در روز
از روز
تا روز
آغاز از ساعت
پایان تا ساعت
دارای سانس فعال
آنلاین
کمدی
کودک و نوجوان
تیوال | دیوار
SB > com/org | (HTTPS) localhost : 00:49:08
«تیوال» به عنوان شبکه اجتماعی هنر و فرهنگ، همچون دیواری‌است برای هنردوستان و هنرمندان برای نوشتن و گفت‌وگو درباره زمینه‌های علاقه‌مندی مشترک، خبررسانی برنامه‌های جالب به هم‌دیگر و پیش‌نهادن دیدگاه و آثار خود. برای فعالیت در تیوال به سیستم وارد شوید
۶ ساعت پیش
دارم به پرنده شدن می‌اندیشم!
چند روزی‌ست،
شاخه‌های درخت ته کوچه
-- تنهایند...


‌•┈┈••••✾•🌿🌺🌿•✾•••┈┈•


کانال اشعار و آثار زانا کوردستانی

https://eitaa.com/mikhaneraha
https://splus.ir/mikhanehkolop
https://ble.ir/mikhanekolop
@RahaMikhanekolop
۲ نفر این را امتیاز داده‌اند
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
۱۲ ساعت پیش
از صدای موتور اذیت میشم از آدم‌هایی که زیاد حرف می زنند خوشم نمی اید شب را دوست دارم شنبه ها برایم عذاب اور است بیشتر چیزهای قدیمی رو‌‌ دوست دارم اصلا و‌ابدا رابطه خوبی با جارو برقی ندارم سیمی که دور پایم می پیچد و‌اون خرطوم زشت بلندش که سفت به زمین می چسبد عصبی م می‌کند نور چراغی که سوسو می‌کند را دوست دارم چون عاشق رنگ‌ها بود م سراغ نقاشی را گرفتم بچه ها را از ادم بزرگ ها بیشتر دوست دارم از تمام ویژگی های زنانه م خوشم می اید و خدا رو شکر می‌کنم مرد نیستم از مزاحمت، فضولی به شدت تنفر دارم قهوه شکلات کوکی کروسان را دوست دارم شیر داغ با عسل برای شبهای زمستان است ماه را دوست دارم و میانه خوبی با خورشید ندارم شعر داستان و کتاب را از کودکی دوست داشتم‌. عاشق فیلم هستم و راه رفتن زیاد حالم را خوب می‌کند
۲ نفر این را امتیاز داده‌اند
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
۲ روز پیش، پنجشنبه ساعت ۱۹:۱۴
تکنیسین دوربین زیر باران و نور

«حجت بقایی ۲۸ آبان ۱۴۰۵»


صبح
از در بیرون زدم
بدون چتر
در میان تازیانۀ تند باران.
ده دقیقه ایستادم
گاه بیست دقیقه می شود
در انتظار سرویسی که
یا دیر می‌آید
یا زودتر از من می‌گذرد ... دیدن ادامه ››
و جا می‌ماندم.
من
تکنیسین فنی این جهانم
جهانی به نام
صبح تازه
تنظیم رنگ دوربینها
هماهنگی رنگ محیط
و ثبت رد پای تصویر.
کاری که
هیچ کارمندی
نامی از آن
بر زبان نمی آورد
تخصصی که
پاداشش در دفترهای اداری نیست.
صبحانه ای نیست
فقط یک فنجان چای داغ است
با یک قند در پهلویش
در میان این غوغای خاکستری.
و با تمام اعتراضهای درونی
و بیرونی من
می‌دانم که حق من
در جایی
فراتر از این ایستادنهاست
آنها نام خدا را
فقط بر زبان می‌برند
اما من
تمام بودنم را
به او سپرده‌ام.
و حالا...
همانطور که باران
نم‌نم می‌شود
و هوا
مست رقص قطره ها
در میان تنظیم لنزها و رنگها
نگاهت را
می‌بینم
ماهی که
در چشمانت می‌تابد
و نور بی نهایت نگاهت
تمام تضادهای این صبح را
به یک ترانۀ عاشقانه
بدل می‌کند.
زیر سقف این شهر
من و تو
و عطر باران
باقی می‌مانیم...
تنها
اما سرشار از نور.

https://shereno.com/80473/74746/737979.html
۲ روز پیش، پنجشنبه
۱ نفر این را امتیاز داده‌است
و هوا
مست رقص قطره ها
👌🌸
۲ روز پیش، پنجشنبه
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
۴ روز پیش، سه‌شنبه ساعت ۲۳:۵۵
ماتم می بارد
۴ روز پیش، سه‌شنبه
۱ نفر این را امتیاز داده‌است
چتر ایمان بخر
کسی نمی آید 🌹
۳ روز پیش، چهارشنبه
مریم اسدی
چتر ایمان بخر کسی نمی آید 🌹
حجت تمام کردی مریم جان
۲ روز پیش، پنجشنبه
نوشین پیشوا
حجت تمام کردی مریم جان
به پیشوایی نوشین قلم ، قامت بستیم 🌹🙏🌹
۲ روز پیش، پنجشنبه
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
۵ روز پیش، دوشنبه ساعت ۲۳:۲۸
ذبیح‌الله صراطی الیگودرزی  


استاد زنده‌نام "ذبیح‌الله صراطی الیگودرزی" متخلص به "افشین" شاعر لرستانی، زاده‌ی ۲۵ شهریور ماه ۱۳۴۴ خورشیدی، در الیگودرز است.
استاد افشین، در دو سبک کلاسیک و نو، اشعار بسیاری دارد، و در موضوعات اجتماعی و فرهنگی نیز هرازگاهی مطالبی به نثر منتشر می‌کرد.
سرانجام ایشان ۲۳ آذر ماه ۱۴۰۳ خورشیدی، درگذشت.


┄┅═✧❁💠❁✧═┅┄


◇ نمونه‌ی شعر:
(۱)
[رنگ عشق و زندگی]
با تو هرجا هر زمان شادی شکوفا می‌شود
زندگی با بودن تو شاد و زیبا می‌شود
جویبار ... دیدن ادامه ›› عاطفه از سینه جاری می‌شود
چشمه‌ی احساس ما همسنگ دریا می‌شود
چشم‌های پر فروغت ترجمان عاشقی‌ست
من که هستم در کنارت عشق معنا می‌شود
تو همان خونی که در رگ‌های من جاری شدی
سینه‌ی من می‌طپد عمر تو احیا می‌شود
من که شور زندگی هستم تو شیرین می‌شوی
قلب من از شورش چشم تو شیدا می‌شود
مثل خورشید درخشان نور می‌پاشی به من
نقش من در پرتو نور تو پیدا می‌شود
راه پر شیب و فراز زندگی در پیش ماست
با توانمندی که دارم پای پیما می‌شود
هر توانایی که دارم مثل شمشیر من است
با تو این شمشیر من هم تیز و برا می‌شود
با توانایی من با هوشمندی‌های ِ تو
هر گره افتد به کار زندگی وا می‌شود
من پناگاه تو هِستم پشت‌بان من تویی
گر تو پشتیبان نباشی قامتم تا می‌شود
شیر غران هستم و شمشیر بران در کفم
شیر و خورشید وجود ما چه زیبا می‌شود
چونکه در دل‌های ما عشقی اهورایی نشست
رنگ سرخ عاشقی از دل هویدا می‌شود
شیر سرخ هستم که در ایران مقدس بوده است
بانوی ایران‌زمین خورشید والا می‌شود
ما که راز عاشق را با شقایق گفته‌ایم
سرخی رنگ شقایق از دل ما می‌شود
شیر و خورشیدی به رنگ سرخ عشق و زندگی
بر درفش کاویان نقش تماشا می‌شود
پایبند عاشقی و پاکدامن زیستن
این نماد زندگی در ملک کسری می‌شود.


(۲)
[مادر]
خدای مهربان با من چه‌ها کرد
مرا از مادر خوبم جدا کرد
من از دیدار مادر بی‌نصیبم
نمی‌گویم که در حقم جفا کرد
ولی در عنفوان نوجوانی
مرا با کوه غم‌ها آ شنا کرد
مرا در نوجوانی پیر کردند
گلیم عمر من را نخ‌نما کرد
چه شوقی از جوانی در دلم بود
جوان بودم که پیری را صدا کرد
جوان آیینه‌ای از آرزوهاست
ولی آیینه‌ی من را سیا کرد
نمی‌دیدم زلال چهره‌اش را
کسی انگار بر آیینه، ها کرد
مرا با مُهرِ ما در داغ کردند
ولی از مِهر ما در بینوا کرد
برای اینکه ما در را بفهمم
زِ مادر در دلم آتش بپا کرد
میان مادر و کودک چه رازی‌ست
خدا باید که رازش بَر مَلا کرد
پَریشب کودک ذهنم زِ غُصه
به اشک و آه ما در را صدا کرد
هنوز انگار مادر دارد این طفل
که نا آگاهِ خود آغوش وا کرد
ولی آغوش خالی شعله‌ور شد
که از بی‌مادری غوغا بپا کرد
فضایِ سینه‌ام از غم فلج شد
که اشک چشم دَردَم را دَوا کرد
سحر بَر خاکِ سَردش گریه کردم
به خوابم آمد و حاجت رَوا کرد
به هر دَردی که دارم چاره‌ساز است
که مادر را خدا مُشکل‌گُشا کرد
فقط بی‌مادری معنای دَرد است
که مادر را خدا دَرد آشنا کرد
یقین دارم زِ راهِ مِهروَرزی
غَم بی‌مادری بَر من عطا کرد
خودش می‌خواست دستم را بگیرد
به مادر گفت تا دَستم رَها کرد.


(۳)
[الفبای عاشقی]
نگاهم با نگاهت گفت و خندید
دلم چشم سیاهت را پسندید
تمنایی که در چشمان من بود
نگاهت دید و از شادی درخشید
میان شادیِ برقِ نگاهت
تمنا موج می‌زَد چَشم من دید
نگاهت دید از عمق نگاهم
دلم با دیدنت لرزید و لغزید
کلامی بر زبان من نیامد
و گوش من کلامی از تو نشنید
ولی چشم من و چشم سیاهت
فضای واژه‌ها را در نوردید
نگاهم از الفبایِ نگاهت
هزاران نکته‌ی ناگفته بِشنید
الفبایِ نگاهِ عاشقان را
فقط عاشق تواند خواند و فهمید.


(۴)
[بی‌تو می‌میرم]
ای عصای خستگی‌های دلِ پیرم بیا
ناتوانم بی‌حضور تو زمین‌گیرم بیا
بغض تنهایی گلوگیرم شده
سینه‌ام تنگ از هوای بی‌تو می‌میرم بیا
رفتنت مثل غروب جمعه‌هاست
ای طلوع زندگانی بی‌تو دلگیرم بیا
لحضه‌های با تو بودن شاد مثل کودکی‌ست
شاد بودن را زِ تو؛ من یاد می‌گیرم بیا
بی‌تو هر یک لحظه از عمرم به یک سالی شود
تا نباشی از خودم - از زندگی سیرم بیا.


(۵)
[جشن حضور]
مهتاب غمزه می‌کرد، قلب ستاره لرزید
چشمک زد آن ستاره تا نور ماه رقصید
بر تخت پادشاهی گویی جَمَک* نشسته
از پرتوِ حضورش جَم لحظه‌ای درخشید
فریادِ شادیانه از هر طرف بپا خاست
وقتی که دستِ مهتاب آمد بدست خورشید
با رقص و پایکوبی تکرار این دو واژه
پیوندتان مبارک؛ پیوندِ ماه و خورشید
شوری دگر بپا خواست وقتی‌که چشم مهتاب
از چشمه‌سار پاکی یک جرعه عشق نوشید
از این تلاقیِ نور شمعی که شد فروزان
وقتی رگِ حیاتِ مولودِ عشق جُنبید
با گریه‌ها و اشکِ این شمع نو رسیده
خورشید خنده می‌کرد وقتی‌که ماه خندید
وقتی‌که من رسیدم خورشید شد فروزان
من پَرتویی زِ نورم، فرزندِ ماه و خورشید
جشن حضورِ من بود در کلبه‌ی پُر از نور
روزِ تولدِ من؛ میلادِ عشق و اُمید
من آمَدَم به‌دُنیا؛ دُنیا به من نَیامد
دنیا وَفا ندارد؛ بایست گفت و خندید
هرکس وَفا ندارد، قلبش صَفا ندارد
دل‌های پاکِ خود را بَر بی‌وفا نَبندید
تَعزیر در کمین است، اَندازه را نگهدار
شادیِ شادخواران، بایست خورد و نوشید
یادِ تو هَم گرامی، ای مادر عزیزم
نیکی و عشق و پاکی-ای سبز و سرخ و اِسپید
تقدیر من چنین بود، شادی و گریه با هم
میلادِ پَرتوِ نور؛ روزِ وِداعِ خورشید.
---------
* جَمَک: خواهر دو قلوی جمشید. - جَم و جَمَک
از انعکاس نور جَمَک جَم درخشید


(۶)
[اندیشه‌های رنگین] 
عاشقانه
در بهترین شکل شقایق جلوه کردی –
– به جنونم کشاندی
زَبونم نکن
آیینه‌ی شکسته بها‌‌یی ندارد!
* * *
ماندگار
سیاه بالاترین رنگ است!
سپید وسیع‌ترین رنگ، وسیع‌ترین عرصه!
و سبز پاک‌ترین اندیشه
سرخ مقدس‌ترین راه!
* * *
اندیشه برانگیز
معبود تو در آسمان است
و آسمان در معبود من، جزیی از کُل
* * *
اندیشه سوز
تو در محیطِ زاویه ریاضت می‌کشی
و من رها از زاویه ریاضی، در محیطِ مُتناهی
– سِیرِ لایتناهی دارم!
* * *
خودت را بد دیدی
آیینه را شکستی سر بی‌راه شدی
خودم را شکستم سر براه بودم - شدم
تمام هستی شامل آیینه‌ی من است!
* * *
کوتاه‌ترین
بهترین‌ها، مِهتر = بَرتر، هستند
نه اینکه:
مِهترها – بهتر باشند
بِه – مِه، نَه، مِه – بِه ، درج شده بر نگین انگشتری خسرو انوشیروان
نشانه‌هایی از کوتاه سرودن در فهلویات زمان ساسانی.



گردآوری و نگارش:
#زانا_کوردستانی


┄┅═✧❁💠❁✧═┅┄


سرچشمه‌ها
https://www.roozaligudarz.ir/category/about-aligudarz/aligudarz-history/
و...


۵ روز پیش، دوشنبه
۱ نفر این را امتیاز داده‌است
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
۵ روز پیش، دوشنبه ساعت ۰۹:۲۲
« مرثیه‌ای برای تاجر آبرو»

«حجت بقایی»

دشت
ترازویی بود که در آن
حقیقت را
با گودال می سنجیدند
و روباه
تنها تاجر این بازار بی کالا بود.
او سکه‌های نقره‌ای «اعتماد» را
در جیب مشامش داشت
اما انسان
با دستانی ... دیدن ادامه ›› که
بوی «هیچ» می‌داد
نقشۀ جهان را
از زیر پای او پاک کرد.
روباه بوی لقمه را که شنید
معرفتش نگذاشت تنها
غذا بخورد
رفت و دوستانش را خبر کرد
انسانها که تله گذاشته بودند
بوها را پاک کردند
و غذاها را از آنجا دور کردند
وقتی
دوستانش آمدند
روباه
در «دادگاه نگاهها»
ایستاده بود
همانجا که
چشمها
به جای دیدن
«قضاوت» می‌کنند.
و نگاه گله
مثل «سرب مذاب»
بر شانه‌های لرزان او
فرو ریخت.
او
دروغ نگفته بود
اما حقیقت
در آن دشت
«پرنده‌ای پرکشیده» بود.
و او
بی سلاح
در میان خنده های بیصدای محققان و شکارچیان
«سقوط یک آینه» را
تجربه کرد.
او در گودال دوم
«بدهی سنگین یک باور» را پرداخت کرد.
قلبش
نه از گرسنگی
که از «سرمای بی‌اعتباری» ایستاد
همان لحظه که
شریانهایش
دیگر توان حمل این بار شرم را نداشتند.
روباه از خجالت جان سپرد
و اما ما...
ما که «بندبازان دروغ» هستیم
ما که در تئاتر زندگی
هر روز
«نقابی از گرانیت»
به چهره می‌زنیم.
ما که
حتی وقتی رسواییمان
مثل
«خورشید ظهر»
می‌تابد
باز هم
با «قدمهای آهنین»
بر فرش دروغهایمان
راه می‌رویم.
روباه
در گودال مرگ
از جنس «بلور»
شکست
اما ما
با پوست اندازی
اخلاقی
هر روز
«سنگتر» می‌شویم.
چقدر
تراژیک است
او که
نماد مکر بود
در «شستشوی شرم»
غرق شد
و انسان که
مدعی کرامت است
در «مرداب تکرار»
هنوز نفس می‌کشد.
انسان
تنها موجودی است که می‌تواند
«وجدانش» را
در قمار دروغ ببازد
و باز هم
به زندگی
دهن کجی کند.

///

این سوژه را فرصت داشتم بیشتر کار می کردم ...
۵ روز پیش، دوشنبه
۱ نفر این را امتیاز داده‌است
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
۲۲ آبان ساعت ۱۶:۲۷
«سلام بر شهر ازنا»
سلام بر مهد شیران شهر ازنا
سلام بر مهر جانان شهر ازنا
سلام بر قامت بالا بلندش
شتر کوه یال های بند بندش
سلام بر دره تخت تا به کمندان
به دریاچه گهر نگین ایران
به لرهای اصیل با گویش خاص
زنان ، مردان با ایمان و اخلاص
به آن دشتی که در شهنامه باشد
شتر کوه و تیان جانانه باشد
سلام بر ... دیدن ادامه ›› عزم و رزم شیر مردان
یلان عرصه ی تدبیر به دوران
سلام بر جاپلق غربی و شرقی
میان مردمش که نیست فرقی
سلام بر کشتگان در راه قرآن
کفن پوشان جنگ باکفر وعصیان
سلام و صد درود بر شهر ازنا
چو مادر در بغل گیرد من و ما
لرستانی و لک با بختیاری
درونت زاده گشتند بهر یاری
(الف) از اشترانگوه دارد ازنا
و(زِ) از سبزیِ کوه است و صحرا
درون( نون ) آن پاکی رزق است
و(آ)در قامت شعری ز عشق است
از ازنا گفتم و دلشاد گشتم
به سر سبزی از آن آ باد گشتم
شاعر رسول چهارمحالی(ساقی عطشان)
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
۲۲ آبان ساعت ۱۶:۴۴
«زادگاهم ازنا »
زادگاهم شهر عشق است و غرور
تکه ای الماس  همچون  کوه  نور
اشترانکوه   و   کمندان   و   تیان
خوشتر  آید  بر  من از کل جهان
جاذبه درقلب و جانش کرده کِشت
سرزمین   آبشاران   چون   بهشت
از  بلندای   جهان ، از  تختِ  شاه
مردمانی صاف وصادق همچو ماه
لُر   زبان  و  لُر  نشینی شهر  من
از    تبار ی  برترینی   شهر    من ... دیدن ادامه ››
بختیاری  و     لرستانی     همین 
عاشق   دلداده ی   ایران    زمین
جانفدایی  ، مرد  وقت   کار  زار
با  شهیدانش   شده   ایران  بهار
شیعه ی  مولای  مظلومان   علی
شیر مردانِ غیوری  ، چون   یلی
پاک و ساده ،نغمه ی مرغ سحر
قلب  شان   شفاف    مانند  گَهَر
همچو کوهستان همیشه  پایدار
مرد و زن   بوده  همیشه  نامدار
اهل    ازنایم   ،  کمی بارانی ام
من  مسلمان ، شیعه ی ایرانی ام
رسول چهارمحالی (ساقی عطشان)
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
۲۲ آبان ساعت ۱۶:۱۴
«دیار اشترانکوه »
من از  قومی  غیور و  با وقارم
لُرم ، چون  اشترانکوه استوارم
نگاهم  بر کمندان  تا  به   دربند
و تاریخی که بر ما می دهد پند
تنم   دشت   تیان   پر   صلابت
وفا داری به میهن با شهامت
تبارم شیر علی مردانِ  دل شیر
به دوشم برنو روسی و نخجیر
تنم  در خاک  میهن  ریشه  دارد
بدانید  شیر نر  این  بیشه  دارد
اگرچه عرصه ... دیدن ادامه ›› براین قوم تنگ است
رفیق  روز  تنگ  ما  تفنگ است
اصالت  با  تمدن در  دل  ماست
طبیعت های بکرش بر زبانهاست
تونل  برفی   نگین   اشترانکوه
و سدی  شد  عجین  اشترانکوه
گَهَر در  مرکز  شعر و شور است
و  ازنا مایۀ فخر  و غرور  است
پناه   کوه   نوردان   است  ازنا
حریم   شیر  مردان   است ازنا
دیار علم و ایمان و شعور است
زن و مرد لرش آری صبور است
رسول چهارمحالی ( ساقی عطشان)
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
۲۱ آبان ساعت ۱۴:۵۲
پیش از استخدام بادبان بند جدید

«حجت بقایی؛ مشاور تحقیق و توسعه»


پیش از آنکه
بادبان دیگری را
به طوفان بسپاری
باید خود
پاروزن این رود خروشان بوده باشی.
آیا کفشهایت
از خاک این بازار
غبارآلوده اند؟
آیا
پیش از
دعوت از مهمان
سفره ... دیدن ادامه ›› را
به دست خود چیده ای؟
نقشۀ راه
نباید
در هزارتوی ذهن
گم باشد؛
روی برگی سپید
با جوهری از جنس تجربه
باید
خطوط روشن صعود را
کشیده باشی
تا رهروی تازه وارد
در میانۀ راه
سرگردان نماند.
آیا در چنته ات
توشۀ ماههای نخستین هست؟
آیا
جویباری از «سرنخها» جاریست
که وقت گرانبهایش را
به تلاطم وادارد؟
یا تنها
آسیاب خاموشی است
که سنگ صبور هزینه هاست؟
مرز وظیفه‌اش کجاست؟
آیا می‌دانی
چه چیزی
کار اوست
و کدام کوه را
نباید به دوش او بگذاری؟
قطب نمای نود روزۀ تو
کدام ستاره را
در آسمان کارنامه
نشان می‌دهد؟
و در هفته‌های نخست
کدام دست آشنا
مشعل دار مسیر او
خواهد بود؟
فراموش نکن؛
فروشنده
جادوگر چشمه های خشک نیست.
اگر مزرعه
تشنه باشد
هیچ مسافری
باران نخواهد آورد؛
او تنها
هزینۀ انتظار را
فزونی می‌بخشد.
کمی
درنگ کن
پیش از آنکه
خشتی دیگر
بگذاری
ببین
پی ریزی خانه
تا کجا
محکم است.


#hojjat_baghaei
۲۱ / ۰۸ / ۱۴۰۵
تالش_ رستوران شاطرعباس _ قبل از بازی چوکا و داماش
۱ نفر این را امتیاز داده‌است
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
۱۹ آبان ساعت ۲۲:۰۸
نقشه‌بردار تاریکی در جغرافیای ریشه‌ها

«حجت بقایی؛ مشاور تحقیق و توسعه»


ما کجاییم؟
هزاران سال است
که هیچکس نمی‌داند
و هزاران سال دیگر هم
کسی نخواهد دانست
اگر روزی کسی بداند که ما کجاییم
یا دیوانه خواهد شد
یا دیگر نمی‌تواند
دنیا ... دیدن ادامه ›› را لحظه‌ای تحمل کند:
«دانستن مردن است»
_ _ _
در برهوتی از
پرسش و پاسخهای ناتمام
در میان تار و پود این گاه شمار بی رحم که روزها را می‌بلعد
و شبها را بر دوش ما می‌آویزد.
هزاران سال است
که هیچکس نمی‌داند ریشه هایمان
در کدام خاک غریب تنیده شده
و هزاران سال دیگر نیز
وقتی که
استخوانهایمان به ستاره ها پیوند خورده باشند
هیچکس نخواهد دانست
نام ما چه بود
و بر این زمین خاکی
چه گذشت.
اگر روزی
کسی پرده ها را
کنار بزند
و بداند که ما
دقیقاً کجای این هستی بیکران ایستاده‌ایم
یا از شدت حیرت
دیوانه خواهد شد
یا دیگر
نمی‌تواند جهان را
حتی لحظه‌ای تحمل کند:
«دانستن، مرگ توهم است؛
و گاهی...
دانستن مطلق
مرگ زندگی است.»
_ _ _
اما رفیق
برادر
خواهر
یا مسافر خسته از راه!
بیا
از این تباهی سرد
فاصله بگیریم.
مهم نیست
که بدانیم
کجای کائنات هستیم؛
مهم این است که
اکنون، اینجاییم.
با پاهایی که
هنوز توان راه رفتن دارند
و دستهایی که
می‌توانند
سنگهای مسیر را
کنار بزنند.
آموزش این جهان سرکش همین است:
«نفهمیدن
بهانه‌ای برای
نایستادن نیست.»
باید
بیاموزی که
در دل این تاریکی مطلق
خودت چراغ باشی.
باید
یاد بگیری که تنهایی
نه یک زندان
بلکه کارگاهی است
برای تراشیدن الماس درون تو.
اگر کسی
نقشه را به تو نداد
نقشه را
از نو بکش!
اگر کائنات
پاسخی نداد
خودت صدا شو
طنین شو
آهنگ شو.
_ _ _
انگیزه
آن جرقۀ کوچکی نیست که
از بیرون ببارد؛
انگیزه
آتشفشانی است که
از درون سینۀ تو
سر برمی کشد
وقتی که
می فهمی هیچکس
به جز خودت
مسئول شکفتن این دانه نیست.
ببین!
درختان
هیچگاه
از زمین نمی پرسند که «مقصد کجاست؟»
آنها فقط
ریشه می دوانند
برگ می‌آورند
نور را می بلعند
و به آسمان
لبخند می‌زنند.
تو نیز
درخت باش؛
محکم
استوار
در عین نرمی
در برابر طوفانهایی که
نامت را از یاد برده‌اند.
_ _ _
و در انتها...
نگاه کن!
آسمان ابری این شعر
دارد شکافته می‌شود.
نور
آرام و بیصدا
از لای درز پنجره ها
به درون می‌خزد.
جهان
هرچقدر هم که
بزرگ
ناشناخته و گم گشته باشد
به اندازۀ یک آغوش
به اندازۀ یک لبخند
به اندازۀ
یک «امروز نو»
برای تو جا دارد.
ما کجاییم؟
مهم نیست!
مهم این است که
می‌رویم
می‌سازیم
دوست می‌داریم
و تا آخرین نفس
زندگی را
به بازی درخشان امید
دعوت می‌کنیم.
برخیز!
صبح است
و این زمین سرگردان
هنوز
به معجزۀ قدمهای تو
نیاز دارد.

///




#شعر_فارسی
#ادبیات_توسعه
#بودن
#ادبیات_فارسی
#مشاور_تحقیق_و_توسعه
#حجت_بقایی
#hojjat_baghaei
#hojjatbaqaee
۱ نفر این را امتیاز داده‌است
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
۱۹ آبان ساعت ۱۷:۱۸
هر چه کوشیم به آبادی دل،مهجوریم
گر چه مشتاق به عشقیم ولیکن دوریم

سعید میرزابیگی(جوانمرد)
۲ نفر این را امتیاز داده‌اند
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
۱۹ آبان ساعت ۰۶:۵۱
انتشار دو عنوان کتاب از هوزان اسماعیل



کتاب‌های "چه چیزی از مردن بدتر است؟" و "من، همیشه شبیه تو هستم!" دو مجموعه از اشعار "هوزان اسماعیل" شاعر کرد زبان عراقی، با گزینش و برگردان به فارسی "زانا کوردستانی" ... دیدن ادامه ›› منتشر شد.




آقای “هوزان اسماعیل” (به کُردی: هۆزان ئیسماعیل) با نام کامل “هوزان اسماعیل کریم” (به کُردی: هۆزان ئیسماعیل که‌ریم) شاعر معاصر کُرد، زاده‌ی ۲ اکتبر ۱۹۸۷ میلادی، در اربیل اقلیم کردستان عراق است.



به گزارش پایگاه خبری رهایی، هر دوی این کتاب‌ها، توسط نشر الکترونیک زیتون و همراهی انجمن شعر و ادب رها، با طراحی جلد و صفحه‌آرایی خانم "لیلا طیبی" منتشر شده است.



کتاب "چه چیزی از مردن بدتر است؟" به صورت الکترونیک، در ۸۳ صفحه‌ی رنگی، منتشر شده است. این مجموعه دربرگیرنده‌ی ۷۲ قطعه از اشعار هوزان اسماعیل است.



در یکی از اشعار این مجموعه می‌خوانیم:

◇

ابر گریست، تو ندیدی!

زمین لرزید، تو احساس نکردی!

جنگل سوخت، تو نظر نکردی!

جنگ شروع شد و

جنازه‌ی من به در خانه‌ی تو آمد،

فاتحه‌ای برایم نخواندی!

دنیا تاریک شد

چشم به چشم را نمی‌دید

تو روشنایی را پیرامون خودت پخش کردی!

جهنم را از قیامت به اینجا انتقال دادند

تو با خودت می‌گفتی:

- گناهکار جایگاهش مشخص است!

داستان من پایان یافت و

درخت و سنگ بر من می‌گریست

تو با پوزخند می‌گفتی:

داستانی که تمام شود

داستانی دیگر شروع می‌شود!.



■■■



کتاب "من، همیشه شبیه تو هستم!" به صورت الکترونیک، در ۷۸ صفحه‌ی رنگی، منتشر شده است. این مجموعه دربرگیرنده‌ی ۷۵ قطعه از اشعار هوزان اسماعیل است.



در یکی از اشعار این مجموعه می‌خوانیم:

برگرد!

فردا نه، همین امروز!

با سپری شدن این لحظه‌های فراق،

این جانم است که برایت

از تن بیرون می‌زند،

تو خودت که بهتر می‌دانی،

آدمی که نمی‌تواند

با نیمه‌ای از جانش زندگی کند.



■■■



برای دانلود فایل کتاب‌های "چه چیزی از مردن بدتر است؟" و "من، همیشه شبیه تو هستم!"، می‌توانید به آدرس‌های فضای مجازی انجمن ادبی رها و مترجم مراجعه کرده و یا مستقیما از لینک زیر آن‌را دریافت کنید:



◇ کتاب چه چیزی از مردن بدتر است؟



https://cdn.imgurl.ir/uploads/n607356_.pdf



◇ کتاب من، همیشه شبیه تو هستم!



https://cdn.imgurl.ir/uploads/n607356_.pdf







۲ نفر این را امتیاز داده‌اند
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
۱۳ آبان ساعت ۱۱:۰۰
کتاب تنهایی هفت حرف ندارد! منتشر شد


کتاب "تنهایی هفت حرف ندارد!"، منتخب اشعار آقای "ابراهیم اورامانی"، شاعر کُرد اهل اقلیم کردستان، با ترجمه‌ی "زانا کوردستانی" توسط نشر الکترونیک زیتون و همراهی انجمن شعر و ادب رها، منتشر شد.

این کتاب به صورت الکترونیک، در ۱۲۴ صفحه‌ی رنگی، با طراحی جلد خانم "لیلا طیبی" منتشر ... دیدن ادامه ›› شده است.

آقای "ابراهیم اورامانی" (به کُردی: ئیبراهیم هەورامانی) شاعر و روزنامه‌نویس کُرد، زادەی ۱۲ اکتبر ۱۹۶۳ میلادی، در شهر حلبچه‌ی اقلیم کوردستان است.
پیش‌تر چند مجموعه شعر دیگر از این شاعر توسط مترجم به فارسی برگردان و در ایران منتشر شده بود.

کتاب "تنهایی هفت حرف ندارد!" مجموعه‌ای‌ست از ۹۰ شعر کوتاه از آقای "ابراهیم اورامانی" که به انتخاب آقای "زانا کوردستانی" گزینش و ترجمه و خانم "لیلا طیبی" کار ویراستاری اشعار را بر عهده داشته است.

برای دانلود فایل کتاب ذیل، می‌توانید به آدرس‌های فضای مجازی انجمن ادبی رها و مترجم مراجعه کرده و یا مستقیما از لینک زیر آن‌را دریافت کنید:

https://cdn.imgurl.ir/uploads/a76945_.pdf

◇ با هم بخوانیم شعری از این مجموعه را:

بسیاری،
از زیبایی این شهر سخن می‌رانند.
ولی من توجه‌‌ای به این حرف‌ها نمی‌کنم
شهری که
تو در آن نباشی و
بگویند زیباست؟!



۲ نفر این را امتیاز داده‌اند
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
۱۲ آبان ساعت ۰۰:۴۱
[از صحنه تا خاک]

من
دوربین
میکروفن
خاکِ صحنه...
هنر را
از همان سالهای بی‌تکلف کودکی
چون نبض دوم
در سینه ام داشتم.
دوره ها دیدم
کارگاههای هنری رفتم
در دالان جشنواره‌های رنگارنگ دویدم
و ... دیدن ادامه ›› زانوی شاگردی
در بر ستارگان آسمان هنر ساییدم.
اما...
چون
به درگاه موعود
رسیدم
چون پای در صحنه نهادم
دیدم همه کار می‌کنم
ـ الّا هنر!
دیدم هر کس
ماسک «ادای هنر» را
بر چهره بدوزد
پله‌های ترقی را
دوتا یکی بالا می‌رود.
دیدم
هرچه از خویش
تهی‌تر شوی
هرچه بیشتر
به تکرار سطحی تقلید
تن دهی
نور پروژکتورها
بیشتر روی پیشانیت می‌تابد!
دیدم...
و در آیینۀ این تناقض تلخ
دیدم که
چگونه خلوص
در بازار مکار نمایش
به بهشتی ارزان
فروخته می‌شود.
و من
ماندم و
این تنهایی متراکم
میان پرده‌های افتاده
و صحنه‌ای که
دیگر
خاکش هم بوی دروغ می‌دهد...

«حجت بقایی؛ پژوهشگر، فیلمنامه نویس، شاعر، تکنسین فنی رسانه»
۱ نفر این را امتیاز داده‌است
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
۱۱ آبان ساعت ۰۲:۵۱
رقص در میان رگها

«حجت بقایی؛ مشاور تحقیق و توسعه»

شب است
و خستگی
مثل غبار خاکستری
روی شانه‌های فرسوده نشسته
اما...
من در این سکوت
نه از فردا می‌ترسم
و نه از دیروز سپری شده.
من قلم را برمی دارم
از میان بقایای یک ... دیدن ادامه ›› روز طولانی
یک شعر می‌بافم
از دیالوگی که
از مجری صبح تازه شنیدم و
در گوشم طنین‌انداز شد
از نمایشنامه‌ای که
در سیاهی شب
خود را می‌یابد
از سوژه‌ای که
در ذهن
قد می‌کشد
و منتظر بیداری است.
ببین!
تصویر صبح
در دستان من است
آغاز هر سپیده
نقشه‌ای است که
من می‌کشم.
خانه مهر
در انتظار حضور من
و شب‌آوا
جایی که
صدای موسیقی
با گوش جان شنوندگان
در هم می‌آمیزد.
من
پیونددهنده هستم؛
میان دانش اساتید
و پویایی زندگی
در هر هفته
دو بار
با برنامۀ شبانه
از مرزهای فکر
عبور می‌کنم.
من
شکارچی معنا هستم!
در دنیای اخبار
در هیاهوی فودنا و اقتصاددان
در جستجوی حقیقت
میان جهانی پرس و خط آفتاب
در تلاطم ترکمن‌نیوز و اخبار مدیریت
در تک‌تک واژه‌های یک کتاب در انتصاب نیوز
و تیوال
در ویرگول و نقطه‌ها
در بلاگها
و در تمام قلمروهای کلمه.
مشاور تحقیق و توسعه بودن
یعنی در میان اقیانوس اطلاعات غرق نشدن
یعنی مدیریت کردن طوفان منابع
یعنی تبدیل کردن داده‌ها
به چراغ
و تبدیل کردن اطلاعات
به بصیرت!
بشنو!
زندگی
یک ایستگاه نیست؛
زندگی
یک حرکت مداوم است.
زندگی
یعنی همان
"رقص میان تضادها"
یعنی پویایی
در دل ایستایی
یعنی خلاقیت
در میان تکرار
و یعنی امید
آن جرقه‌ای که
در تاریک‌ترین بن‌بستها
راهِ خروج را
به ما نشان می‌دهد.
بسیار تلاش کن
بسیار بیاموز
بسیار بنویس
که تو
تنها یک ناظر نیستی
تو، معمار معنایی!

/// /// ///
۱ نفر این را امتیاز داده‌است
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
۱۰ آبان ساعت ۰۰:۰۱
نخستین گام رقص در میان تضادها

«حجت بقایی»


در گذرگاه مبهم تردید و تضاد
آنجا که 
سایه‌ها به جنگ نور می‌روند
و واژه‌ها 
در بن‌بست سکوت 
دست‌وپا می‌زنند
گوش کن!
این صدای پای فرداست
که از دل خاکسترهای دیروز متولد ... دیدن ادامه ›› می‌شود.
آموزش
تنها انباشتن خشت 
بر خشت کتابها نیست
آموزش
بیداری زخم است
در ژرفترین لایه‌های جان.
باید بیاموزی که
تضاد
هیولا نیست
تضاد
هدیه‌ایست پنهان
برای تراشیدن الماس درونیت.
رقص را یاد بگیر
نه در بزم همواری و آرامش کاذب
بلکه 
در میان طوفان متضاد راهها.
آنجا که 
پاهایت می‌لرزد
همان نقطۀ آغاز پرواز است.
انگیزه
جرقه‌ای نیست 
که با اولین باد سرد خاموش شود
انگیزه
کوره ایست
که سنگ صبور را 
به فولاد تبدیل می‌کند.
اگر جهان
راه تو را بست
راه تازه‌ای 
از دل صخره بساز.
به یاد آر:
تولید نور
از دلِ تاریکی مطلق برمی‌خیزد
و رهایی
 بهای گزافی دارد
که باید 
با پولک اشک و لبخند بپردازی.
وظایف را 
تفکیک کن
مرزهای درون و بیرون را بشناس.
اگر تولید اندیشه می‌کنی
به حریم تخصص فنی جانت احترام بگذار
نگذار 
درهم ریختگی آشوب پیرامون
قطب‌نمای درونیت را 
از کار بیندازد.
انسجام
یعنی ایستادن در طوفان
و همزمان
کوک کردن ساز فردا.
پس برخیز!
بیمار مرهم کهنه نباش.
زخمهایت را قاب کن 
و به دیوار تجربه بیاویز.
تو خلاصه شدۀ تمام رنجهایی هستی
که روزی آنها را 
به زانو درمی‌آوری.
این 
پایان راه نیست
این
نخستین گام رقص توست
با تمام تضادهای 
این جهان باشکوه.

( نوشتۀ حجت بقایی)
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
۱۰ آبان ساعت ۰۰:۲۷
[آخرین لحظه]

به آرامی دستش را جلو برد.
گنجشکی لای اجزای لانچر گرفتار شده بود.
به نرمی آن‌را گرفت و به آسمان پرواز داد. پرنده با بال‌هایی لرزان، آزادانه به اوج پر کشید.
"احمد" لبخندی زد و برای لحظه‌ای، به لانچر و گنجشک و آسمان نگاه کرد.
ناگهان صدای مهیبی، همه چیز را بر هم زد، خاک و دود همه جا را پر کرد.
"احمد"، با تمام امید و آرزوهایش در زندگی به یک‌باره از دست رفتند و زیر تلی از خاک سرد مدفون شدند، اما کسی نتوانست مشتی از خاکمان را صاحب شود.



#زانا_کوردستانی

#داستانک
#ایران
۲ نفر این را امتیاز داده‌اند
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
۰۸ آبان ساعت ۱۶:۵۸
[جــن]

کتاب را روی میز گذاشت.
رفت پنجره‌ی را ببندد.
چشمش به اسم کتاب افتاد.
《هزار حرف مگو از اجنه》
زیر لب گفت:
- سال ۲۰۲۵ دیگه! کی به جن و پری اعتقاد داره؟!
صدایی پشت سرش زمزمه کرد:
- هی رفیق! سلام!!!


#زانا_کوردستانی
۱ نفر این را امتیاز داده‌است
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
۰۷ آبان ساعت ۰۱:۲۴
آلزایمر


آلزایمرم که بیدار می‌شود
نمی‌دانم امروز، دیروز است!
یا که دیروزم، فردا!!!
به گمانم قرن‌هاست
      که ماه‌های سال را
               --خورشید می‌دانم!
قرص‌هایم،
    با لب طاقچه‌ست؛
می‌خورم وُ
           --شاید می‌خورانندم!
تا ... دیدن ادامه ›› به خودم بیایم،
                 اما!!!

من کی‌ام؟!
چه توفیری دارد!؟
کولبری باشم در کردستان،
یا زباله‌گردی
       --آویزان سطل‌های خیابان،
امنیه‌ای در مرز،
                یا رفتگری در شهر...

ایمان دارم که کسی هستم،
مانند همه‌ی انسان‌ها وُ
         کم
              کم
                خودم را می‌یابم...

من کی‌ام؟!
مردی در بروجرد،
          --آواره از شهر و با غربت دمساز!
یا کرگدنی در آفریقا
                             --در خطر انقراض!
شایدم 
    کتابی‌ام!
        زیر تیغِ سانسور!
از برای اعلام یک اعتراض
یا که تنبوری،
             له شده،،،
از چکمه‌های جهل،
پر از سوز و گداز...

من کی‌ام!؟
مادری در آغوش فحشا،
بابت سیری چند کودک!
یا پدری پیر و خسته،
به کنجِ کارگاهِ ساخت قلک!

من چه سرگردان،
به دنبال خویش می‌گردم خداوندا!!!

آی‌ی‌ی‌ی،،،
گمانم ناوی‌ام،
سوخته میان پاره‌آهن‌های سانچی!
یا که آن دخترِ نو بالغ
                     --برگشته بخت،،،
برای جوریِ اندک جهازش
                  می‌کرد در پلاسکو،
                                   --خیاطی!
و نمرد تا با صاحب کارش شود همخوابه و هم‌تخت.

شایدم،
یکی از صد و چند تن
                     --مسافرانِ اوکراین!
افتاده به پای مرگ
از تیر تک‌تیراندازهای داعش در اِدلب!
یا که بازیگر نقشی در سینمایی
                          از کرخه تا راین...

من کی‌ام؟!
آزاده‌ام؟!
یا که بسته بالی
           --یک پرنده!
میان میله‌های سرد آهن...
اسیرم چون یک درنده!
شایدم سنگ‌ام،
             درختم،،
                  رودم،،،
                     آفتابم یا که باران!
در دور دوران این چرخ چرخنده.

چهره‌ام زردوُ چروکسته‌ست،
     چنانِ برگ‌های فرو افتاده‌ در پاییز،
از غم لبریز،
        و جاری است
                   جویباری
                           از چشم‌هایم،،
پا به پایِ صد کبوتر
                --بغض کرده!
                  اسیرِ محبوس‌گاهِ گلویم!
گله‌هایی بسیار هرچند ریز...

دلم
حمام فین‌ست،
             --پُر خون،،،
و آشفته‌ست افکارم،
پوشیده رختی پر از جنون
چنان عصرهای پاییزوُ
تن‌ام،
    جنگل‌های مخمل(۱)
                 سوخته،
                    خاکستر!
تن به تن ساییده بر پهلوی خشکیده کارون...
      
من کی‌ام؟!
         گبرم؟
           مجوسم؟!
              آتش پرستم؟!
گر مسلمانم،
پس چرا کتب عهد عتیق‌ را می‌پرستم!
و گردن آویزم
نشان اهورامزدا و
      صلیبِ عیسایِ مصلوب در دستم؟!

شایدم،
روهینگاهی‌های شرقِ چینم،
می‌کشند بودایی‌ها از کینم،
و یا خوابیده در گورهای امیرآباد!
غسل ننموده
با لاشه‌های متعفن و چرکینم،
یا که کودک‌های سربازِ سومالی،
     --میانِ کوره‌پزهای آجرِ شمس‌آباد
که خشت بر خشت فقر می‌چینم،
یا که یک روسپیِ تایلندی
که می‌فروشم گل
                     سرِ چهارراهِ نظام‌آباد!
و نان از تنم می‌خواهم نه عرق جبینم...

کی‌ام من؟!
هوادارِ حزبِ بادم
ولی پای صندوق
به لیبرال‌ها رای دادم!
دموکراتم؟!
سوسیالیست؟!
فضول و چاپلوس چون اجدادم،
پیرو گفتارهای نلسون؟!
ولی تن به هیچ رنجی در ندادم
تروریستم؟!
اسیر عرفان‌های شرق یا غربم!
کمونیستم؟!
       --چنان فیدل،،،
رئیس‌جمهوری مادام‌العمرم
ولی ضد استبدادم
و خوشحالم که سیگاری
      لبِ لب‌های مسلولم،
        همچو چه(۲)، من نیز دارم!
و از صلح دم می‌زنم،
              --چون گاندی...
چون حاکمان ملی آفریقا‌آبادم...

کی‌ام من؟!
من دختری یتیم و وامانده
میان آوارهای فولادی(۳)
مادری درمانده
پدری جان داده
می‌کشم انتظارش را،
            سی‌ی‌ی‌ی سال!
که برگردد پسر،
       --از جبهه‌های غرب وامانده!
ولی افسوس،
آی‌ی‌ی‌ی افسوس...
دست و پا بسته‌  
       زیر خروارها خاک مدفونم،
       به همراه غواصان همرزم‌ام...
جان دادیم لیک شرف نداده.

من کی‌ام؟!
نمی‌شود باور، مرا!
که آن کودکِ بازیگوش وُ
                      --خوشحال،
محصلِ پانسیونی
                  --در زوریخ،،
                         من باشم!!!
منم آن کودک گشنه‌
شکم برآمده
        از درد سوء‌تغذیه‌های کنیایم
که برای پاره‌ای نان در تلاشم
من آن دخترکْ طفلِ کوردم
به کوردستان
    که اجبارِ دین،
                می‌بُرد آلتم را!!!
و من در نهان و عیان
بر این رسم و رسوم می‌شاشم...

من کی؟!
آخر چرا اینگونه سرگردانم؟!
کاش می‌دانستم پاسخ سوالم را،
      کاش می گفتی،
                   -می‌دادی،
                           جوابم را...


#زانا_کوردستانی



----------
۱. جنگل‌های بلوط مخمل‌کوه در لرستان
۲. چگوارا انقلابی آرژانتینی
۳. محله‌ای در سرپل‌ذهاب



ZanaKordistani، Hesam rezaeia13 و - - این را امتیاز داده‌اند
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید