رومینا سندگل زاده

هنرساز ریشه‌های ما به نخل، به آفتاب می‌رسد.

تئاتر اگر کارکردی جز تکان دادن جان خفته  تماشاگر داشته باشد شوخی بی مقداری بیش نیست.

نمایش «امان» برآیند یک وفاداری رشک برانگیز است؛ رفاقت و استواری مجتبی جدی بر سر واژه های سالها مانده در گلوی عباس جمالی. اثری که از دل زیست جهان تلخ و تجربه زیسته زخمهای معاصر زاده شده و اکنون روی صحنه، به وقار یک کیفرخواست دراماتیک قد علم کرده است.
این نمایش از آن دست آثاری است که بی نیاز از شعبده بازیهای مرسوم بصری و میزانسن های پرهیاهو، اصالت خود را از جوهر تئاتر میگیرد: پیوند بی واسطه متن ،اندیشیده نبوغ در فرم و تنفس زنده سوژه بر صحنه
جدی در مقام ،کارگردان هوش و نبوغ یک هندسه دان صحنه را به رخ می کشد؛ او با مهار تعمدی و مینی مالیستی ،فضای تماشاگر را نه به تماشای بیرونی که به درون اتمسفر برزخی پنج زن میکشاند.
حلقه زنان چادر پوش بر گرد بساط استکانهای چای کمر باریک تصویری عمیقاً چند لایه از آشنایی و غریبگی میسازد؛ استعاره ای برنده از بلورهای ظریف اما لب پر شده جان زنانی که در زیر پوسته ضخیم و سخت سنت هر آن در آستانه ترک برداشتن و شکستن اند .
ضرباهنگ اجرا با لکنت و قطعه قطعه شدن زبان آغاز میشود. ... دیدن ادامه ›› تمهیدی نبوغ آمیز برای بازنمایی ترومایی که کلمه تاب حمل بار معنایی اش را ندارد و همین انجماد اولیه بزرگترین محرک درام است. جدی با جسارت گفتمان کلیشه ای مظلومیت «مطلق را پس میزند و نشان میدهد که چگونه ساختارهای کهنه از خودِ رنج دیدگان ابزاری برای استمرار انقیاد میسازند. این چرخش دراماتیک و گره زدن روایت به مناسک کهن و استغاثه «امان»، بازخوانی نبوغ آسای مفهوم تاب آوری تاریخی این جغرافیاست؛ بازگشت به امر قدسی در اوج حرمان.
هدایت بازیگران در این اجرا بی نقص و در کلاس حرفه ای ترین تجارب صحنه ای ماست پنهان کردن بدن زنانه در پس چادر و محروم ساختن بازیگر از ابزار همیشگی بدن آزمونی خطیر بود که کل گروه با سرافرازی از آن بیرون آمده اند. اجرای مسلط و پرکشش یاسمن نصیری و نازنین حشمدار در تبدیل کلام به شرارههای درونی در کنار پرفورمنس پخته هوشمندانه و باوقار بهاره رهنما هارمونی نفس گیری از لحن، سکون، لرزش صدا و خیرگی چشمها خلق کرده .است آوای کمانچه نیز نه در نقش تزئین ، بلکه همچون خون تازه ای در مویرگهای خاموش صحنه میدود تا پیوند میان متن و عاطفه مخاطب لحظه ای گسسته نشود. امان از آن دست تئاترهای نادری است که پایانش با خاموشی نور سالن رقم نمی خورد؛ بلکه تازه با خروج مخاطب از تماشاخانه در گلویش بغض و در اندیشه اش آتشی مانا روشن میکند.

احسان سبکتگین
منتقد تئاتر

نمایش امان به" کارگردانی مجتبی ،جدی با روایتی تکان دهنده از دردها و رنجهای پنهان زنان  در حال اجراست. این اثر که با بازیگری درخشان و کارگردانی هوشمندانه همراه است، به موضوعاتی همچون خشونت خانگی آسیب های روانی و فشارهای اجتماعی بر زنان میپردازد.
امان با زبانی ساده و روایتگرانه به درون دردهای زنان نفوذ میکند. مونولوگ های قدرتمند، مخاطب را به عمق رنجهای شخصیتها میبرد. بازیگران با اجرایی درخشان موفق شده اند پیچیده و گاه متناقض زنان را به خوبی به نمایش بگذارند و هر یک از بازیگران با ظرافت و عمقی خاص شخصیت و احساسات خود را به تصویر کشیده و مخاطب را با خود همراه میکنند. کارگردانی مجتبی جدی بر روی جزئیات و ایجاد فضایی سنگین و ملموس تمرکز کرده است. طراحی صحنه مینیمالیستی و نورپردازی دقیق به خلق فضایی دلگیر و تأثیرگذار کمک کرده است. این فضا به خوبی با موضوع نمایش همخوانی دارد و مخاطب را در دنیای تاریک و دردناک این زنان غرق میکند. استفاده هوشمندانه از موسیقی و صداگذاری نیز بر شدت احساسات و تأثیرگذاری نمایش افزوده است.
متن نمایشنامه عباس جمالی با زبانی روان و شیوا به بیان دردها و رنج های زنان پرداخته است. روایت چندصدایی این نمایش به مخاطب این امکان را میدهد تا از دیدگاههای مختلف به موضوع نگاه کند و به درک عمیقتری از مسئله برسد. هر یک از زنان حاضر در نمایش، نماینده طیف وسیعی از زنان جامعه است و تجربیات متفاوت آنها تصویر کلیتری از وضعیت زنان ارائه میدهد.

علی جعفری فوتمی
منتقد تئاتر

تنهایی پرهیاهوی زنانه

یادداشت محمدحسن خدایی، منتقد تئاتر
درباره نمایش «امان» به کارگردانی مجتبی جدی


گویی در ظاهر امر، زنان نمایش «امان» بر گرد یک سفره نشسته‌ و بنابر ضرورتی نامکشوف، برای یکدیگر درددل می‌کنند و تمنای همدلی دارند. اما هرچه به پیش می‌رویم این واقعیت تلخ و عریان، بیشتر عیان می‌شود که شوربختانه در این مکان برزخی، با تمام تقلاهای بشری، خبری از همبستگی زنانه نیست و تک‌گویی‌ هذیان‌وار این زنان چادرپوش، بیش‌وکم نشانه‌ای است از بدن‌هایی منفرد که از سر استیصال، مشغول به روایت کردن سرگذشت غمبارشان برای همه و هیچ‌کس‌ هستند.
عباس ... دیدن ادامه ›› جمالی در مقام نمایشنامه‌نویس، به تاریخ معاصر ما می‌پردازد و توأمان، یک وضعیت متناقض از عاملیت و سرکوب زنانه را به میانجی حضور پنج زن با هویت‌های اجتماعی متفاوت صورت‌بندی می‌کند. جمعی از زنان جوان و میانسال، سرگردان میان دوران مدرن و سنت‌های گذشته، که معلوم نمی‌شود در این فضای کم‌وبیش انتزاعی چرا حضور دارند و این چنین از خود برای خود و دیگران می‌گویند. نام‌هایی چون زهره، فاطمه، شهره، هنگامه و شیرین که می‌تواند همچنان ادامه یابد و روایتگر گوشه‌ای از تاریخ شفاهی زنان این سرزمین باشد در نمایشنامه «امان» مشاهده می‌شود.

به هر حال استراتژی نمایشنامه، کنار هم قرار دادن زنانی است از وضعیت‌های مختلف اجتماعی که در یک چشم‌انداز کلی تحت ستم قرار گرفته‌اند اما درنهایت و بنابر گفتاری که بر زبان می‌آورند به‌تمامی واجد معصومیت زنانه نیستند و در این ساختار معیوب، می‌توانند خود جزئی از مکانیسم سرکوب باشند. چه با انفعال و همراهی آنان، چه با مقاومت نابجا و بی‌موقع‌شان، این چرخه خشونت و انقیاد، می‌تواند بازتولید شود و زنان و مردان بیشتری را قربانی کند.

به لحاظ اجرایی، مجتبی جدی در جایگاه طراح و کارگردان، تلاش دارد مناسبات متن نمایشنامه را به اینجا و اکنون ما نزدیک کند. در این معاصر کردن نمایشنامه «امان» که ازقضا یکی از متن‌های معاصر زمانه ماست، کارگردان ترجیح داده ترتیب نمایشنامه را چنان تغییر دهد تا گفتار پایانی مربوط باشد به زنی چون شهره که از دل یک گفتار ایدئولوژیک، به دیگر زنان تذکار می‌دهد که مراقب وضعیت فاسد کنونی باشند و با ادعیه خواندن و ذکر گفتن، راهی به نجات و رستگاری بیابند. از این منظر، انتخاب مجتبی جدی در این شکل از پایان‌بندی، تاکیدی است بر این واقعیت مهم که در وضعیت دشوار این روزهای جامعه، همچنان یکی از راهکارهای توده مردم برای تاب‌آوری توسل به مناسک مذهبی است و التزام به رعایت آداب دینی. دعای امان اینجا به‌مثابه استعاره‌ای از اتصال با امر والا و باورمندی به شعائر مذهبی جلوه می‌کند و بدیلی است در مقابل انبوه گفتارهای موفقیت و روانشناسی دوران حرمان و عسرت.

صحنه نمایش چنان تدارک شده که حسی از آشنایی و غریبگی همزمان را تداعی کند. زنان نمایش در فاصله‌ یا نزدیکی با این اشیاء از همان ابتدای نمایش، پوشیده در چادر مشکی، بی‌حرکت نشسته و به انتظار فرصتی از برای خودبیانگری هستند.

در ادامه آنان این فرصت را می‌یابند که از خود و زندگی‌ بگویند و بدن‌های ایستا و سرکوب‌شده‌شان را به حرکت درآورند. یکی به هنگام حرف زدن لکنت دارد، دیگری اغوا می‌کند و آن یکی بهت‌زده از گذشته و ناکامی‌هایش می‌گوید و آن دیگری در نقش ناصح ظاهر شده و حق به‌جانب می‌نماید. اما این تماشاگر است که در این مواجهه اخلاقی با شخصیت‌ها، نسبت به هرکدام از این سوژه‌های انسانی قضاوت می‌کند و از خود همدلی یا مفارقت نشان می‌دهد. مجتبی جدی ترجیح داده دینامیسم درونی نمایش را به‌شدت کنترل کند و همچون یک مهندس سختگیر، همه‌چیز را در جایی که احساس می‌کند درست است قرار دهد. بنابراین جای تعجب نخواهد بود که اجرا چندان به امر بداهه گشوده نباشد و تن به مدیریت تمام‌عیار دهد.

بازیگران به‌خوبی توانسته‌اند در خدمت اجرا باشند و حضور زنانه شخصیت‌ها را با تمام سرکوب‌ها و تخطی‌ها رویت‌پذیر کنند. نمایش امان بیش از آن‌که مبتنی بر حرکت باشد، به سکوت و ایستایی تمایل دارد و شیوه اجرایی که کارگردان به‌کار گرفته، در خدمت تعادل‌بخشی به این تضاد دیالکتیکی مابین کنش و امتناع است. نمایش «امان» به زنان می‌پردازد و با غیاب بدن مردانه، سرکوب و سوژه‌گی زنانه را از نو به امری بحرانی بدل می‌کند. حتی در زمانه‌ای این‌چنین سکولار که دعای امان خواندن می‌تواند برای عده‌ای نامأنوس شده باشد.

مونولوگ‌های مینی‌مالیستی اجتماعی زنانه

• بهزاد صدیقی


بعد از مدت‌ها نمایشی با موضوع اجتماعی به اسم امان به روی صحنه رفته است؛ اجرایی مینی‌مالیستی که وضعیت جامعه‌ی زنان ایران را با حضور پنج شخصیت زن و مسائل مبتلا به آن‌ها را به نمایش در آورده.
عباس جمالی به عنوان نمایش‌نامه‌نویس این اثر، پنج شخصیت زن را به عنوان نماینده‌ای از زنان رنج کشیده جامعه‌ی ام‌روز  انتخاب کرده و برشی از زنده‌گی روزمره‌ی آنان و وضعیت تلخی را که برای‌شان اتفاق افتاده بود، تصویر کرده و با خلق این پنج شخصیت (مادر، دختر، خانم جلسه ای و ... با نام های شیرین، ... دیدن ادامه ›› شهره، هنگامه، زهره و فاطمه) به بازنمایی آن چه را که برای‌شان اتفاق افتاده بود، می‌پردازد. در واقع ما آنان را در سفره‌ی زنانه می‌بینیم که با خود یا برای خود سخن می‌گویند و در یک مجلس زنانه برای خواندان دعای امان حاضر شده‌اند. هر چند، هر کدام از این پنج مونولوگ در خود قابلیت تبدیل شدن به یک مونولوگ طولانی‌تر و کامل‌تری دارند و هر کدام از آن‌ها می‌توانند تا اجرای یک نمایش‌نامه‌ی حدودن سی‌دقیقه‌ای پیش روند.

مجتبی جدی به عنوان کارگردان در اجرای نمایش امان، با انتخاب چند بازی‌گر زن جوان و طراحی صحنه‌ی موجز و مختصر و چینش پراکنده‌ی بازیگران در صحنه، تصویری واقع‌گرایانه و تلخ و البته خلاق و دیدنی از داستانک‌های این پنج مونولوگ را به نمایش درآورده است. در این نمایش بازیگران نیز می‌کوشند به اندازه و مطابق شخصیت‌های خلق‌شده در متن، روان و محکم به اجرای نقش خود بپردازند. از سویی دیگر کارگردان با حرکت‎بندی به اندازه و بجا در صحنه، می‌کوشد تا ما هیچ‌گونه حرکت اضافه یا زائدی از آن‌ها را نبینیم. هم‌چنین به فراخور برخی از مونولوگ‌ها در بخش کوتاهی از اجرا، شاهد طنز تلخی هم بشویم. به خصوص در مونولوگ دوم که تصویر یک زن جوان را در بعد از مرگش در روبه‌رو شدن با نکیر و منکر می‌بینیم، این طنز تلخ تشدید هم می‌شود.
به گمانم تئاتر ایران مدت‌هاست از تئاتر اجتماعی خالی و دور مانده است و تئاتر امان حرف‌هایی برای گفتن و دیده شدن دارد و می‌تواند تماشاگران جدی تئاتر را با تئاتر آشتی دهد. به گمانم تماشاگران جدی و حرفه‌ای تئاتر دیدن این تئاتر مینی‌مال را نباید از دست دهند.

• نمایش‌نامه‌نویس، مدرس و منتقد تئاتر

نگاهی به نمایش «امان»

سفره‌ای پر از درد

امید طاهری: «امان» با لکنت آغاز می‌شود. زبانی که بریده‌بریده و پاره‌پاره، یک خاطره تلخ و محو و مثله شده را روایت می‌کند. جمله‌هایی که ناتمام ... کلماتی که نیمه ... عشقی که دروغ ... خشونتی که عریان ... و تجاوزی که تمام این ویرانی از آن آغاز می‌شود. از همان نخستین بارش در حیات بشر تا آخرینش که شاید آخرین لحظه فروپاشی تمام هستی باشد!
«امان» زنانی را گرد هم آورده که حتی در سخن گفتن از دردهایشان هم مدام (پاسخگو)! هستند. پاسخگوی تابوهای اجتماعی و فردی، پاسخگوی عرف و شرع و اخلاق و سنت، پاسخگوی غرش‌های مردسالاری، یا نهیب‌های ... دیدن ادامه ›› محتسب.
«امان» تلاش کرده تا به اندرونی راه یابد. به آنجا که واگویه‌های زنانه، از خوش باشی‌های خاله‌زنکی بسیار فاصله دارد و در فقدان حضور مردها، بر جای پای تاختشان روی پیکرهای زنانه نور می‌افکند و زخم‌های عمیق و تازه را نشان می‌دهد.
«امان» در اندرونی از پوسته‌ اولیه زنانگی عبور می‌کند و اگرچه زنان نمایش زیر سیاهی پارچه‌ها، بدون بدن شده‌اند اما پای درونی‌ترین و عمیق‌ترین بیانگری بدن‌ها و زبان‌ها را وسط می‌کشد.
نمایشنامه عباس جمالی یک مجلس روایتگری است. در مجلس زنانه‌ای که به‌طورمعمول روایتگر مظلومیت‌های تاریخی، مذهبی است و معمولا ترکیبی است از یک روایتگر و چند شنونده و مویه‌گر، این‌بار نه روایت تاریخی که روایت اکنون برقرار است و نه یک روایتگر که با جمعی روایتگر مواجه هستیم و تماشاگر نیز همان مویه‌کنان این مجلس است.
جمالی باوجوداینکه نمایشنامه‌ای زنانه نوشته اما سراسر متن‌‌اش پر از جای پای مرد است. این اساس مبارزه‌ای فمنیستی است که چندین و چند دهه است در سراسر دنیا و خصوصاً در کشورهایی که زنان در انقیاد مردها هستند یا این تابعیت به‌ناچار، ریشه‌ای تاریخی فرهنگی دارد، شکل‌گرفته؛ اما در متن جمالی شاهد یکسویه نگری، افراط و انحراف رویکردهای فمنیستی نیستیم. اتفاقا در این نمایشنامه خود زنان نیز در شکل و ریخت زیست و سرنوشت خود دخیل هستند و مردانِ خشونتگر و شیطان‌صفت، یا مردانِ ضعیف و منحرف، تنها عاملان فلاکت زن‌ها نیستند.
به همین نسبت می‌توان این جامعه کوچک زنانه را به وضعیت کلی و اجتماع زنان ایران نسبت نداد چراکه در این حلقه‌ پنج‌نفره جایی برای زن مستقل امروز ایرانی نیست. زنی که تعدادش در جامعه ما کم نیست. زنی که زنانه پای زندگی خود ایستاده و برای انسانیت و حریت خود می‌جنگد.
زنان نمایشنامه امان زنان پس از جنگ هستند. زنان پس از زخم خوردن. زنان به ماتم رسیده و افسرده. زنان پناه آورده به دعای امان! این اگرچه بخشی از واقعیت جامعه زنان است اما قطعاً تمام آن نیست. چه اینکه جامعه‌ افسرده‌ مردانه امروز هم رگ هستی و حیاتش را از شور و زندگی زنانه دریافت می‌کند.
عباس جمالی یک وضعیت ذکر مصیبت را در نمایشنامه‌اش قرار داده و در همین وضعیت باقی می‌ماند. این تلخی و رک بودگی متن، ویژگی آن است و بناست با همین تلخی و ذکر مصیبت، تصویر روشنی از غفلت‌ها و خشونت‌های مردانه را به نمایش بگذارد.
مجتبی جدی نمایشنامه روایت محور عباس جمالی را به‌درستی اجرا کرده است. انضمام و پیوست وجوه نمایشی در طراحی صحنه، لباس و استفاده از آکساسوآر، اجرای جدی از این نمایشنامه را منطبق با مفاهیم و نیازهای متن شکل می‌دهد و درنهایت اتمسفری که نیاز چنین نمایشنامه‌ای است در اجرای مجتبی جدی ایجاد می‌شود.
ظرافت زنانه و شکنندگی آن در چیدمان، یا لندآرتی که با استکان‌های کمر باریک و ظریف تمام سطح صحنه را پرکرده، نسبت معنامندی با مفاهیم و رویکردهای معنایی متن برقرار کرده است. شبکه‌ای از استکان‌های ظریف که با هر لمس بادی از چادرهای سیاه احتمال افتادن و ترک برداشتن‌شان و خرد شدنشان هست. ظرافتی که اگرچه ویژگی زنانه است اما مصداقش در استکان‌ها، باعث زحمت و دردسر و دست و پاگیری برای راه رفتن و حرکت کردن است. زنان گرفتار در چهارچوب‌های ریشه زده در ذهن مردان. زنان اسیر در مسیرهای تعیین‌شده. زنان زندانی در ضخامت و سیاهی. زنان هزار بغض و اشک نریخته. هزار اشک نریخته‌ای که از سر استکان‌های شیشه‌ای و شفاف سر می‌رود و تمام زمین را خیس می‌کند و این سفره بر اشک پهن می‌شود.
بازیگران نمایش امان درست و به‌اندازه بازی می‌کنند و این کار را زیر چادرهای سیاه و در فقدان بدن زنانه انجام می‌دهند. عنصر اصلی و جان‌مایه متن را دریافته‌اند و چه عجیب که گویی تمام زنان ما درد زنان را درک می‌کنند! این درک و دریافت اگرچه برای بازیگران تئاتر یک الزام حرفه‌ای است اما اینجا انگار ماجرا جور دیگری است. درک و دریافت رنج زنان نمایشنامه امان، برای بازیگران این نمایش، چیزی فراتر از الزام حرفه‌ای است.اصالت متن عباس جمالی و اجرای مجتبی جدی در قصه‌ها و روایت‌هایی که تعریف می‌شود، نیست. این همان جان‌مایه‌ای است که درک عمیق بازی در بازیگران را شکل داده. نمایشنامه در چیستی روایت‌ها متوقف نمی‌شود و در چیستی و چرایی وضعیت حرکت می‌کند. هر یک از این روایت‌ها می‌توانست چیز دیگری باشد.
همان‌طور که در ابتدای اثر و در روایت اول، زبان الکن زن مانع شنیده شدن کل روایت می‌شود، این عمد آغازین می‌تواند به کل پیکر متن و اجرا تعمیم داده شود. شما هر روایت دیگری را می‌توانید جای این‌ها بگذارید. اصلا پا را فراتر ببریم و تصور کنیم در هر اجرا چند زن دیگر از میان تماشاگران روی صحنه بیایند و دور این سفره، سفره دلشان را باز کنند! چه اتفاقی می‌افتد؟ چیزی تغییر می‌کند؟ بله در روبنای اثر ممکن است تغییراتی ایجاد شود؛ اما فونداسیون و زیربنای این اثر بر چیز دیگری استوار است. آن مسئله اصلی همان عامل درک و دریافت‌هایی است که میان بازیگران و متن و از سوی دیگر میان تماشاگران عمدتا خانم و بازیگران، به وجود می‌آید.
به اشتراک گذاشتن مصیبت در نمایشنامه امان، کاری است که وضعیت جلسه‌ زنانه را تغییر می‌دهد. محتوا را از گذشته به اکنون می‌کشد و زمان را به‌روز می‌کند. وحشت از بیان مسئله از بین می‌رود و زنی که شاید درد بزرگش را فقط برای نکیر منکر می‌توانست بیان کند، اکنون دارد بیان می‌کند. این قدرت پنهان تئاتر است که فارغ از اینکه نمایشنامه نگاهی به امید و رهایی دارد یا نه در تئاتر به‌صورت ذاتی وجود دارد.

امید طاهری
نمایشنامه‌نویس و منتقد تئاتر
عضو کانون ملی منتقدان تئاتر ایران

بیانیه روابط عمومی نمایش «امان | دور سوم»

«صورت‌ها» و پرسشی چالش‌برانگیز / دعوتی برای بازنگری در گذشته

نمایش «صورت‌ها» به نویسندگی و کارگردانی محمد رحمانیان ثابت، از ۱۰ شهریورماه اجرای خود را در سالن ۱ «خانه رویداد جریان» آغاز می‌کند؛ اثری که در کنار روایت دراماتیک خود، مخاطبان را به یک چالش ذهنی و شخصی دعوت می‌کند.

به گزارش خبرگزاری به نقل از روابط عمومی گروه، نمایش «صورت‌ها» که متنی عاشقانه در بستر درام دارد، از روز یکشنبه ۱۰ شهریورماه هر شب ساعت ۲۰:۳۰ به مدت ۶۰ دقیقه روی صحنه می‌رود.

این گروه نمایشی در اقدامی خلاقانه در صفحه فروش بلیت خود در سایت «تیوال»، مخاطبان را با این پرسش چالش‌برانگیز مواجه کرده است: «اگه به گذشته ... دیدن ادامه ›› برمی‌گشتی، کدوم‌ بخش از زندگیتو حذف می‌کردی؟» مخاطبان می‌توانند پیش از ورود به سالن نمایش، از طریق لینک درج شده در صفحه فروش تیوال، به این سوال پاسخ دهند؛ دعوتی برای بازنگری در خاطرات و تجربیات شخصی که با تم اصلی نمایش نیز همخوانی دارد.

در خلاصه داستان این اثر آمده است: «در یک مهمانی شبانه، بین دو غریبه گفت‌وگویی ساده شکل می‌گیرد و آن دو به یکدیگر نزدیک می‌شوند؛ اما خیلی زود، مرز میان آنچه واقعاً اتفاق افتاده و آنچه می‌توانست اتفاق بیفتد محو می‌شود.»

آرینا احمدپور و بهداد روزگار بازیگران این نمایش هستند. همچنین «خانه رویداد جریان» مجری طرح و «آموزشگاه پنج» در مقام همکار و حامی در تولید این اثر مشارکت دارند.

سایر عوامل این نمایش عبارتند از:
دستیار کارگردان و برنامه‌ریز: عرفان مختاری، طراح حرکت: فاطمه توکلی، طراح صدا: مهبد امیدی، دستیار صدا: حامد پیمان، مجری صدا: احسان هاشمی، طراح نور: حمیدرضا یدالهی، طراح گریم: نرگس زارعی، گرافیک و پوستر: سهراب نوروزی، موشن‌گرافی: امیر صالحی، تبلیغات: امیرحسین جلال سادات، عکاس: شهرزاد علی‌نجاتی، تولید: عرفان مختاری و روابط عمومی: رومینا سندگل‌زاده.

علاقه‌مندان می‌توانند برای تهیه بلیت و پاسخ به پرسش مطرح شده به سایت «تیوال» مراجعه کنند. خانه رویداد جریان در میدان ولیعصر، بلوار کشاورز، بعد از خیابان فلسطین، خیابان کبکانیان، نبش کوچه مرتضی‌زاده، پلاک ۱۰ و ۱۲ واقع شده است.

بلیت ۳ اجرای نخست دور دوم «جیره‌بندی پر خروس برای سوگواری» به اتمام رسید

۳ اجرای نخست دور دوم نمایش «جیره‌بندی پر خروس برای سوگواری»، محصول کمپانی بین‌المللی KIMIA ARTS به نویسندگی علی نرگس‌نژاد و کارگردانی مسعود احمدی، با استقبال مخاطبان روی صحنه رفت.

نمایش «جیره‌بندی پر خروس برای سوگواری» که پس از یک دوره اجرای موفق در مجموعه تئاتر لبخند در زمستان ۱۴۰۴، دور دوم اجرای خود را از ۲۹ مرداد ۱۴۰۵ در خانه تئاتر «تماشاخانه استاد جوانمرد» آغاز کرده است، در ۳ اجرای آغازین با استقبال مخاطبان روبرو شد و با اتمام ظرفیت سالن روی صحنه رفت. تهیه‌کنندگی این اثر را محمد ذوالفقاری بر ... دیدن ادامه ›› عهده دارد.

در این نمایش ۶۰ دقیقه‌ای، قدسی شریعتی، نازیلا سلطانی و مسعود احمدی به ایفای نقش می‌پردازند. یوسف باپیری نیز به عنوان مشاور هنری و فرهاد فزونی به عنوان طراح گرافیک، گروه را همراهی می‌کنند.

در خلاصه این اثر آمده: پسرِ جوانی از مادرِ خود سوالی می‌کند و مادر از جواب‌دادن امتناع می‌کند. شما هم دعوتید به مراسمِ «جیره بندیِ پرِ خروس برایِ سوگواری». یه دونه پرِ دم، جایزه‌یِ بهترین جیغ...

سرمایه گذار: امیر خطیبی، مجری طرح: باران برومند، طراح نور: حمیدرضا یدالهی، طراح صحنه: امیر خراسانی، طراح لباس: نگین رادفر، مشاور گریم: مهتاب ‌حسنی، طراح گریم: مارال سجادی، طراح صدا: بنیامین وزیر(گروه چَرخِ)، طراح آکسسوار: یلدا فاضل، دستیار کارگردان و منشی صحنه: بابک سلیمی، برنامه‌ریز و مجری نور: نگار ‌جعفری، مدیرتولید: امیرحسین ‌حبیبی ‌علیشاه، جانشین تولید: آرمین کامران، دستیار تهیه‌کننده: آیسا ‌همامی ،مدیر صحنه: کیارش قاجار، دستیار صحنه: محمد تاج، دستیار طراح نور: علی حرزاده، عکاس: رضا جاویدی، مدیر تبلیغات: رومینا ‌سندگل ‌زاده، مدیر روابط عمومی: پارسا ‌اسماعیلی، تیزر: امیرحسین علیجانی، علی مطهری، علیرضا حسن‌خانی، موشن گرافیک: مجتبی رحامیان و تولید محتوای اجرایی: سما گلپایگانی از دیگر عوامل این نمایش هستند.

همچنین اعضاء گروه موسیقی این اثر نمایشی عبارتند از آهنگساز: بنیامین وزیر(گروه چَرخِ)، ویولن و ویولا: میلاد کاظمی، کمانچه: اردلان قادری، چلو: مبینا ‌آردن، همکار آهنگساز: حسام سیاوشی، مشاور صدا و موسیقی: آریا کیایی راد و مهندس صدا: عرفان بیات.

دور دوم «جیره‌بندی پر خروس برای سوگواری» هر شب ساعت ۱۸:۳۰ در خانه تئاتر «تماشاخانه جوانمرد» روی صحنه می‌رود و علاقمندان این نمایش می‌توانند جهت تهیه بلیت به سایت تیوال مراجعه کنند.

دور دوم «جیره‌بندی پر خروس برای سوگواری» محصول کمپانی کیمیا آرت

نمایش «جیره‌بندی پر خروس برای سوگواری»، محصول کمپانی بین‌المللی KIMIA ARTS به نویسندگی علی نرگس‌نژاد و کارگردانی مسعود احمدی، پس از استقبال مخاطبان از دور نخست اجرا، دور دوم اجراهای خود را در خانه تئاتر «تماشاخانه استاد جوانمرد» آغاز می‌کند.

نمایش «جیره‌بندی پر خروس برای سوگواری»، پس از یک دوره اجرای موفق در مجموعه تئاتر لبخند در زمستان ۱۴۰۴، از ۲۹ مرداد ۱۴۰۵ در خانه تئاتر «تماشاخانه استاد جوانمرد» روی صحنه می‌رود. تهیه‌کنندگی دور دوم این نمایش نیز بر عهده محمد ذوالفقاری است.

در این نمایش ۵۵ دقیقه‌ای، قدس شریعتی، نازیلا سلطانی و مسعود احمدی به ایفای نقش می‌پردازند. یوسف باپیری نیز به عنوان مشاور هنری و فرهاد ... دیدن ادامه ›› فزونی به عنوان طراح گرافیک، گروه را همراهی می‌کنند.

از دیگر عوامل این پروژه می‌توان به سرمایه گذار: امیر خطیبی، مجری طرح: باران برومند، طراح نور: میلاد ‌الهی، طراح صحنه: امیر خراسانی، طراح لباس: نگین رادفر، مشاور گریم: مهتاب ‌حسنی، طراح گریم: مارال ‌سجادی، آهنگساز و طراح صدا: بنیامین ‌وزیر، گروه ‌چَرخِ، طراح آکسسوار: یلدا فاضل، دستیار کارگردان و منشی صحنه: بابک سلیمی، برنامه‌ریز و مجری نور: نگار ‌جعفری، مدیرتولید: امیرحسین ‌حبیبی ‌علیشاه، جانشین تولید: آرمین کامران، دستیار تهیه‌کننده: آیسا ‌همامی، مجری گریم: ساناز دبیری ،مدیر صحنه: کیارش قاجار، مدیر تبلیغات: رومینا ‌سندگل ‌زاده، مدیر روابط عمومی: پارسا ‌اسماعیلی، تیزر: امیرحسین علیجانی، علی مطهری، علیرضا حسن‌خانی، موشن گرافیک: مجتبی رهامیان اشاره کرد.

همچنین اعضاء گروه موسیقی این اثر نمایشی عبارتند از ویولن و ویولا: میلاد کاظمی، کمانچه: اردلان قادری، چلو: مبینا ‌آردن، افرا شاه آبادی، علی خواستار و مهندس صدا: آریا ‌کیایی ‌راد.

پیش‌فروش دور دوم نمایش «جیره‌بندی پر خروس برای سوگواری» از ساعت ۱۲:۱۲ ظهر امروز در سایت تیوال آغاز می‌شود و علاقه‌مندان می‌توانند برای تهیه بلیت این اثر اقدام کنند.