەوە!!


(۵)
[پێش ئاوابوون]
دوو چای گەرم
دوو دەستی تامەزرۆ
دوو هزری متوو
دوو چاوی پڕ شەرم.
ئێوارەیەک، سەر ڕێژ لەئەوین
چەند تاڵەتیشکێکی مەکرباز
چیرۆکی دوو نیگای عاشقیان
لەدووا پرشنگەخۆری
پێش ئاوابووندا
نوسییەوە
بەسەمای هەڵم...!

         
(۶)
[ئێوارەی مەست]
خەندەی لێوی
وەک دوواپێکی ئێوارەیەک
پێدام
ئەو عەییارە
هەر بەیەک نیگا
هەمووئێوارەکانی
لێ مەستکردم


(۷)
[ژووانێکی ترساو]
باوەشم گەرمداهات
لەبەفری عەشقێکی دێرین
لێوم بەرخوناوەی
ماچێکی تەزیوکەوت
ڕاچڵەکیم 
دەستم سوێی شکا
لەکەمەری مێژووێکی یاساغ
ئەمڕۆ لەهزرمدا
ژووانێکی ترساو
خۆی تۆمار کرد


(۸)
[شەو]
کە شەو دادێ
تەمەن حیکایەتخوانەو
یادە، وەریوەکانیش پاڵەوانی
ڕۆژە لەدەست چووەکان
ژانە بەسوێیەکانیش
یەکە یەکە دێنەدیارم
بەدەورما وەک بازنەیەک
لێم کۆوەبن
چپەچپو، ووتی ووتیانە
کام پێش کام دێتە گژم
قەتماغەی کامە برین
دەکولێننەوە.!

کەشەو دادێ
دەبمە هەڵم، بەئاسمانا
وەک پەلە هەورێکی سپیلکەڵەی
ژانگرتو بەدەوری خۆم تێرخولدەخۆم
تاسوێم دەشکێ
جارجار لەگەڵ بریسکەی ئەستێرەکان
ژووانی درێژ دەبەستم
هەندێ جاریش، خۆم ئاوێتەی
هەورە بڵندەکان دەکەم
تێر  خۆم دەڕێژم
لەگەڵ دڵۆپەکان،
زەوی تەڕتەڕدەکەم
لە چرۆی بون

کە شەو دادێ
دەچمە کڵیشەی خەیاڵێکی تەڕ
وەک باڵندیەکی شەباوێز
بەدڵی خۆم هەڵدەفڕم
چ شوێنێ یاساغە لەوێ هەڵدەنیشم
مەحبوبی دیلم تێر ڕادەمووسم،
دەستبازی هەزرەکاری
لەگەڵدا دەکەم
پێی دەڵێم، ئەمجاریان
ژووان لەگەڵ کازیوەدا دەبەستین
شەو بێوازبو لەحەشاردانمان

کەشەو دادێ
دەبمەوە، بەخۆم
لێ بەخەیاڵ نەک بەجەستە
ساڵانێکە، جەستەو ڕۆحم
دوورن لە یەک
هەرچەند دەکەم، ناگەن بەیەک
لەژووانێکی تەڕ و پاراو
لەگەڵ جیلوەی ئەستێرەی کاکێشان
خەرمانەی مانگی تابان
تا بەیان ئەنگوتن لێک جوێ نەبن
لەترسی نەریت و بۆماوەکان

کەشەو دادێ
من خەونم، خەیاڵم
ڕاستیم، خۆمم، هەورم
ڕۆحم هەڵفڕهەڵفڕ دەگەڕێ
بەدوای خۆیدا
تاتێرنەبێ لەخۆبونی
نایەتەوە نێو جەستەم
کە سەحەر دێ
وەک دیلێکی دەستبەستە
دێتەوە نێو چوارئێسکەکەم
تاجارێکی دی
کە ڕۆژ ئاوادەبێ


(۹)
[مۆسیقاژەنە یاساغەکە]
زستان خۆی لەپەنای پاییزا
حەشاردابوو
پاییز،
سەرەدیقەی لەگەڵ نمەکاندا دەکرد
تا دڵی زستان پڕکا لەهەوروڕێژنەی بەخوڕ
ڕێگاکان بەسترابون
ئێمەش لەناو درەخت و
گەڵا وەریوەکاندا، بەپێدزکە
بەدوای ماچێکی حەڕامدا دەگەڕاین
دەریا دڵی پڕبو لەبێدادی
دۆلفینەکان لەحەژمەتان
بەکۆمەڵ خۆیان بەکەناردا دەکێشا
سەیرە
چی دەگوزەرێ لەم بونە
چ نهێنیەکە ئەم ژیانە
ساڵەکانی تەمەن پڕیەتی
لەئاوازی نەگووتراو
بێواز، سەرەڕۆ، دەجوڵێین
لێ خەندەی ئێوارەیەکی پێش خۆرئاوابون
دیسان متووی چاوەڕوانیەکی
درێژمان دەکاتەوە
دێمەوە ناوەوەی خۆم
مناڵێکی شەرمن هێشتا
لەناو مندا عەجولی دەکا
هەرزەکاری، بەدیارمەوە
دۆشداماوە
بیری سەرکێشیەکانی من دەکا
دەگەڕێمەوە گەنجی و ڕووبەڕووی
ماڵی جیرانەکەمان
دەبمەوە
بەمۆسیقا ژەنە یاساغەکە
هەموو پاش نیوەڕۆیان،
بەمۆسیقا ژووانی درێژ دەبەستم 
هەموو گەڕەک گوێی لەمنە
منیش تەنها بۆگوێی ئەو دەژەنم
لێ کە  ووشیاردەبمەوە
خەیاڵ منی، زۆر دوور هەڵداوە
سەر و سیمام سپی سپی
کەچی هێشتا کەمانەکەم
هەرلەباوەشە و
مۆسیقاکەم، ئاوازی یاساغ دەژەنێ
بۆ توولەڕێی ژووانی
سەرکێشیەکان


(۱۰)
[نیگای گەرمت]
هەموو ڕۆژێ لەپەیکی شیعرێکا
بەبەردەمی نیگای سەرنجێکتا
تێدەپەڕم،
چەند سرتەیەک، چاوتروکانێک
خۆی ئەدرکێنێ ڕازی ژووانێک
بەربینگی نیگا گەرمەکانت
شیعرێکی دیکەم پێ دەنوسێ
گەردەنی پڕخاڵی شمشاڵت
جارجار، گریە و ناڵەی من
لەجوانی خۆی سەدا ئەکا
ئەمن چیبکەم،
شالووری
گرییە و هاواری تۆ
دیلی و تەنهایی تۆ
لەشیعری من
پڕ بە دەنگ ناڵەدەکا


(۱۱)
[قاوەیەکی تاڵ]
نیگام حەڵقەی زیکری بەست
ئاوێزان، بەدەوری نیگای
ئەو عەییار و پڕمەکرە
پاییز تێر پێکەنی
کەخەندەی ئەوی دیت
بەم ئێوارە زووە
ئای چ ڕازێکی سەرکەشە
تاو وتینی ئەو عەشقە
سەرکێشە

قاوەیەکی تاڵ
لەڕامانی نیگای ئەو
خۆی سارد سارد کردەوە
لێوانی مەست مەست ببوون
بۆ یەکەم فڕ لەڕۆحی من
ئا لەوێ هەستم بەخۆم کرد
لەنێو ئەودا
بومەتە شانەی هەنگ
یا قاوەیەکی تاڵ
لەسەرلێوی شەکەرباری


(۱۲)
[شاخی بڵندوهەوری دڵپڕ]
شاخێکی بڵند بڵند
داوێنی درەختەجاڕێکی
چڕوپڕ
قەدی سوورباو، ڕووت ڕووت
سەروملی، خۆی لەهەورێکی
دڵپڕ، ئاڵاندبو
حەزی لەداکردنبو، بەخوڕ
تەمەنێکبو وەرزێکی لەهەناویاهەڵگرتبو
بروسکەیەک هەنیسکی پێدا
ئاوی زاندە چاوە سوورباوەکانی
داباری، تێر داباری بەڕێژنەی توند
تاخۆی خاڵی خاڵی کردەوە
لەوەرزێکی چاوەڕوان
جۆباری بەست ئاو،
سێڵاو، داروگوڵەکێویلکەکانی لەئامێزگرت
داوێنی شاخ
جێ جێ گۆماوی بەست
ئۆخژنی هات هەوری دڵپڕ
لەپڕ خۆر دەرکەوت
بزەی لێوی، سرووشتی ڕەنگاڵەکرد
دووندوملەی شاخ
سپی سپی دەرکەوت
لەداوێنی وەرزێک چرۆی دەرکرد


(۱۳)
[نەوای ڕۆح]
هزرمان دەریای خەیاڵ و
دڵمان، وەک کۆتری غەریبە
خورپە و هەڵپەی
ئاسمانی فڕینێکی بێ مەودا دەکا!!
مەوداکان نزیک بونەتەوە
تەمەن دەستی لەیەخەی
چاوەڕوانیەکی درێژ بەرنابێ
نیگاکان دەیان چیرۆکییان
تێدا قەتیس ماوەوحەشاردراوە
هەزاران خەونوچکەو
وەنەوزەخەوی تێدا شکاوە
بێ ئاگا لەسرتەو
دزەنیگایەکی لابەلادا
خۆی دە درکێنێ
بەدەوروبەر!
یا لەپیاسەیەکی بەپەلە
لەماچێکی حەڕام
لەبینینێکی دوورلەچاوی عەوام
یا بەپێدزکە لەژووانێکی بەترس
تێرخۆی دەنوێنێ  و بەیانی خۆی دەکا،!!
چی لەم هەموو چرپەو سرتە یاساغانە بکەین...
کەدەنگیان نوساوەو ناتوانن
پڕ بەقورگیان، ناڵەیانبێ و
هاواربکەن!
چی لەم هەموو دزەنیگا
بەسوێ و پڕحەسرەتانەبکەین
کەهەموو ووشەی دونیا ناتوانێ
بیخاتە ناو دوو دێڕو
وێنای شیعرێکی پێبکا
ئاخر، خۆسرتەو دزەی نیگا نانوسرێنەوە
لێ کەدێنە نوسین یا دەمی گفتوگۆ
سیحری ئەم هەموو جوانیە
بەدرۆ بەتاڵدەکرێتەوە!
سەیرە،
بەدرۆ دەورە دراوین
درۆ بەباڵای عەشق وجوانی و
خۆبون هەڵدەبڕین...
ئەرێ چرپە و سرتەودزەی نیگاکان
بۆ هێندە ڕاستگۆن؟
لەوێ مرۆ تەواو دەبێتەخۆی
کەچی زمان ئەم هەموودرۆیەی
بۆهەڵدەبەستێ
لێ من خەیاڵو هزرم
هەرلەو ئێوارەیەدا
دەخولێتەوەوخۆشخوانە
کەشەرابی نیگای تۆ
سەری گرتم و قەت بەری نەدا
ئێستاش نەوای ڕۆحم
هەرلەوێ ئەدا ئەکەم...!




گڵاڵە کردنی ئەم بابەتە:
#زانا_کوردستانی

چریکه هورامی

خانم "چریکه هورامی" (به کُردی: چریکه هۆرامی)، شاعر، فیلمساز و خواننده‌ی کُرد، زاده‌ی مریوان در ایران و اکنون ساکن برلین آلمان است.


(۱)
پر از کبوترم،
سپید سپید!
آزادم، شادم، آواز می‌خوانم.
پر از سیبم،
سرخم،
زیبایم،
سر بلندم،
پر از احساسم.
پر از بارانم.
سبزم،
رودم،
آوازم،
آسمانم.
نسیمی ... دیدن ادامه ›› تندم،
که ذکر سنگ‌ها را می‌خوانم.
به من چشم زخم نزنید
که من خداوندگار دخترانم.


نگارش و ترجمه:
#زانا_کوردستانی


┄┅═✧❁💠❁✧═┅┄



چریکه هۆرامی


خاتوون "چریکه هۆرامی"، شاعیر، میدیاکار و ئاوازەخوێنیکی کورد، له شاڕی جوانەکەی مەریوان لە دایک بوو و ئیستایش لە شاڕی برڵێن لە وڵاتی ئالماندا دانیشتەجیە.


(۱)
پڕ لە کۆترم،
سپیم.
سەربەستم، شادم، دەچریکێنم.
پڕ لە سێوم.
سوورم،
جوانم، بەرزم، پڕ لە هەستم.
پڕ لە بارانم.
سەوزم،
ڕووبارم،
گۆرانیم،
ئاسمانم.
بایێکی توندم، ئەڵڵاهومە سەلێ دەخوێنم،
چاوم لێ نەدەن،
من خودای کچانم.



گڵاڵەکردنی ئەم بابەتە:
#زانا_کوردستانی

مجموعه ترانه: «خفه شو لعنتی»

ترانه سرا: حجت بقایی


#ترانه

#خفهـشو

#حجتـبقایی

#شعرـفارسی

#ادبیات

#پاپ

#سپید

#hojjat_baghaei

#poem

#iranian_poet

#lyrices

#هویـمتال

#راک

#شعرـنو

🌹بسم الله الرّحمن الرّحیم 🌹

کیستم من ؟؟ بَدَنم یا که جدا از بَدَنم ؟؟
مرغِ پروازم و محبوس در این جسم و تنم


من جدا از بَدَنم  لیک درونِ بدَنم !!
مرگ‌ ،مخصوص تنم هست نه این من که منم !!!


✍ علی باقری

میانِ ما
عشق
راه رفتنِ آهسته‌ی دو دل بود
بر لبه‌ی روزهایی
که فرو می‌ریختند

تو
با صبری که
از انگشتانت
تا انتهای نگاهت
بافته می‌شد
و من
با آشوبی پنهان
که در سکوتِ سرم
پیچ می‌خورد

ما
در انتظار
پیر نشدیم
عمیق ... دیدن ادامه ›› شدیم

شب‌ها
نامت
در من
چنان می‌پیچید
که هیچ بادی
توانِ پریشان‌کردنش را نداشت

و تو
گره‌های زمان را
بی‌آن‌که بدانی
یکی‌یکی
باز می‌کردی

عشق
همین بود
دو نفر
که روزهای سخت
نتوانست
شکلِ دوست‌داشتن‌شان را
عوض کند

روزی
به هم می‌رسیم
نه از راهِ معجزه‌های بلند
بلکه
از مسیرِ صبر
که شریف‌ترین
شکلِ عشق است
« تقدیم به عشقی که هنوز،در صبر نفس می‌کشد»201

علی لشنی و چهار فرزند گمنامش!
قلم تیام چشمی را مسحور نکرده، چرا؟!


استاد "علی لشنی"، متخلص به "تیام"، نویسنده و دارای چهار اثر چاپ شده است.
وی در نگارش کتاب‌هایش، از آثار تاریخی یا آرکاییکم از جغرافیا و شرایط زندگی زاگرس‌نشینان بهره برده است.
نکته‌ای که درباره‌ی آثار ایشان قابل توجه است، اینکه کتاب‌های او نیاز به تبلیغ دارند، چون آثار با فرهنگ و موقعیت بومی و ملی نوشته شده است، توجهی را شامل حالشان ... دیدن ادامه ›› نشده است.
استاد لشنی، به گواه شناسنامه زاده‌ی ۱۰ شهریور ماه ۱۳۵۳ خورشیدی، در روستای "ترشاب" از توابع شهرستان دورود در استان لرستان است.
پس از سپری کردن دوران تحصیلی ابتدایی و راهنمایی به شهر دورود رهسپار شد و علی‌رغم میل باطنی‌اش در هنرستان فنی شهید بهشتی مشغول ادامه تحصیل شد در سال ۱۳۷۴ خورشیدی، دیپلم را گرفت و همان سال به خدمت سربازی رفت، و پس از پایان دوران سربازی، به استخدام یکی از سازمان‌های دولتی درآمد.
او تجربه‌های زیستن در موقعیت‌های سخت و پر از فقر و مشقت را داشت، پس از ازدواج به آرامشی نسبی و یکنواخت رسید و شروع به مطالعه، خصوصا تاریخ ایران و ادبیات کرد و پس از سال‌ها مطالعه، دست به قلم فرسایی برد و سه رمان آرکاییک به نام‌های "دلاور زاگرس"، "کانداش پهلوانی از کاسی" و "رستاخیز در نوروز" را نوشت، و پس از آن چهارمین کتابش که مجموعه داستانی با نام "فصل پنجم" است، را چاپ کرد.
لازم به ذکر است، ایشان کتابی دیگر در دست چاپ دارد، با عنوان "شوریده در فصل پنجم"، که امید هرچه زودتر به زیور چاپ آراسته شود.

◇ کتاب‌شناسی:
(۱)
[دلاور زاگرس]
رمان "دلاور زاگرس"، یک اثر ۱۹۰ صفحه‌ای، آرکائیک(تاریخی) است، که ریشه در تاریخ دارد و همه‌ی شخصیت‌های آن با استفاده از فرهنگ کاسیت(لر) و در جغرافیای اشترانکوه و دشت سیلاخور امروزی استفاده شده است. با خواندن این رمان به دوره‌ی حساس فراز  کوروش هخامنشی و فرود ماد سفر خواهید کرد.

داستان کتاب حاضر، پیرامون شخصی به «سنبران» است، که به همراه زن و دو فرزندش در کوهستان زندگی می‌کند. او به خاطر این که رئیس قبلی دهکده‌ی «طیان» دو برادرش را به سپاه شاه فرستاده و برادرانش در جنگ کشته شده‌اند، دل خوشی از دهکده و مردمانش ندارد. روزی رئیس جدید دهکده پیغامی به «سنبران» می‌فرستد و از او می‌خواهد که به حضور او برود. «سنبران» به رغم میل باطنی‌اش این دعوت را می‌پذیرد. رئیس جدید دهکده از «سنبران» و مردان دیگر، با آغوش باز پذیرایی و به آنها گوشزد می‌کند که سپاهیان یکی از شاهزادگان هخامنشی که در ایالت شرقی ماد، خراج‌گزار پادشاهی ماد در هگمتانه است، به سمت هگمتانه در حرکت هستند و قرار است از سرزمین‌های آنها عبور کنند. از این رو، هیچ‌کس نباید کوچک‌ترین مزاحمتی برای آنها ایجاد کند، در غیر این صورت، کشته خواهد شد. «سنبران» دهکده را ترک می‌کند و به نزد زن و فرزندانش در کوهستان بر می‌گردد، او همچنان نگران این موضوع است. تا این که، روزی در کوهستان، یک نظامی را می‌بیند که به داخل دره سقوط کرده و اسبش نیز مرده است. «سنبران» مرد نظامی را که «بهمن» نام دارد، نجات داده و به منزلش می‌برد. زن و فرزند «سنبران» با مهربانی با او رفتار می‌کنند و پس از چندی در می‌یابند که «بهمن» سرکرده‌ی سپاهیانی است، که در دشت نزدیک کوهستان اردو زده‌اند. بعد از این ماجرا، رابطه‌ی دوستانه‌ای بین «بهمن» و «سنبران» و نیز خانواده‌اش برقرار می‌شود و...



(۲)
[کانداش پهلوانی از کاسی]
رمان "کانداش پهلوانی از کاسی"، رمانی تاریخی ۱۶۰ صفحه‌ای است، که با خواندن این کتاب به دوره‌ی اردشیر سوم هخامنشی و جنگ ایران با یونان و حضور لرهای باستان(کاسی) سفر خواهی کرد و در این اثر همزادپنداری همراه با قهرمانان کاسی و دیگر ایرانیان به شما دست خواهد داد.

موضوع کتاب حاضر، داستانی فارسی به شیوه‌ی آرکائیک و باستان‌گرایی است. در این داستان زندگی یکی از پهلوانان خطه‌ی لرستان با نام «کاندیش» به تصویر کشیده شده است.
«کاندیش» نوجوان قوی هیکلی از روستانی «تودار» است، که در کودکی و هنگام تولد، مادر خود را از دست داده است. او از همان دوران به زن‌عموی خود «سارنگ» سپرده می‌شود و «سارنگ» او را همچون دیگر کودکان خود با مهربانی بزرگ کرده است. «کاندیش» که اکنون نوجوانی قوی هیکل و محبوب روستا است، همراه پدر و عموی خود به شخم‌زدن زمین‌ها می‌رود. یک شب او در میان جمعیتی که برای بازی چوگان بیرون روستا جمع شده‌اند، چشمش به «آرمیتا» می‌افتد و دل به او می‌سپارد. در همان شب پهلوانی به نام «هوشنگ» پیغام می‌فرستد که قصد کشتی گرفتن با «کاندیش» را دارد، که این اتفاق ماجراهای بعدی را به دنبال می‌آورد.


(۳)
[فصل پنجم]
مجموعه داستان "فصل پنجم"، کتابی ۱۱۶ صفحه‌ای، شامل پنج داستان است. نخستین داستان آن با همین نام که یک داستان با سبک رئالیسم جادویی است و باقی داستان‌ها رئال هستند، که آخرین داستان با نام "سپاه دانشی"، اندک سرگذشتی از مردمان سالخورده و یا مرده است که حال و هوای یک روستا را در دوره‌ی پهلوی بازگو می‌کند.


(۴)
[رستاخیز در نوروز]
کتاب "رستاخیز در نوروز"، یک کتاب ۱۲۶ صفحه‌ای، شامل قصه‌ای از عهد کهن است، که در آن از اساطیر میترائیسم بهره‌گیری شده است. همانگونه که انگره مینو(بدی‌ها) با سپنتا مینو(خوبی‌ها) در جدال هستند، و این جنگ و جدال در روز اول چله و زمستان آغاز می‌شود و انگره مینو با سوز سرما بر زمین چیره می‌شود و این پیروزی یک فصل زمان می‌برد و سپنتا مینو با یارانش در روز نوروز بر او می‌تازند و این جدال دوازده روز زمان می‌برد و در شب دوازدهم سپنتا مینو بر انگره مینو پیروز می‌شود و روز سیزدهم نوروز(سیزده بدر) مردمان به دشت و دمن می‌روند و شکست بدی‌ها را می‌بینند و به جشن می‌نشینند.
یاران انگره مینو(اپوش - اهریمن - تاریکی - دوروغ - آز)
یاران سپنتا مینو(آناهیتا - مهری - راستی - بهار - باران)



گردآوری و نگارش:
#زانا_کوردستانی

پنجره به سوی رهایی

(نویسنده: حجت بقایی)

در این روزهای سرد
تقویم دو پنجره باز کرده است به آسمان
یکی، پنجره‌ای است که بخار از آن بلند می‌شود
بخارِ سجاده‌های کوچک
عطرِ اسپندِ نیمه شعبان
نجوایی آرام در شب
وعده‌ای که پشتِ ابرها پنهان است
منتظرِ گشایشی که قلب را از سنگ می‌تراشد
و ... دیدن ادامه ›› آن یکی
پنجره‌ای است که بادِ سردِ بهمن از آن زوزه می‌کشد
آتش است
صدای سوتِ خمپاره نیست
صدای شکستن زنجیر است
فریادِ مردمی که از خاک برخاستند
و گفتند: دیگر کافی است
دهه فجر، زخمی باز است
که با سرخیِ پرچم التیام می‌یابد
شعبان می‌گوید: "صبر، آمدنی در کار است"
بهمن می‌گوید: "ایستادگی، خودِ آمدن است"
یکی، امیدِ غیبی را در دل می‌کارد
و دیگری، زمین را برای کاشت آماده می‌کند
یکی نورِ ستاره‌ای دور است
دیگری شعله تنوری که نانِ فردا را می‌پزد
و من
در این میان
فقط می‌ایستم
بین نورِ نجوا شده
و شعله فریاد شده
و می‌دانم
آنکه در نیمه شعبان خواهد آمد
همان است که بیست و دوم را به آتش کشید
دو ریشه‌اند
در یک تنه
انتظار برای رهایی
+++

#ترانه
#شعرـفارسی
#نیمه_شعبان
#دهه_فجر
#ایام_شعبانیه
#بیست_دوم_بهمن
#ادبیات_توسعه
#بهمن
#حجتـبقایی
#سفارشـترانه
#شعرـنو
#بقایی
#هوی_متال
#ترانهـراک
#پاپ
#رپ
#شعرـسپید
#مشاور_تحقیق_و_توسعه

در سیاهیِ محضِ بعد از رفتنت،
عشقِ من، چون ستاره‌ای کورسو می‌زند.
دلم هنوز در گستره‌یِ چشمانت گم است،
و هر شب، در حسرتِ نگاهی،
نفس می‌کشم.
تو رفتی،
اما سیاهیِ حضورت،
همچنان در رگ‌هایم جاری است،
و عشقِ من،
همچنان بی‌مرز،
بی‌انتها،
و جاودانه...
در این سیاهیِ محض،
من عاشقِ تو عاشق چشمان تو باقی مانده‌ام.

جانِ جانانم،

امروز، قلمم به لرزه افتاده است، نه از ترسِ سخن، که از طغیانِ عشقی که سینه‌ام را چون آتشی فروزان، می‌سوزاند. پیش از آنکه چشمانِ تو، غبارِ تنهایی را از روحِ خسته‌ام بزداید، من تنها سایه‌ای بودم در این وادیِ فراموشی. گمان می‌کردم قلبم، سنگی سرد و خاموش است که هرگز سرودِ زندگی نخواهد خواند.

اما تو آمدی... ای قامتِ سرو، ای نفسِ عیسی، ای معنایِ تمامِ هستی! آمدنت، نه یک اتفاق، که طلوعِ خورشیدی بود بر شبِ تیره وجودم. از آن دم که نگاهم به نگاهت گره خورد، تمامِ دنیا رنگِ دیگر گرفت. لبخندت، ترانه‌یِ زندگی شد و صدایِ تو، موسیقیِ روحم.

چگونه می‌توانم این سیلِ اشکِ شوق را که از یادِ تو در چشمانم جاریست، پنهان کنم؟ چگونه می‌توانم شعله‌ای را که تار و پودِ جانم را به آتش کشیده، ... دیدن ادامه ›› خاموش سازم؟
شاید ن هیچ گاه هم باخبر نشوی از احساسم
اما بدان
ای آخرین و اولین عشق
گویی پیش از تو، تنها نفس می‌کشیدم، اما با تو، زندگی را فهمیدم. ای کاش، این قلبِ بی‌قرار، که جز به یادِ تو آرام نمی‌گیرد، بتواند ذره‌ای از این اقیانوسِ بیکرانِ عشق را به تو بنمایاند. تو، تمامِ وجودِ منی و من، تنها تصویرِ محو و عاشقی در آیینه‌یِ چشمانِ تو.
آرام بانو.ـ

در ژرفای اندوهت، گویی ستاره‌ای خاموش، انتظار شکفتن را در باغ سپیده دم مهر، سروده بودی.

آه، آبی... اگر بخواهم آبی را، این رنگِ رازآلود و ژرف را، در قالب دختری توصیف می کنم، او تجسمی خواهد بود از آرامشی عمیق که در لحظاتِ سکوتِ محض پیدا می‌شود. انگار که او از دلِ بیکرانِ آسمانِ نیمه‌شب و از اعماقِ اقیانوس‌هایی که هیچ‌کس به تهشان نرسیده، زاده شده است.

چشمانش، همانند آسمانِ صافِ صبحگاهی، سرشار از وعده‌ی روزی نو و امیدی بی‌انتهاست، اما گاهی در عمقِ نگاهش، رنگِ غروبِ دل‌انگیزِ پاییزی نمایان می‌شود؛ رنگی که در خود، هم زیباییِ تلخی دارد و هم وعده‌ی آرامشی پس از طوفان.
آبی، همان گرمایی است ک در سردترین لحضات حضورش حس می شود…
ب نوشته ی آرام بانو

راستش من هنوز هم نمی دانم عشق چیست!
اما هر شب قبل خواب با یاد چشمهایت چشم هایم گرم می شود
اما هر وقت ک می‌بینمت قلبم تند تند می زند طوری ک حس می کنم قرار است صدایش را همه بشنوند
اما هر بار ک ب تو فکر می کنم دلم بی پروا می خواهد باران ببارد آنقدر ببارد ک دست های برهنه پشت شیشه ام آن را لمس کنند
اگر عشق این است پس بدان؛
من عاشقت شده ام حتی اگر ندانم عشق چیست همان معجزه دو گوی سیاهت کافیست.
آرام بانو

عشقم به تو همانند حسم به کتاب هاست
بی پروا ،زیبا ، قدرتمند و تمام نشدنی