پریا سلگی شخصیت عمومی

همه گفتند گلوله ها می‌کشند!
هیچ کس نگفت کی ماشه را کشید؟
همه گفتند عوضی شده!
هیچ کس نگفت کی عوضش کرده؟
همه گفتیم بد زمانه ای شده!
هیچ کس بار بد را گردن نگرفت؛
خیلی وقت است که مرده ایم
مردن به سبک مدرن
بدون خونریزی!
همان روز که رحم را کشتیم و لاشه اش را با دو نقطه تحویل دادیم
از همان بود که زخم زدن را یاد گرفتیم...

پریا🖤

نمیدانم این رنج درونی را با چه قدرت و جادوی اساطیری ای به واژه بدل کنم که بتوانم کمی از این حس انزجار درونی ام را درست برایتان ترجمه کنم و این بیگ بنگی که ناچارا میان سلول های روحم رخ داده را کمی نزدیک به واقعیتِ قلبم برای (شما) شرح دهم...

البته منظورم از شما، شما هم اتاقی هایم نیستید ها...ابدا!
چون شما که حاجتی به تعبیر امثال من ندارید و خودتان خوب میدانید من از چه حرف میزنم...
بالاخره ناسلامتی ما همه روح باختگان یک تیمارستان روانی هستیم و زبان هم را خوب میفهمیم:)
همه دوستانی هستیم که روی تخت های خشکِ آهنیِ زنگ زده ی بهم چسبیده ی این آسایشگاه بی آسایشمان در حالی که لباس فرم های صورتی و آبی رنگمان را بر تن داریم با طراحی ای که دست هایش هم از پشت بسته است(که مبادا جنونمان دردسرساز شود) به تماشای تلخ ترین و تراژیک ترین سکانس های سرخ و سیاه تاریخ از تنها پنجره این آسایشگاه دور هم نشسته ایم و به اتفاق رنج میکشیم و اشک ... دیدن ادامه ›› میریزیم...
ما نیز از نگاه های سنگین و تحقیر آمیز پرستار کلافه ایم، نفرت داریم و درد میکشیم
باور کنید همه ما از این آمپول های بی حس کننده و قرص های شادی آورنده فلوکستین و اتوموکستین بیزاریم اما مجبور به خوردنیم...
ولی شما (آیندگان)
خواهش میکنم کتاب تاریخ را مقدس بدانید
درست بخوانید با دقت بخوانید...
نه برای ترحمِ ما که به راستی رقت انگیز ترین حس انسانی است و نه از باب همدردی با ما
ما که رفته ایم
برای خودتان میگویم
هر زمان که این کتاب تار عنکبوت بسته تاریخ را پاک کردید و خاک رویش را فوت کردید یاد ما باشید که بخشی از همان گرد و غبار ذرات تن ماست
و بخشی دیگر از ما را در باغچه مدرستان کاشته اند(به گل های رنگی و زیبا نگاه کنید و به آنها آب بدهید که سال هاست تشنه اند)
خلاصه که بی تفاوت از کنار ما نگذرید
امتحان مارا کنسل نکنید یا فقط برای نمره در زنگ تفریح سرسری نخوانید
مارا بفهمید مارا درک کنید که ما در حسرت یک آغوش ماندیم و مردیم:(
و در آخر
وقتی باهم درباره ی ما بحث میکنید کلماتتان را با حرمت و احتیاط از جعبه شکستنی لغتتان بیرون بیاورید...
ما خسته ترین و رنجیده ترین و دل آزرده ترین فرزندان این خاکیم
خاکی که به ریشه هایمان خیلی نمی‌رسید
اما باز هرچه بود خاکِ (ما) بود...

پریا🖤

#عباس کیارستمی🖤

حرف هایت همه
به دلم نشست
حالا میتوانی
پوکه هایت را جمع کنی..:)

*از کتاب «دوئل دو صندلی خالی»

اندوهت را دوست بدار
شاید برود!
به رسم تمام چیز هایی که دوست داشتی
و رفتند.‌‌..
اندوهت را دوست بدار

عجیب نیست؟
تا وقتی شلوغ بود ، از ازدحامش کلافه می شدم...
حالا که خالیه حس میکنم سکوتش داره خفم می‌کنه...
نمیدونم مشکل از جاست یا از من (فقط کاش یه روز بلد شم با هردوشون کنار بیام ، یعنی نه فقط کنار بیام چون به هر حال اینو که مجبورم منظورم اینه بدون اینکه غمگین شم و دلم بگیره کنار بیام)
ولی یه چیزیو فهمیدم
انگار هرچی یه چیزی کمتر میشه بیشتر رو دلت سنگینی می‌کنه...