حسین یاردل

هنرساز نویسنده و فعال هنری حوزه ادبیات

من پا به این دنیا گذاشتم. دنیایی که هرگز در آن احساس راحتی نخواهم کرد، هرگز آن را درک نخواهم کرد، هرگز آن را تأیید نخواهم کرد و نخواهم بخشید.
وودی آلن- کتاب خاطرات هیچ وپوچ

می ترسم برسد آن روزی که اگر از من بپرسند :آخرین باری که یک تئاتر خوب دیدی کی بود؟
بگویم: تئاتر ؟...مگر شما می توانید به تماشای تئاتر بروید؟- خوب یا بدش به کنار !
این هنر با سابقه از زمانی که تماشاگران حمله شیرها به گلادیاتورها و نبرد وغلبه این بر آن را می دیدند واز مرگ یکی غمگین و از پیروزی دیگری شاد می شدند
برای همه قابل دسترس بوده تا زمانی که سالن هایی برای دیدار بازیگران ساخته شد اما...هنر هر چقدر هم که زیبا باشد نباید ویژهء عده ای خاص !
با این قیمت های نجومی بلیط نمایشها - خداحافظ ای هنر محبوب من !
بلیت نمایش آرش : 5000000 تومان ! - رمز کارت بانکی لطفا !

تنها چیزی که به صورت تخصصی در زندگیم به آن تسلط دارم
انتخاب آدم های اشتباه برای دوست داشتن است...بزرگترین اشتباه زندگیم
آن جا بود که فکر کردم
اگر کاری با بقیه نداشته باشم
بقیه هم کاری با من ندارند...
وودی آلن

این که یک اثر مشهور ادبی قابلیت تبدیل شدن به یک نمایشنامه را دارد یا خیر یک سوی قضیه ، اما به نظر من نویسنده / کارگردان وبازیگران چقدر باید تلاش کنند تا هدف نویسنده (جملات برانگیزاننده اندیشه و احساسات او ) را نشان تماشاگر بدهند نه این که فقط به گوشش برسانند!
تیاگو رودریگز کارگردان پرتغالی در 2015 اقتباسی از آن را ارائه کرد و گفت:
«تئاتر «بواری» بازتابی از قدرت متحول کننده هنر است می گوید: «این اثر به نوعی تبرئه دادستان است. او سال ۱۸۵۷ هشدار داد که ما باید نسبت به نوشته های فلوبر هشیار باشیم زیرا ذهن مردم را مسموم می کند. در هنر خطر وجود دارد. زیرا هنر به ما اجازه تخیل و آرزو پردازی می دهد، تخیل درباره چیزهای ممنوعه ای که در زندگی روزمره آرزو کردن آن ممنوع است.»
«تراژدی ستُرگِ مادام بوواری» نمایشنامه‌ای است به قلم مشترک جان نیکلسن و خاویِر مارزان.هم نمونه ای دیگر...متنی هزل آلود با جراحی شخصیت اما بواری !
داستان مدرن شده ای که در آن دوستی مجازی /حقیقی با زن متأهل ممکن است در نگاه اول بی‌ضرر و کم‌خطر به نظر برسد، اما در واقع پیامدهای روانی و عاطفی جدی‌ای برای هر دو طرف دارد. باعث وابستگی عاطفی عمیق و درگیر شدن ذهن دو نفر شود.

نمونه جملات کتاب / نمایشنامه :
پیش از ازدواج پنداشته بود که به عشق رسیده است اما به آن خوشبختی که باید از این عشق حاصل می‌شد دست نیافته ... دیدن ادامه ›› بود پیش خود می‌گفت که پس باید اشتباه کرده باشد. و می‌کوشید بفهمد که در زندگی مفهوم واژه‌های سعادت، شور، سرمستی که در کتاب‌ها به نظرش زیبا آمده بود دقیقا چیست.( مادام بوواری)

احساس عشق به یک زن متأهل می‌تواند گیج‌کننده، دردناک و پر از تناقض باشد. اگر درگیر چنین احساسی شده‌اید، بهتر است با خودتان صادق باشید و تصمیمی بگیرید که آینده‌تان را خراب نکنید.
این رابطه به ضرر یکی از شما یا هر دوی شما تمام خواهد شد.(مادام بواری)

وقتی فهمیدم جستجویم برای یافتن نمایشنامه یا یک اقتباس شایسته ایرانی از رمان (سفر به انتهای شب) لوئی فردینان سلین ترجمه فرهاد غبرایی نتیجه ای نداده وکارگردان کارکشته ای این حجم از جملات درخور را در متنی تصویری نیاورده است ناچار برخی از آن جملات را این جا نوشتم.شرمنده ام اگر وقت شما را بیهوده گرفته باشم :
نکته قابل توجه دیگری در نوشتار سلین بسیار بدان اشاره شده است و آن سه نقطه هایی است که وی بین جملات و کلمات بکار می برد بگونه ای که معنایی بسیار بیشتر از فاصله، مکث، سکوت یا هر چیز دیگر که در سه نقطه میتوان متصور شد، در لابلای سه نقطه های او قرار می گیرند.از ادبیات گاهی تند وبی ادبانه سلین هم همین جا از شما پوزش می طلبم.

کتاب پر است از جملاتی که تا مدتها در ذهن می ماند و پس از چندسال مخاطب (همچون من) را برای مرور بخش هایی از داستان ترغیب می کند:

شکست بزرگ، در هر موردی، فراموشی است، مخصوصا فراموشی چیزی که آدم را از بین برده و فرصت نداده که بداند آدمیزاد تا چه حد پست است. ص21

کافی ... دیدن ادامه ›› بود که راهی برای رفتن و خوابیدن در کار نباشد تا به خودی خود میل به زنده ماندن هم از بین برود. ص23

کسی که از آینده حرف بزند، مخش معیوب است. حال است که به حساب می آید. زنده کردن گذشته ها جفنگی است که به درد کرم ها می خورد. ص 33

فکر کردن به هر چیزی در نظرم دشوار بود جز به سرنوشتی که از نظر همه بسیار طبیعی است، یعنی به مرگ تدریجی. ص52

عشق عین الکل است، هر قدر ناتوان تر و مست تر بشوی، گمان می کنی که قوی تر و ناتو تری و از حقوق خودت مطمئن تر می شوی. ص80

یکی از بزرگ ترین لذتهای زندگی اش فکر کردن بود و گذشته از این، در صورت امکان، دستمالی پر و پاچه های خوشگل. ص108

هیچ مردی نیست که پیش از هر چیز لافزن نباشد. نقش پادری چاپلوس تقریبا تنها نقشی است که از طریق آن انسان ها وجود همدیگر را با لذت تحمل می کنند. ص128

همچنان که پیر میشوی نمی دانی مرده ها را در ذهنت زنده کنی یا زنده ها را. ص178

هرگز فرصت را از دست نمی داد که به من حالی کند دنیا جای قشنگی است و او کار خوبی کرده که مرا دنیا آورده. این موهبت موهوم کلک رهایی بخش همه مادرها در مقابل بی توجهی شان است. ص182

واقعیت احتضاری است که تمامی ندارد. واقعیت این دنیا مرگ است. باید بین مرگ و دروغ یکی را انتخاب کرد. من هرگز نتوانسته ام خودکشی کنم. ص210

هر جا که باشی بندرت اتفاق می افتد که زندگی به سراغت بیاید و کاسه ای زیر نیم کاسه کثافتش نباشد.

ما طبیعتا آنقدر پوچیم که فقط تفریح می تواند مانع مردن ما بشود. در مورد من، ریسمانی که با شدت مذبوحانه به آن چنگ می زدم، ریسمان سینما بود. ص214

فلسفه بافی فقط یک روی دیگر ترس است و به جایی نمی رسد مگر به موهومات ناشی از بی همتی. ص 216

آدم ها به خاطر کثافت خودشان و به همه فلاکت شان می چسبند و نمی شود بیرون شان کشید. روحشان با همه اینها سرگرم می شود. با گه مالی آینده در اعماق خودشان از بی عدالتی حال انتقام می گیرند. ته وجودشان درستکار و بی جربزه اند. طبیعت شان این است. ص311

زندگی کلاسی است که مبصرش ملال است، تمام مدت آنجا ایستاده که تو را زیر نظر داشته باشد، باید وانمود کنی که سرت به کاری گرم است، به هر قیمتی که هست، به کاری به شدت مورد علاقه، و گرنه سر می رسد و مخت را یک لقمه چپش می کند. ص373

بچه ها را دریابید !
مدتی به بازگشایی مدارس انشالله اگر بشود باقیمانده ،می خواستم عنوان این نوشته را بگذارم (بچه ها نگاهمان می کنند) عنوانی که دوکارگردان فیلمهای کلاسیک ایتالیایی و فرانسوی _ ویتوریو دسیکا در سال ۱۹۴۳ و سرژ لوروا در سال ۱۹۷۸ با نگاه ونگره های مختلف درباره اش فیلم ساخته اند ویک نمونه میهنی /ایرانی هم به صورت سریال در سال 1390 در تلویزیون پخش شد اما پس از این مقدمه...
قرار نیست فقط وقتی بچه ها را با خودرو شخصی تا دم در مدرسه می رسانیم مراقب رفتارمان باشیم ،.پدر / مادر / راننده و یک خطا و خلاف ترافیکی نداشته باشیم اما با یک تصادف ، یا در پی یک تماس تلفنی از آن سوی خط دعوای لفظی مجازی وبعدا فیزیکی راه بیندازیم آن هم جلوی چشم وگوش حریص دیدن وشنیدن آنها
-امروز شرمنده شدم وقتی مردی با مرد دیگر مقابل دیدگان فرزندش دعوا می کرد وناسزاگویی و...
آقا / خانم عصبانی !...نمایش که بازی نمی کنید قضیه برای بچه ها شوخی نیست .داری قهرمان رویاهای آن کودک را نابود می کنی ، داری شخصیت آینده او را تباه می کنی...و چه پدر فاتحی که از پس دعوا برآمده به فرزندش درس انسانیت می دهد: «دیدی عزیزم !...آدم باید توی این جامعه گرگ باشه ».!
فقط روی قاب تلویزیون وگوشه پوسترهای نمایشنامه ها ننویسیم تماشا برای 7+ ممنوع لطفا !