بهنام زینعلی

هنرساز تهیه‌کننده | کارگردان

تماشای این نمایش و همسویی با فضای نمایشی که گروه ما چند روز دیگه (در ژانر کودک و نوجوان) قراره به صحنه بیاره، منو شگفت زده کرد. موضوع زنده نگه داشتن خاطرات گذشته و مرور فضاهای نوستالژی ، سوژه‌ای هست که در نمایش کمدی بدنام هم امشب تماشا کردم و از دیدنش لذت بردم. اگر بخوام اولویت بندی کنم میتونم بگم بترتیب بازی آقایان مازیار مهرگان و جواد خواجوی و همچنین تیم موسیقی و اجرای بینظیر خانم امامیه و آقای قلیچ، نسبت به متن و کارگردانی کمی (با اختلاف اندک) سرتر بود.
نکته‌ای هم که بعنوان مخاطب به ذهنم رسید که به تیم اجرایی اطلاع بدم این هست که هنگامیکه بازیگران عزیز در آونسن و جلوی صحنه، میزانسن و بازی‌های نشسته یا خوابیده دارند، با توجه به چینش صندلیها و با فرض درنظر گرفتن نشستن تماشاگر در ردیف های جلویی ، کمی دید رو برای ردیف های پشت سری و وسط سخت میکنه و عملا هنر بازیگران دیده نمیشه. شاید اگر کمی عقب تر بازیها انجام بشه این مورد رفع بشه و همه بتونن از اجرای زیبای شما لذت ببرند. در کل خسته نباشید به گروه اجرایی

نمایش رو دیدم و راستش برخلاف بازی بازیگران که به نظرم قابل‌قبول و در لحظاتی حتی تحسین‌برانگیز بود، با متن و کارگردانی اثر ارتباط چندانی برقرار نکردم.

احساس می‌کنم متن ظرفیت بیشتری برای پرداخت شخصیت‌ها و خلق موقعیت‌های دراماتیک داشت، اما در اجرا این ظرفیت به‌خوبی بالفعل نشده بود. از طرفی، انتخاب‌های کارگردانی و البته دکور استاندارد و خوبه اثر هم نتونستند ضعف‌های متن رو پوشش بدن و گاهی حتی به تأثیرگذاری لحظات نمایشی لطمه می‌زدند.

با این حال، تلاش بازیگران برای جان بخشیدن به شخصیت‌ها قابل احترام بود و به نظرم بخش قابل‌توجهی از لحظات خوب نمایش، بیش از هر چیز مدیون حضور و انرژی اون‌ها بود.

خسته نباشید به همه عوامل و به‌ویژه گروه بازیگری. 🌹

به نظرم برای قضاوت درست درباره نمایش‌نامه «سنترال پارک غربی» باید در نظر گرفت که با یک کمدی تلخ روبه‌رو هستیم؛ نمایشی که خیانت را بهانه‌ای برای نشان‌دادن دروغ‌ها، خودخواهی‌ها و ظاهر فریبنده روابط انسانی قرار می‌دهد. چیزی که امروز در جامعه متاسفانه زیاد دیده می‌شود اما تابوها و دیدگاه‌های اداری سانسورمحور ، کمتر به هنرمندان اجازه‌ی نمایان کردن آن‌را می‌دهد. جذابیت متن در این است که با فاش‌شدن هر راز، جای قربانی و مقصر تغییر می‌کند و تقریباً هیچ‌کدام از شخصیت‌ها آن‌قدر که ادعا می‌کنند بی‌گناه نیستند.

نقطه قوت مهم کارگردانی خانم ژاله صامتی، حفظ ریتم در نمایشی است که بیشتر اتفاقات آن از دل گفت‌وگوها شکل می‌گیرد. ورود هر شخصیت، شرایط را عوض می‌کند و داستان را وارد مرحله تازه‌ای می‌سازد. به همین دلیل، با وجود دیالوگ‌محور بودن اثر (که بسیار سخت و قدرت کارگردانی زیادی را می‌طلبد) اما اجرا خسته‌کننده نمی‌شود و زمان نسبتاً سریع می‌گذرد.

بازی اقای نادر فلاح یکی از نقاط بسیار درخشان اجراست. ایشان بدون اغراق و اداهای اضافه، با واکنش‌ها و مکث‌های دقیق بخش زیادی از کمدی نمایش را شکل می‌دهد. خود خانم ژاله صامتی با انرژی همیشگی خود نبض صحنه را زنده نگه می‌دارد و خانم لیلا بلوکات نیز تغییر حالت‌های شخصیتش را از انکار و اضطراب ... دیدن ادامه ›› تا روبه‌روشدن با حقیقت، باورپذیر اجرا می‌کند. حضور اقای ایرج سنجری و خانم نیاز سنجری هم ماجرا را کامل‌تر و موقعیت‌های کمدی را بیشتر می‌کند.
بخصوص بازی‌های ریز و نامحسوس نیاز سنجری در این اثر، ثابت کرده که بخوبی از (رها)‌ی نمایش ماهی رها فاصله گرفته و حالا کاراکتر جدیدی را خلق کرده است.
ارزش نمایش برای من این بود که در کنار خنداندن تماشاگر، تلخی پنهانی هم داشت. در پایان می‌فهمیم بحران‌ها واقعاً حل نشده‌اند و آدم‌ها فقط راهی برای ادامه‌دادن همان روابط آسیب‌دیده پیدا کرده‌اند. همین نکته باعث می‌شود «سنترال پارک غربی» از یک کمدی ساده فراتر برود و ارزش دیدن داشته باشد.

خسته‌نباشید به خانم ژاله صامتی و تمام بازیگران و عوامل این اجرای پرانرژی.

نظر من، فقط نظر منه و ممکنه سایر عزیزان موافق یا مخالفش باشند
نمایش بجز صدای گیرای جناب ابراهیمی و شاید فقط چند دیالوگ خیلی کوتاه نیش دار، هیچ اتفاق مهم دیگه ای رو برای من مخاطب رقم نزد
ریتم بسیار کند، بسیار کند، بسیار کند و بدون اکت یا میزانسن یا ایده‌ای که باعث بشه وقتی تماشاگر بسمت خستگی میره، بهش شوک بده و دوباره با اثر درگیرش کنه.
بنظرم (جدا از اینکه چک کردن گوشی توسط مخاطب حین تماشای یک اثر تئاتری چقدر کار اشتباهیه) ولی واقعا خسته کننده بودن اثر ، دیشب باعث شد حداقل پنج یا شش تماشاگر برن سراغ گوشی هاشون و چک‌ کردن اینستاگرام‌ و…
امیدوارم گروه محترم اجرایی برای ادامه اجرا یا اثار بعدی خودشون، اگر سراغ همین دست متون میرن که نزدیک به مونولوگ هست و تحرک کمتری داره، بیشتر روی خلق میزانسن و فضاسازی های اکتیو تمرکز بذارند تا به حفظ ریتم کلی اثر کمک کنه
باآرزوی موفقیت ✌️

متاسفانه من نتونستم خیلی با کار ارتباط خوبی بگیرم
شایدم چون متن اثر رو قبلا بارها خونده بودم و در این اجرا بنظرم ضعف هایی بود که تا عالی شدن اثر فاصله داشت

این نظر شخصی بنده است و ممکنه نظر من، اصلا نظر سایرین دوستان نباشه و هر کسی مخالف یا موافق من باشه 🫶

در مورد نمایش راهنمای جامع هیولا شدن چهارتا نکته بیشتر نمیتونم بگم

۱) گروه محترم اجرایی هیچ نیازی به نمایش‌نامه و خط داستانی و اینهمه انرژی گذاشتن نداشتن، همین که عکاس گروه رو توی سالن دارن کافیه
چون یک تنه تونست همه تماشاگرها رو تبدیل به هیولا بکنه و این جای تاسف داره که من و بقیه دوستانی که امشب توی سالن بودن هیچی از کار نفهمیدیم بخاطر شات های پرصدا و این رفتار غیرحرفه‌ای عکاس.
بخدا اجرای عکاسان یه اجرای مجزاست و واقعا یک‌ اجرا اون هم در این سبک و‌ ژانر که نیاز به فکر کردن و حل کردن معماهای ذهنی داره، اینهمه سروصدا و شات و… براش سمه. سم. زحمت کل گروه رو زیرسوال بردین واقعا

۲) از ما که گذشت ولی امیدوارم جناب حجازی فر و‌ همکاران مجموعه هامون یه فکری بحال سرمای ... دیدن ادامه ›› سالن بکنن. سینه پهلو کردیم بخدا

۳) بازیگران هنرمند و‌درجه یک گروه، کارتون درسته.

۴) شهاب شریفی، رفیق جان، طراحی صحنه کاربردی و درست. عالی مثل همیشه ، طراحی گریم دقیق و متناسب با کار، طراحی نور جذاب و درخدمت اجرا


همگی خسته نباشید. مخصوصا عکاس کار