شهر یا سالن...
تالار وحدت
تئاترشهر تهران
تماشاخانه ایرانشهر
مجموعه تئاتر لبخند
خانه نمایش مهرگان
عمارت هما
عمارت نوفل لوشاتو
تئاتر هامون
تالار مولوی
تماشاخانه سنگلج
تماشاخانه هیلاج
تالار هنر
خانه هنرمندان ایران
مجموعه E-ACT
تالار محراب
تماشاخانه استاد جمشید مشایخی
بلک باکس ایرانمال
تماشاخانه طهران
خانه نمایش دا
خانه تئاتر و موسیقی مستقل تهران
SB > com/org | (HTTPS) localhost : 00:19:06
با خرید بلیت از تیوال، برای رفت و برگشت با تپسی، تخفیف می‌گیرید! ... اطلاعات بیشتر
«تیوال» به عنوان شبکه اجتماعی هنر و فرهنگ، همچون دیواری‌است برای هنردوستان و هنرمندان برای نوشتن و گفت‌وگو درباره زمینه‌های علاقه‌مندی مشترک، خبررسانی برنامه‌های جالب به هم‌دیگر و پیش‌نهادن دیدگاه و آثار خود. برای فعالیت در تیوال به سیستم وارد شوید
۳ روز پیش، سه‌شنبه ساعت ۲۳:۳۴
«روباه و ماه صورتی»
خانه هنرمندان
یک‌شنبه، ساعت ۵ بعداظهر
«روباه و ماه صورتی»
مستند ــ کاندیدای اسکار ۲۰۲۷
ریتا، علی مهرنوش، امید و احمد
دلقک، روباه، ماه و دیو
ساخت این فیلم هفت سال طول کشیده. کل فیلم با دوربین یک موبایل فیلم‌برداری شده و کارگردانی فیلم از راه دور توسط مهرداد اسکویی انجام شده ... دیدن ادامه ›› است.
شخصیت اصلی فیلم، ثریا اخلاقی، یه دختر هفده‌ساله مهاجر افغانه؛ دختری که در ایران به دنیا اومده و در ایران بزرگ شده، ولی هنوز وطن خودش رو افغانستان می‌دونه.
فیلم پر از شات‌های کوتاه و پ
رمفهومه؛ قاب‌های ساده‌ای که هرکدوم یه چیزی برای گفتن دارن و کم‌کم ما رو وارد دنیای ثریا می‌کنن.
من از همون اول با اسم فیلم ارتباط گرفتم. «روباه و ماه صورتی» اسمی نرم و لطیفه که آدم رو کنجکاو میکنه ببینه پشت این اسم چه داستانی خوابیده. ولی بعد از دیدن فیلم، چیزی که توی ذهنم موند خیلی بیشتر از یه اسم بود.
بعد از فیلم، با بچه‌ها رفتیم رستوران یه چیزی بخوریم. اصلاً دلم نمی‌خواست درباره فیلم حرف بزنم. دلم می‌خواست همون‌طور توی فضای فیلم بمونم، مزه‌مزه‌اش کنم، بذارم یه کم توی ذهنم بمونه و بعد درباره‌اش بنویسم.
دلم می‌خواست فقط کنار همون دختر کوچولوی هفده‌ساله، با چشم‌های خندان ولی نگران، بشینم؛ ثریا اخلاقی.
مهاجر افغان.
یکی از چیزهایی که از همون اول منو درگیر کرد، دنیای ذهنی ثریا بود؛ دنیایی که فقط محدود به اتفاقات واقعی زندگی‌اش نمی‌شه.
چهار عنصر از اول تا آخر فیلم همراه ثریا هستن: روباه، دلقک، ماه و دیو.
این چهار تا همه‌جا حضور دارن؛ توی نقاشی‌هاش، توی مجسمه‌هایی که می‌سازه، توی فکرهاش، خاطراتش و تجسماتش. انگار بخشی از دنیای درونی ثریا هستن و هرجا که می‌ره، این دنیا رو هم با خودش می‌بره.
این‌ها فقط چند شخصیت خیالی یا چند نماد برای زیباتر کردن فیلم نیستن. هرکدوم یه جای مشخص توی زندگی و احساسات ثریا دارن.
با روباه درد دل میکنه و ازش مشورت می‌گیره؛ انگار روباه همدم و محرم راز ثریاست.
دلقک آدم‌ها رو می‌خندونه؛ انگار حتی وسط اون همه سختی و خشونت، یه بخش از وجود ثریا هنوز دنبال خنده و شادیه.
با ماه غصه‌هاش رو می‌گه؛ غم‌هایی که شاید نتونه به آدم‌های اطرافش بگه، به ماه می‌سپر
ه.
و دیو هم انگار بخش تاریک‌تر دنیای ذهنی اونه؛ بخشی از ترس‌ها، خشم‌ها و فشارهایی که باهاشون زندگی میکنه.
برای من، این چهار عنصر خیلی بیشتر از نمادهای فیلم بودن. انگار ثریا برای تحمل دنیایی که خیلی وقت‌ها باهاش مهربون نبوده، یه دنیای دیگه برای خودش ساخته؛ دنیایی که توش می‌تونه حرف بزنه، خیال کنه، غصه بخوره، بخنده، مشورت بگیره و خودش باشه.
فیلم از «خوابگاه زیتون» در استانبول شروع می‌شه؛ جایی که مهاجرها یه مدتی اونجا زندگی می‌کنن. بعد هرکدوم به یه شکلی سعی می‌کنن خودشون رو به مرز برسونن؛ با ماشین، با راننده‌هایی که مهاجرها رو از مرز رد می‌کنن و به روش‌های مختلف، یا به اصطلاح خودشون، «گیم می‌زنن».
“یاد گرفتم :«گیم زدن» اصطلاح جالبی بود که مهاجرها برای تلاش جهت رد شدن از مرز استفاده می‌کنن.”
ثریا روزها و روزها از خودش فیلم می‌گیره و برای دایی مهرداد می‌فرسته، ولی مهرداد فیلم‌ها رو نمی‌بینه و ثریا نگران می‌شه. خیلی نگران.
یه دختر هفده‌ساله، توی یه کشور غریب، تنها و سرگردون، و در تلاش برای رسیدن به مادرش.
مغزم درد می‌گیره وقتی ثریا با اون لبخند با خودش می‌گه: اگه قانونی بخوام برم مامانم رو ببینم، روادید می‌خوام. برای روادید پاسپورت می‌خوام. برای گرفتن پاسپورت باید برم افغانستان. برای رفتن به افغانستان هم دوباره پاسپورت لازم دارم!
واقعاً غم‌انگیزه؛ دویدن برای داشتن یکی از ساده‌ترین خواسته‌ه
ای دنیا: داشتن پاسپورت!
هر بار می‌خواد یه قدم جلو بره، یه مانع جدید جلوش سبز می‌شه و دوباره برمی‌گرده سر جای اول.
ثریا چند بار تلاش میکنه خودش رو به یونان برسونه، ولی هر بار شکست می‌خوره. یه بار ماشینی که باهاش توی مسیره، اون‌ها رو وسط راه پیاده میکنه و پلیس مرزی دستگیرشون میکنه. ثریا دوباره به ایران دیپورت می‌شه و…
ولی پشت همه این تلاش‌ها فقط یه خواسته ساده هست: دیدن مادرش؛ مادری که هشت ساله ندیدتش.
ثریا از پنج‌سالگی تنهاست. کنار عمویش بزرگ شده؛ عمویی که کتکش می‌زنه و تنبیهش میکنه و وقتی هنوز بچه‌ست، شوهرش میده.
شوهرش، علی، هم تقریباً همون مسیر رو ادامه میده؛ باز هم کتک و تنبیه.
و اینجاست که ثریا برای من تبدیل می‌شه به یه شخصیت خیلی عجیب و تأثیرگذار؛ دختری که با وجود همه این خشونت‌ها، هنوز پر از شور زندگیه.
نقاشی می‌کشه، با کاغذ و چسب مجسمه درست میکنه، آواز می‌خونه، ساز می‌زنه و ورزش میکنه.
و پر از انگیزه‌ست.
بعد از یکی از شکست‌هاش در مسیر مهاجرت، که مسیر طولانی‌ای رو پیاده رفته بود، تصمیم می‌گیره بدنش رو برای دفع ی بعد قوی کنه و شروع میکنه به ورزش کردن؛ دوباره و دوباره.
انگار هر بار که زمین می‌خوره، یه توانایی جدید توی خودش پیدا میکنه.
یکی از صحنه‌هایی که خیلی دوست داشتم، جایی بود که با جسارت موهای بلندش رو می‌تراشه و جلوی دوربین میاد؛ موهاش پسرونه شده، ولی رقصی کاملاً زنانه، لوند و دلبرانه داره.
این تضاد برای من خیلی جذاب بود.
ثریا با این همه استعداد و توانایی، هنوز باور نداره که می‌تونه از «کلفت بودن» نجات پیدا کنه. چند بار می‌گه: «من همیشه باید کلفت بمونم.»
این برای من یکی از تلخ‌ترین قسمت‌های فیلم بود.
چو
ن ما از بیرون چیزی رو می‌دیدیم که خودش نمی‌دید. یه دختر با این همه استعداد، خلاقیت و انرژی، هنوز خودش رو همون چیزی می‌دونه که دیگران ازش ساختن؛ یا شاید هم گرفتار ذهن خودش شده.
فیلم بارها خشونت علیه ثریا رو نشون میده. کتک می‌خوره و دوباره بلند می‌شه.
البته به نظرم فیلم، با وجود موضوع خیلی قوی و زیبایی که داره، توی بعضی قسمت‌ها یه کم زیادی اغراق میکنه.
مثلاً جاهایی که خیلی راحت اجازه داره توی خونه یا روی پشت‌بوم بشینه و مجسمه درست کنه یا ساز بزنه.
یا یه جایی که بعد از کتک خوردن، روی زخم‌هاش کرم می‌زنه؛ این صحنه برای من یه کم غیرواقعی و طراحی‌شده به نظر می‌رسید.
ولی با همه این‌ها، فیلم همچنان جذابیت خودش رو حفظ میکنه.
و اما Pink Moon؛ ماه صورتی.
Pink Moon نامیه که به ماه کامل ماه آوریل داده می‌شه و با شکوفه‌ها و گل‌های صورتی بهاری ارتباط داره.
من از اول این اسم رو دوست داشتم، ولی آخر فیلم بود که معنیش برام کامل شد؛ جایی که گل‌های صورتی وارد قاب می‌شن و انگار همه چیزهایی که فیلم درباره امید، زندگی و رهایی گفته، توی همون تصویر جمع می‌شه.
و بالاخره ثریا موفق می‌شه.
بعد از تمام اون شکست‌ها، کتک‌ها، برگشتن‌ها و دوباره تلاش کردن‌ها، خودش رو به یونان می‌رسونه.
فیلم مسیر دریایی بین ترکیه و یونان رو نشون میده؛ قایقی که ثریا توش بالا و پایین می‌شه و بالاخره به اون طرف مرز می‌رسه.
و بعد یکی از قشنگ‌ترین تصاویر فیلم رو می‌بینیم:
ثریا روی زمین دراز کشیده، کلاهش از آب خیسه و بالای سرش گل‌های صورتی دیده می‌شن.
برای من فیلم باید همین‌جا تموم می‌شد.
واقعاً ای‌کاش همین‌جا تموم می‌شد.
چون خودمون می‌فهمیدیم که ثریا به چیزی که می‌خواست رسیده. به یونان رسیده، مادرش رو بعد از هشت سال دیده و بالاخره به
چیزی که تمام فیلم برایش تلاش کرده بود، رسیده.
دیگه لازم نبود به خورد ما بدن که ثریا خوشبخت شده.
ولی فیلم ادامه پیدا میکنه و با یه نوشته به ما می‌گه که ثریا حالا به آلمان رفته و منتظره اقامتش، یا شاید هم پاسپورتش، بیاد.
انگار می‌خواد به زور به ما بگه: «ببینید، ثریا حالا خوشبخته.»
در حالی که به نظر من اصلاً لازم نبود.
همون تصویر ثریا روی زمین، با کلاه خیس و گل‌های صورتی بالای سرش، خودش به اندازه کافی حرف برای زدن داشت.
در نهایت، «روباه و ماه صورتی» برای من فیلم خیلی تأثیرگذار و دوست‌داشتنی‌ای بود؛ فیلمی که با وجود بعضی اغراق‌ها، ذهنم رو درگیر کرد و تا مدت‌ها بعد از تموم شدنش ولم نکرد.
یکی از چیزهایی که خیلی برام جذاب بود این بود که کل فیلم با یه موبایل فیلم‌برداری شده، ولی با همین شات‌های کوتاه و پرمفهوم و کات‌های جذاب، تونسته یه دنیای خیلی قوی از نظر حسی بسازه.
و شاید مهم‌تر از همه، من هنوز ثریا رو بعد از تموم شدن فیلم توی ذهنم دارم.
همون دختر با موهای کوتاه، اون رقص زنانه، نقاشی‌هاش، ساز و آوازش، مجسمه‌های کاغذی، اون بدن خسته‌ای که تصمیم گرفته قوی بشه و دختری که با وجود همه کتک‌هایی که خورده، هنوز یه جایی توی وجودش ماه و گل‌های صورتی داره.
اگر بخوام به «روباه و ماه صورتی» نمره بدم، بدون شک ۸ از ۱۰ می‌دم.
و واقعاً امیدوارم توی اسکار بدرخشه و جایزه رو مال خودش کنه
.
خانه هنرمندان
یک‌شنبه، ساعت ۵ بعداظهر
«روباه و ماه صورتی»
مستند ــ کاندیدای اسکار ۲۰۲۷
ریتا، علی مهرنوش، امید و احمد
دلقک، روباه، ماه و دیو
ساخت این فیلم هفت سال طول کشیده. کل فیلم با دوربین یک موبایل فیلم‌برداری شده و کارگردانی فیلم از راه دور توسط مهرداد اسکویی انجام شده ... دیدن ادامه ›› است.
شخصیت اصلی فیلم، ثریا اخلاقی، یه دختر هفده‌ساله مهاجر افغانه؛ دختری که در ایران به دنیا اومده و در ایران بزرگ شده، ولی هنوز وطن خودش رو افغانستان می‌دونه.
فیلم پر از شات‌های کوتاه و پ
رمفهومه؛ قاب‌های ساده‌ای که هرکدوم یه چیزی برای گفتن دارن و کم‌کم ما رو وارد دنیای ثریا می‌کنن.
من از همون اول با اسم فیلم ارتباط گرفتم. «روباه و ماه صورتی» اسمی نرم و لطیفه که آدم رو کنجکاو میکنه ببینه پشت این اسم چه داستانی خوابیده. ولی بعد از دیدن فیلم، چیزی که توی ذهنم موند خیلی بیشتر از یه اسم بود.
بعد از فیلم، با بچه‌ها رفتیم رستوران یه چیزی بخوریم. اصلاً دلم نمی‌خواست درباره فیلم حرف بزنم. دلم می‌خواست همون‌طور توی فضای فیلم بمونم، مزه‌مزه‌اش کنم، بذارم یه کم توی ذهنم بمونه و بعد درباره‌اش بنویسم.
دلم می‌خواست فقط کنار همون دختر کوچولوی هفده‌ساله، با چشم‌های خندان ولی نگران، بشینم؛ ثریا اخلاقی.
مهاجر افغان.
یکی از چیزهایی که از همون اول منو درگیر کرد، دنیای ذهنی ثریا بود؛ دنیایی که فقط محدود به اتفاقات واقعی زندگی‌اش نمی‌شه.
چهار عنصر از اول تا آخر فیلم همراه ثریا هستن: روباه، دلقک، ماه و دیو.
این چهار تا همه‌جا حضور دارن؛ توی نقاشی‌هاش، توی مجسمه‌هایی که می‌سازه، توی فکرهاش، خاطراتش و تجسماتش. انگار بخشی از دنیای درونی ثریا هستن و هرجا که می‌ره، این دنیا رو هم با خودش می‌بره.
این‌ها فقط چند شخصیت خیالی یا چند نماد برای زیباتر کردن فیلم نیستن. هرکدوم یه جای مشخص توی زندگی و احساسات ثریا دارن.
با روباه درد دل میکنه و ازش مشورت می‌گیره؛ انگار روباه همدم و محرم راز ثریاست.
دلقک آدم‌ها رو می‌خندونه؛ انگار حتی وسط اون همه سختی و خشونت، یه بخش از وجود ثریا هنوز دنبال خنده و شادیه.
با ماه غصه‌هاش رو می‌گه؛ غم‌هایی که شاید نتونه به آدم‌های اطرافش بگه، به ماه می‌سپر
ه.
و دیو هم انگار بخش تاریک‌تر دنیای ذهنی اونه؛ بخشی از ترس‌ها، خشم‌ها و فشارهایی که باهاشون زندگی میکنه.
برای من، این چهار عنصر خیلی بیشتر از نمادهای فیلم بودن. انگار ثریا برای تحمل دنیایی که خیلی وقت‌ها باهاش مهربون نبوده، یه دنیای دیگه برای خودش ساخته؛ دنیایی که توش می‌تونه حرف بزنه، خیال کنه، غصه بخوره، بخنده، مشورت بگیره و خودش باشه.
فیلم از «خوابگاه زیتون» در استانبول شروع می‌شه؛ جایی که مهاجرها یه مدتی اونجا زندگی می‌کنن. بعد هرکدوم به یه شکلی سعی می‌کنن خودشون رو به مرز برسونن؛ با ماشین، با راننده‌هایی که مهاجرها رو از مرز رد می‌کنن و به روش‌های مختلف، یا به اصطلاح خودشون، «گیم می‌زنن».
“یاد گرفتم :«گیم زدن» اصطلاح جالبی بود که مهاجرها برای تلاش جهت رد شدن از مرز استفاده می‌کنن.”
ثریا روزها و روزها از خودش فیلم می‌گیره و برای دایی مهرداد می‌فرسته، ولی مهرداد فیلم‌ها رو نمی‌بینه و ثریا نگران می‌شه. خیلی نگران.
یه دختر هفده‌ساله، توی یه کشور غریب، تنها و سرگردون، و در تلاش برای رسیدن به مادرش.
مغزم درد می‌گیره وقتی ثریا با اون لبخند با خودش می‌گه: اگه قانونی بخوام برم مامانم رو ببینم، روادید می‌خوام. برای روادید پاسپورت می‌خوام. برای گرفتن پاسپورت باید برم افغانستان. برای رفتن به افغانستان هم دوباره پاسپورت لازم دارم!
واقعاً غم‌انگیزه؛ دویدن برای داشتن یکی از ساده‌ترین خواسته‌ه
ای دنیا: داشتن پاسپورت!
هر بار می‌خواد یه قدم جلو بره، یه مانع جدید جلوش سبز می‌شه و دوباره برمی‌گرده سر جای اول.
ثریا چند بار تلاش میکنه خودش رو به یونان برسونه، ولی هر بار شکست می‌خوره. یه بار ماشینی که باهاش توی مسیره، اون‌ها رو وسط راه پیاده میکنه و پلیس مرزی دستگیرشون میکنه. ثریا دوباره به ایران دیپورت می‌شه و…
ولی پشت همه این تلاش‌ها فقط یه خواسته ساده هست: دیدن مادرش؛ مادری که هشت ساله ندیدتش.
ثریا از پنج‌سالگی تنهاست. کنار عمویش بزرگ شده؛ عمویی که کتکش می‌زنه و تنبیهش میکنه و وقتی هنوز بچه‌ست، شوهرش میده.
شوهرش، علی، هم تقریباً همون مسیر رو ادامه میده؛ باز هم کتک و تنبیه.
و اینجاست که ثریا برای من تبدیل می‌شه به یه شخصیت خیلی عجیب و تأثیرگذار؛ دختری که با وجود همه این خشونت‌ها، هنوز پر از شور زندگیه.
نقاشی می‌کشه، با کاغذ و چسب مجسمه درست میکنه، آواز می‌خونه، ساز می‌زنه و ورزش میکنه.
و پر از انگیزه‌ست.
بعد از یکی از شکست‌هاش در مسیر مهاجرت، که مسیر طولانی‌ای رو پیاده رفته بود، تصمیم می‌گیره بدنش رو برای دفع ی بعد قوی کنه و شروع میکنه به ورزش کردن؛ دوباره و دوباره.
انگار هر بار که زمین می‌خوره، یه توانایی جدید توی خودش پیدا میکنه.
یکی از صحنه‌هایی که خیلی دوست داشتم، جایی بود که با جسارت موهای بلندش رو می‌تراشه و جلوی دوربین میاد؛ موهاش پسرونه شده، ولی رقصی کاملاً زنانه، لوند و دلبرانه داره.
این تضاد برای من خیلی جذاب بود.
ثریا با این همه استعداد و توانایی، هنوز باور نداره که می‌تونه از «کلفت بودن» نجات پیدا کنه. چند بار می‌گه: «من همیشه باید کلفت بمونم.»
این برای من یکی از تلخ‌ترین قسمت‌های فیلم بود.
چو
ن ما از بیرون چیزی رو می‌دیدیم که خودش نمی‌دید. یه دختر با این همه استعداد، خلاقیت و انرژی، هنوز خودش رو همون چیزی می‌دونه که دیگران ازش ساختن؛ یا شاید هم گرفتار ذهن خودش شده.
فیلم بارها خشونت علیه ثریا رو نشون میده. کتک می‌خوره و دوباره بلند می‌شه.
البته به نظرم فیلم، با وجود موضوع خیلی قوی و زیبایی که داره، توی بعضی قسمت‌ها یه کم زیادی اغراق میکنه.
مثلاً جاهایی که خیلی راحت اجازه داره توی خونه یا روی پشت‌بوم بشینه و مجسمه درست کنه یا ساز بزنه.
یا یه جایی که بعد از کتک خوردن، روی زخم‌هاش کرم می‌زنه؛ این صحنه برای من یه کم غیرواقعی و طراحی‌شده به نظر می‌رسید.
ولی با همه این‌ها، فیلم همچنان جذابیت خودش رو حفظ میکنه.
و اما Pink Moon؛ ماه صورتی.
Pink Moon نامیه که به ماه کامل ماه آوریل داده می‌شه و با شکوفه‌ها و گل‌های صورتی بهاری ارتباط داره.
من از اول این اسم رو دوست داشتم، ولی آخر فیلم بود که معنیش برام کامل شد؛ جایی که گل‌های صورتی وارد قاب می‌شن و انگار همه چیزهایی که فیلم درباره امید، زندگی و رهایی گفته، توی همون تصویر جمع می‌شه.
و بالاخره ثریا موفق می‌شه.
بعد از تمام اون شکست‌ها، کتک‌ها، برگشتن‌ها و دوباره تلاش کردن‌ها، خودش رو به یونان می‌رسونه.
فیلم مسیر دریایی بین ترکیه و یونان رو نشون میده؛ قایقی که ثریا توش بالا و پایین می‌شه و بالاخره به اون طرف مرز می‌رسه.
و بعد یکی از قشنگ‌ترین تصاویر فیلم رو می‌بینیم:
ثریا روی زمین دراز کشیده، کلاهش از آب خیسه و بالای سرش گل‌های صورتی دیده می‌شن.
برای من فیلم باید همین‌جا تموم می‌شد.
واقعاً ای‌کاش همین‌جا تموم می‌شد.
چون خودمون می‌فهمیدیم که ثریا به چیزی که می‌خواست رسیده. به یونان رسیده، مادرش رو بعد از هشت سال دیده و بالاخره به
چیزی که تمام فیلم برایش تلاش کرده بود، رسیده.
دیگه لازم نبود به خورد ما بدن که ثریا خوشبخت شده.
ولی فیلم ادامه پیدا میکنه و با یه نوشته به ما می‌گه که ثریا حالا به آلمان رفته و منتظره اقامتش، یا شاید هم پاسپورتش، بیاد.
انگار می‌خواد به زور به ما بگه: «ببینید، ثریا حالا خوشبخته.»
در حالی که به نظر من اصلاً لازم نبود.
همون تصویر ثریا روی زمین، با کلاه خیس و گل‌های صورتی بالای سرش، خودش به اندازه کافی حرف برای زدن داشت.
در نهایت، «روباه و ماه صورتی» برای من فیلم خیلی تأثیرگذار و دوست‌داشتنی‌ای بود؛ فیلمی که با وجود بعضی اغراق‌ها، ذهنم رو درگیر کرد و تا مدت‌ها بعد از تموم شدنش ولم نکرد.
یکی از چیزهایی که خیلی برام جذاب بود این بود که کل فیلم با یه موبایل فیلم‌برداری شده، ولی با همین شات‌های کوتاه و پرمفهوم و کات‌های جذاب، تونسته یه دنیای خیلی قوی از نظر حسی بسازه.
و شاید مهم‌تر از همه، من هنوز ثریا رو بعد از تموم شدن فیلم توی ذهنم دارم.
همون دختر با موهای کوتاه، اون رقص زنانه، نقاشی‌هاش، ساز و آوازش، مجسمه‌های کاغذی، اون بدن خسته‌ای که تصمیم گرفته قوی بشه و دختری که با وجود همه کتک‌هایی که خورده، هنوز یه جایی توی وجودش ماه و گل‌های صورتی داره.
اگر بخوام به «روباه و ماه صورتی» نمره بدم، بدون شک ۸ از ۱۰ می‌دم.
و واقعاً امیدوارم توی اسکار بدرخشه و جایزه رو مال خودش کنه
.
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
۱۰ مهر ساعت ۲۳:۲۳
آرزوی سلامتی برای همه عزیزان این سرزمین
خدا حافظ مادران باشه انشالله
سپاس فراوان از شما دست اندرکارانی که این ویدئو های متفاوت رو آماده میکنید و باعث آگاهی بسیاری از مردم میشید .
آرزوی موفقیت دارم برات تک تک شما .
خدا حافظ مادران باشه انشالله
سپاس فراوان از شما دست اندرکارانی که این ویدئو های متفاوت رو آماده میکنید و باعث آگاهی بسیاری از مردم میشید .
آرزوی موفقیت دارم برات تک تک شما .
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
۱۰ مهر ساعت ۲۲:۵۰
دردناک و تاثیرگذار.
خسته نباشید میگم به عوامل موفق این مستند
خسته نباشید میگم به عوامل موفق این مستند
امیر مسعود و امیرمسعود فدائی این را
خواندند
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
۰۸ مهر ساعت ۱۴:۱۲
خداقوت به همتون👌👌بسیار عالی و ارزشمند بود👏
امیرمسعود فدائی و امیر مسعود این را
خواندند
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
۰۸ مهر ساعت ۱۳:۵۰
جزء بهترین مستندهایی بود که پاییز ۱۴۰۴ دیدم.
دیدنش رو پیشنهاد می‌کنم.
دیدنش رو پیشنهاد می‌کنم.
امیرمسعود فدائی، شاهین محمدی، نوید عسکری فراهانی، مهرناز خلیلی، شاهین ه، مریم اسدی، سینا، امیر مسعود و فریبا مهر این را
خواندند
سپهر این را دوست دارد
سپهر این را دوست دارد
امیرمسعود فدائی (amfadaei)
تیوال این کاربر
پروفایل
دنبال
نادیدهگرفتن کاربر
هنرسالار از ۱۷ بهمن ۱۳۹۴
هشتگ اختلاف سلیقه😅😅
۰۸ مهر
دوست‌دارم
( ۱ )
پاسخ
ممنون که برگه‌اش رو نشونم دادی یه یک خوشگل براش بذارم😅😅😅
مستند بدی نبود ولی برای من نسبت به بقیه کارهای مهرداد اسکویی پایین‌تر قرار می‌گیره
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
۰۸ مهر ساعت ۱۳:۱۶
اینکه یه فیلم ساز جوون توو اولین آثار خودش همچین دغدغه ای داره به نظرم خیلی با ارزشه
امیدوارم مستند رو بیش از پیش جدی بگیریم هممون
دم همه ی عوامل گرم❤️
امیدوارم مستند رو بیش از پیش جدی بگیریم هممون
دم همه ی عوامل گرم❤️
امیرمسعود فدائی و امیر مسعود این را
خواندند
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
۰۷ مهر ساعت ۲۲:۵۹
این پروژه حاصل ۶ ماه تحقیق و مصاحبه با بیش از ۱۰۰ شخصیت فوتبالی و ورزشی، توسط تیم اوز امروز در شهرستان اوز است.
با تشکر از: عبدالرحمن صابری، محمد لطافت، محمدرسول افراسیابی، شمس الدین جام
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
۰۶ مهر ساعت ۲۳:۳۹
بنظرم این فقط یه مستند نبود، یه تیر مستقیم به دل بود. درباره دیستروفی عضلانی و زندگی‌هایی که با وجود همه سختی‌ها، پر از عشق و جنگیدنه. سپاس از تیم سازنده دوشن که این قصه رو دیدنی کردن. امیدوارم درمانش برسه.
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
۰۶ مهر ساعت ۲۰:۲۲
من این فیلم رو در اکران جهانیش در آمریکا دیدم
فیلمی که نشون میده مستند‌ساز‌های ایرانی در سطح جهانی دارن میدرخشن
تدوین بسیار ماهرانه و قصه‌ای زیبا و ساده اما در عین حال عمیق
فیلمی که نشون میده مستند‌ساز‌های ایرانی در سطح جهانی دارن میدرخشن
تدوین بسیار ماهرانه و قصه‌ای زیبا و ساده اما در عین حال عمیق
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
۰۶ مهر ساعت ۲۰:۲۰
یکی از بهترین مستندهایی بود که تو این چند وقت اخیر دیدم
جایزه‌ها و عنوان‌هایی که گرفته بی دلیل نبوده
تبریک میگم به سازنده برای ساخت همچین لحظات با شکوهی
جایزه‌ها و عنوان‌هایی که گرفته بی دلیل نبوده
تبریک میگم به سازنده برای ساخت همچین لحظات با شکوهی
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
۰۶ مهر ساعت ۰۷:۳۴
من بعد دیدن این مستند یه ذره به خودم اومدم. انگار غرق شده بودم تو اخبار و روزمزه و روتین و .... چقدر قشنگ به تصویر کشیده شده بود همه چی و چقدر زندگی کردن و ادامه دادن سخته و چقدر قشنگه امید داشتن به ادامه دادن. خسته نباشن تیم سازنده‌ی این مستند
آرمین ذرع پیما، میلاد فراهانی، امیر مسعود و امیرمسعود فدائی این را
خواندند
حسین امینی، Vahid Mirzaei و Rasoul Sarlak این را دوست دارند
حسین امینی، Vahid Mirzaei و Rasoul Sarlak این را دوست دارند
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
۰۳ مهر ساعت ۱۲:۴۳
گاهی یه فیلم کاری میکنه بعد از تموم شدنش، یه مدت به زندگی خودت فکر کنی. «دوشن» برای من همین بود؛ اینکه با وجود محدودیت‌های زیاد، چطور می‌شه هنوز با قدرت، امید و شکوه زندگی کرد. واقعاً نگاهش به زندگی شاهکار بود.
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
۳۱ شهریور ساعت ۰۰:۵۴
روستای جکیگور براساس آخرین آمار سرشماری سال ۹۵ با ۴٬۶۱۱ تن یکی از بزرگ‌ترین روستاهای استان سیستان و بلوچستان در شهرستان راسک است و جمعیت آن از ۲۰ شهر استان بیشتر است این روستا دارای فرودگاه است
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
۳۱ شهریور ساعت ۰۰:۵۵
گذرگاه مرزی میلَک از گذرگاه‌های مهم مرزی بین ایران و افغانستان است. این گذرگاه بخشی از منطقه آزاد تجاری-صنعتی سیستان و در محدوده شهرستان هیرمند ایران، در فاصله ۲۶۱ کیلومتری شمال زاهدان، در جوار رودخانه مرزی مشترک پریان و نزدیکی شهر زرنج مرکز ولایت نیمروز افغانستان قرار دارد.
محسن مسموعی این را
خواند
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
۳۱ شهریور ساعت ۰۰:۲۹
محسن مسموعی این را
خواند
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
۳۰ شهریور ساعت ۰۹:۳۰
سبزه ها را دریاب!
با درختان بنشین!
فریدون مشیری تهرانی
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
۱۸ شهریور ساعت ۱۸:۱۷
سلامی به گرمی نور . به عنوان کسی که در ایران زندگی میکنه ، باید بگم این موارد مستند واقعا لازم هست که نشون داد بشه و مواردی نیز مثلش ساخته بشه تا با سرعت بالا تری جامعه پذیرای این مفهوم ها و این افراد باشه .
بسیار ممنونم از سازندگان و عوامل
بسیار ممنونم از سازندگان و عوامل
امیرمسعود فدائی و امیر مسعود این را
خواندند
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
۱۸ شهریور ساعت ۰۰:۱۰
سلامی به گرمی خورشید ، باید بگم که واقعا اثر زیبایی بود . حس های زیادی رو در من زنده کرد ، و واقعا باید بگم که از قلبم این فرد رو احساس کردم .
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
۰۷ شهریور ساعت ۰۱:۵۰
ثبت ۲ لاشه جدید در پایش‌های سواحل بابلسر شمار تلفات رسمی این گونه ارزشمند در مازندران را به ۲۷ رساند؛ زنگ خطری جدی برای متولیان محیط زیست که نیازمند هوشیاری مضاعف و مشارکت جوامع محلی است.
مریم اسدی این را
خواند
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
۰۶ شهریور ساعت ۰۱:۴۶
سبک و آثار خانم نغمه ثمینی را خیلی دوست دارم و کلا خود ایشان را خیلی خیلی دوست دارم و از دیدن جادونویس (زندگی تئاتری ایشان) خیلی لذت بردم
ممنونم از آقای آریان رضایی و گروه تئاتربازها و همه عوامل برای این مستند بسیار عالی
امیدوارم این آثار بسیار شایسته ادامه داشته باشد
ممنونم از آقای آریان رضایی و گروه تئاتربازها و همه عوامل برای این مستند بسیار عالی
امیدوارم این آثار بسیار شایسته ادامه داشته باشد
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
+۲,۱۹۵,۰۰۰ نفر
+۳۶,۵۱۰ برنامه
+۱۳,۴۴۷,۰۰۰ بلیت
+۲۰۰,۰۰۰ بازدید
۵۹,۱۴۸ برگه
۹,۹۲۶ آلبوم
۵,۶۵۴ پادکست
