تیوال سریال ایرانی

یه سریال بی معنی که هیچ تفاوتی با سریالهای قبلی نمایش خانگی نداره. کلیشه‌ایه و خسته کننده...

دوست‌دارم

پاسخ

نظردهی

برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید

نقد کاربران

نازنین سرکانی (u.3vjkt0) درباره سریال بیگانگان i

خیلی استرس زا بود ولی عالی بود🌺🫶🏻

امیر مسعود این را خواند

برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید

نقد کاربران

نازنین سرکانی (u.3vjkt0) درباره سریال دراکولا i

مثل همیشه عالی👌🏻👌🏻👌🏻👌🏻🩷🌺

امیر مسعود این را خواند

داریوش آریا و خشایار رشتی و امین موسوی و...
همه هم ۲۲ فروردین ثبت نامی داشتند
چه وضعشه؟ فکرمیکردم وقتی با شماره تماس ثبت نام می‌کنیم، سخت تر حساب فیک میشه ساخت

دوست‌دارم

پاسخ

نظردهی

برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید

دیالوگ‌های ماندگار

نازنین سرکانی (u.3vjkt0) درباره سریال اجل معلق i

اجل قشنگم😁🩷🩷🎀

امیر مسعود این را خواند

برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید

نقد کاربران

نازنین سرکانی (u.3vjkt0) درباره سریال اجل معلق i

بهترین سریاله🎀😍😍😍

امیر مسعود این را خواند

برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید

گفت‌وگو

نازنین سرکانی (u.3vjkt0) درباره سریال بدنام i

بهترین فیلم🩷😍😍😍😍😍😍😍🫶🏻💫

سریال*

دوست‌دارم

پاسخ

نظردهی

برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید

گفت‌وگو

امید قریبی (omidgh2005) درباره سریال شکوه کاشان i

... دیدن همه عکس‌ها ››

عکس هایی از پشت صحنه فیلمبرداری سریال شکوه کاشان در قسمت اول الی قسمت هشتم

امید قریبی، امید قریبی و پیام بهرام این را دوست دارند

برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید

نقد کاربران

المیرا صعودی (u.w3lhrr) درباره مجموعه پدرخوانده - فصل سوم i

کلن ازین مدل مسابقه ها دوست ندارم فقط بخاطر ارش ap دیدم که اونم حس میکنم اصن این بازیها به روحیاتش نمیخوذد نمیدونم چرا شرکت کرد🤦🏽‍♀️🤍🪄🦄✨️🐻

حسین چیانی این را خواند

شما ببخشیدش. بچه‌س خامی کرد.

دوست‌دارم

پاسخ

شقایق مطیع (shaghayegh_moti)

ویگن اوانسیان

شما ببخشیدش. بچه‌س خامی کرد.

فعالیت امروز شما ستودنیه😄😄

دوست‌دارم

پاسخ

شقایق مطیع

فعالیت امروز شما ستودنیه😄😄

ممنون از شما😄

دوست‌دارم

پاسخ

نظردهی

برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید

گفت‌وگو

زهره میرزابیگی (zohreh07) درباره سریال بِرتا؛ داستان یک اسلحه i

"برتا، داستان یک اسلحه"
در وهله اول خاص بودن عنوان فیلم جذبم‌ کردم و با دیدن نام شهرام حقیقت دوست -با شناختی که از اجراهای تئاترشون داشتم و البته ژانر معمایی فیلم- ترغیب شدم بین آشفته بازار سریال‌های نمایش خانگی که یا نزدیک به فیلم‌های ترکیه‌ای هستن یا آبکی (به استثنای کمی کمتر از انگشت شمار سریال ارزشمند) سریال رو ببینم.

بازی مهدی حسینی نیا، شهرام حقیقت دوست، علیرضا جعفری...
لذت می‌برم وقتی نقش اینقدر به جان بازیگر می‌شینه و با وجودش عجین می‌شه و لحظه‌لحظه اون رو بازی نه! زندگی می‌کنه.

تا قسمت ۱۶ رو خیلی خیلی دوست داشتم و بسیار هیجان برای دیدن ادامه سریال و ریتم فیلم هم انصافا خوب بود.
برای قسمت ۱۵ و ۱۶ اشک ریختم، بغض ... دیدن ادامه ›› کردم و اشک ریختم.
برای تنهایی امیرعلی... به تقاص کدامین اشتباه موهبت زندگی ازش گرفته شد و زندگی‌هایی که یک به یک متوقف شدن به نام او، برای بی‌دفاع بودنش...
برای معرفت سیاوش، برای وقتی که حواسش به همه بود... دلم لرزید اونجایی که امیرعلی به ماهرخ می‌گه تو همه دلخوشی‌ش هستی این دلخوشی رو ازش نگیر، برای تموم شدن سیاوش
برای گرفته شدن دلخوشی و انگیزه و‌ حال خوب بهار
برای گریه‌های یونس...

جزئیاتو دوست داشتم
مثل وقتی که باد نسخه روانپزشک رو بیرون ماشین می‌بره و یونس دنبالش نمی‌ره چون هنوز دوست داره نازنین رو کنارش و همراهش داشته‌ باشه.

موسیقی فیلم به شدت دلنواز و در خدمت فیلم بود.
قاب شروع سریال قبل از تیتراژ برای بیننده جالب بود و سرنخ خوبی می‌داد.
معرفی شخصیت سرگرد توی اولین سکانسش در بخش شروع فیلم‌ خیلی جذابه و هوشمندی و دقت و تبحر و جسارت و تجربه و تعهد توی کارش.

دیالوگی که دوسش داشتم:
- دیگه دارم بزرگ می‌شم
- منم دارم بزرگ میشم بابا
و دانیال مفهوم اهلی کردن رو درک‌ کرد و یونسی که آروم آروم رشد کرد.
یونس عاشق بود، مهربون بود، فقط بلد نبود.
بلد نبود گریه کنه، بلد نبود بگه دوست دارم، چون بعد نازنین پناه‌ آورده بود به کارش، چون تنها بود و چقدر آدم‌های این قصه توی رشد یونس و دانیال نقش داشتن. (ما می‌تونیم‌ توی زندگی هم تاثیرگذار باشیم)
و پایانی که برای سناریو قسمت آخر خوب بود اما این خط داستانی جذاب جنایی-معمایی می‌تونست انگیزه‌ای بهتر از یک انتقام شخصی داشته باشه.

و شاید موضوع قسمت آخر نشان از اون داشته باشه که کارگردان، ساخت سه‌گانه‌ای رو در ذهنش داره که در آینده شاهد سومین سریال هم با این مضمون خواهیم بود.

انوشه زاهدی این را خواند
پیام بهرام و رامبراند این را دوست دارند

برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید

نقد کاربران

پیام بهرام (pymbhrm) درباره سریال بی صدا فریاد کن i

نمیدونم عرضم درست هست یا نه اما معتقدم تو ژانر پلیسی ضعیف هستیم. این همه سال سریالهای مختلف با نویسنده و کارگردانهای متفاوت ساخته شده اما معدود سریالی بوده که محبوب و تماشایی باشه. موفق ترینش شاید سریال «کلانتر» بود.
شاید بشه گفت آقای فخیم زاده تلاش های موثرتری انجام دادن که به سرانجام و موفقیت رسید. سریالی مثل «بیصدا فریاد کن» داستان و روایت درستی داشت. مخاطب جذب میکرد و درکنارِ شعارزدگی بقیه آثار تلویزیونی و رسانه های دیگه درباره قرص اکس، کمتر مارو نصیحت میکرد و بیشتر نشون میداد. چیزی هم که به نظرم همیشه در سریالهای آقای فخیم زاده ناجی بود، سطح طنز کاراکترهایی بود که خود مهدی فخیم زاده داشت؛ شوخ طبعی و بانمکی که توی سریالهای پلیسی کمتر نشون داده میشه که "ابهت" ِ پلیس زیرسوال نره.

کلاریس، امیر مسعود، انوشه زاهدی و زهرا آقاعباسی این را خواندند
نوریق آقایان، روژان امیری، سامان حسنی، ملیکا حبیب اللهی (مزدک میکاییل)، کتایون هاوستین، ویگن اوانسیان، زویا جعفرزاده و امیر سعید دهقان این را دوست دارند

کلاریس (k.e.l.a.r.i.s)

آقای فخیم‌زاده تو فیلماشون به خانوما نقش‌های موثر و کلیدی می‌دادن. میشه گفت با فیلم "همسر" که زن از محیط خونه و آشپزخونه به عرصه مدیریت راه پیدا کرد، پیشگام بودن.
تو سریال خواب بیدار هم دو نقش کلیدی پلیس و تبهکار هم به خانوما سپرده شد.

دوست‌دارم

پاسخ

دیدن ۱ نظر میانی

درودها.

میتونم بگم عدم موفقیت این ژانر تو ایران 2 تا دلیل داره:

اول: ریتم کُند. دلیلشه هم اینه که suspense رو با کش‌دادن اشتباه میگیرن.
حرکت دوربین یا چشم و ابرو اومدن شخصیت منفی داستان و یا ... دیدن ادامه ›› مثلاً زوم کردن رو این جزئیات، تعلیق و کشش ایجاد نمیکنه!
این همه کتابهای جنایی از آلن پو بگیر بیا تا چندلر و دَشیل هَمِت و ویتفیلد و ... ولی یه فیلمساز ایرانی در ژانر جنایی پا نشده بره اینا رو محض رضای خدا یه دور بخونه تا مکانیزم سرعت وقایع رو متوجه بشه! زندگی در واقعیت امر هم حتی به این کُندی‌ای که در سریال‌های جنایی ایرانی میبینم، نیست، چه رسد به «واقع‌نمایی» که باید قاعدتاً شعبده و جادوی مهندسی‌شده‌ی کارگردان باشه برای نمایش واقعیت.

دوم: ضعف داستان و شخصیت‌پردازی.
نمیدونم رمان High Window (که به نظر من یکی از عجیب و غریبترین کارهای Chandler هست) رو خونده باشید یا نه. یه کلاس آموزشی خوب میتونه باشه برای یاد دادن ضرباهنگ منطقی وقایع به کارگردانها و اگه بخوام یه مثال امروزی تر بیارم، Black Echo نوشته Michael Connelly که این یکی دیگه نوبره! یه گروه تبهکار از بانک فدرال الماس میدزدن به این شکل که از چند کیلومتر دورتر، تونل حفر میکنن و از زیر vault درمیان! حالا این کار رو کی انجام میده؟ یکی از اپراتورهای کارکشته‌ی آمریکایی که تو جنگ ویتنام تو جوخه‌ی Rats یا موشها بوده و جالبه بدونی همچین جوخه ای واقعا وجود داشته و کماندوهایی بودن که کارشون همین بوده و به تونلهایی که حفر میکردن میگفتن Black Echo. افرادی که زنده میموندن بیشترشون به خاطر تنشهای روانی، مشکلات اعصاب پیدا میکردن چون مجبور بودن چندین روز تو تونلهای تنگ و تاریک و بعضا کنار جسد ویتنامیهایی که اون پایین بودن، بمونن. این سرباز هم به خاطر روانزخمهایی که تو جنگ دچارش شده، در زمان حال، معتاد به هروئین و درب و داغونه و اجیر میشه تا برای دزدهای الماس کار کنه. حالا نقطه شروع تعلیق کجاست؟

کارآگاهی که مسئول رسیدگی به پرونده میشه، با این آدم تو ویتنام هم‌رزم و رفیق بوده... حالا این کارکتر اصطلاحاً مثبت، "هم"، گرفتار مشکلات و کابوسهای ناشی از موندن به مدت طولانی تو تونلهای black echo تو زمان جنگه؛ یعنی هم با کارکتر منفی داستان نقطه اشتراک داره و هم افتراق. این تناقض به درستی هرچه تمامتر کار میکنه و بذر تعلیق کم کم رشد میکنه و شخصیت‌ها هم به فراخور ساخته میشن و ما با انسانهایی مواجه میشیم که با همه ضعفها و ایرادهاشون، رفتار میکنن. آیا تو سریالهای ایرانی همچین چیزی رو میبینیم؟ همه صفر و یکی هستند! یا قدّیس، یا شیطان! وسط هم نداره! کارکتر خوب داستان اسمش معصومه یا سعید هستش و آدم بدها یا سامان هستن یا غلام یا ژاله! معمولا هم سیگار میکشن، شلوار جین میپوشن و با روبدوشامبر تو خونه ول میگردن و آب پرتقال میخورن!

یه نویسنده آینده‌دار ایرانی رو چندسال پیش کشف کردم: خانم ساناز زمانی. یه رمان پلیسی داره به اسم اقامت ابدی. شخصیت اول داستان رو درست ساخته و پرداخته کرده و به نظرم نقطه عطفی تو شخصیت‌پردازی تو ژانر جنایی در ایرانه.

سپاس –

دوست‌دارم

پاسخ

سامان حسنی

درودها. میتونم بگم عدم موفقیت این ژانر تو ایران 2 تا دلیل داره: اول: ریتم کُند. دلیلشه هم اینه که suspense رو با کش‌دادن اشتباه میگیرن. حرکت دوربین یا چشم و ابرو اومدن شخصیت منفی داستان ...

شوربختانه کتابهایی که ذکر کردین رو نخوندم و مشتاق شدم که خریداری کنم و بخونمشون. شاید کارگردانهایی بودن که تلاش کردن ایرانیزه کنن اما طبق قوانین ایران نتونستن یا نمیشد. شخصیت‌پردازی شخصیت‌های منفی خیلی مهمه که توی سریالهای ایرانی خیلی ضعیف عمل میشه و به جاش، تلاش دارن شخصیت‌های مثبت رو فرشته و فوق العاده نشون بدن که کاش واقعا درش موفق میشدن. حتی توی این شخصیت‌ها هم ضعیفن.

دوست‌دارم

پاسخ

نظردهی

برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید

گفت‌وگو

ویگن اوانسیان (vyguen) درباره سریال سووشون i

وقتی دیگه حنای زوج خوشبختِ آل احمد و دانشور رنگی نداشته باشه، این بی رنگی رو در آثارشون هم میشه دید. جدای از ایرادات دوربین، بازیگری، لهجه و کلیشه های تکراری سیاسی این رمان دیگه ارزشی نداره. با احترام، ارزشش تا اون روزی بود که نفهمیده بودیم دروغ های آقای آل احمد و کرده های خانم دانشور رو...که خداوند ببخشد همه مارا.

پونه ٢٥، Leon S. Kennedy و عزت الله فلاح کیش این را خواندند
ملیکا شاهچراغی، پیام بهرام، ملیکا حبیب اللهی (مزدک میکاییل)، مهرناز خلیلی، کتایون هاوستین، مینا ملاجان و سالار ناجی این را دوست دارند

ملیکا شاهچراغی (melikashahcheraghi9)

همیشه برام عجیب بوده چرا این رمان برای اکثر افراد یک اثر محبوب تلقی میشه ؛ به شخصه سال ها پیش که خوندمش به سختی تمومش کردم و ارتباط برقرار نکردم باهاش ؛ مخصوصا با این که میخواستن شخصیت اصلی کتاب رو تبدیل به یه قهرمان اسطوره ای مثل سیاوش کنن مشکل داشتم

دوست‌دارم

پاسخ

دیدن ۵ نظر میانی

بسی خون به تشت طلا، رنگ خورد
بسی شیشه‌ی عمر، بر سنگ خورد
سیاووش‌ها کُشت افراسیاب
ولیکن تکانی نخورد آب از آب
(سیاوش کسرایی)

درود بر دوست.

لحن بی پیرایه و صراحت کلام شما قابل ستایش هست. اما از اونجا که مغلطه‌ی ad hominem میگه دخیل ... دیدن ادامه ›› دانستن شخصیت فرد در نقد آرای اون فرد کار درستی نیست و باید آثار و آرای انسان سوای شخصیتش در بوته نقد قرار بگیره، با اجازه‌ی شما سرور گرامی، چندتا مطلب رو عرض میکنم.

اول این رو بگم که بنده بت‌ساز نیستم و آل احمد و دانشور رو هم در حد کتابهاشون میشناسم و نه کارهایی که کردن و به نظرم خودِ رمان، حرفایی برای گفتن داره چون با اوضاع اجتماعی و روح زمانه خودش انطباق واقعی داشت و با یه نگرش انتقادی، ایدئولوژیهای یه جامعه‌ی آشفته، خرافی و در حال گذار رو به ما نشون داد. حتی اگر لنز منتقدانی مثل بلینسکی رو به چشم بزنیم، میبینیم که سووشون بیشتر یه سند اجتماعیه تا یه اثر ادبی! در نظر داشته باشید که اون قضیه پناه اوردن به مذهب (که آل احمد و شریعتی تو اون برهه بهش رو اوردن) یه واکنش از روی استیصال برای بازیابی یه هویت از دست رفته بود و درست که نگاه کنید میبینید عملاً یه خودکشی بوده، چندانکه بعده ها شادروان بیژن الهی هم با صوفی‌گری در اشعارش چنین کرد تا جاییکه مسعود کیمیایی وقتی از خاطراتش تعریف میکنه اشاره داره به این موضوع که بیژن الهی همیشه میگفت شبها در خلوتم مشتی مار و عقرب روحم رو مسموم میکنه و ...، باری...

نوشتن سووشون راه رو برای بقیه از جمله روانشاد غزاله علیزاده و خانه ادریسیها و ... باز کرد. شما نگاه کنید تا قبل از سووشون، کارکترهای زن داستانهای ایرانی هویتشون در رابطه با مردهای داستان و مع‌الواسطه تعریف میشه ولی ما تو سووشون میبینیم که زری (بعد از پشت سر گذاشتن قوس شخصیتی و در انتهای داستان) از اون حالت منفعل درمیاد؛ دیگه اون زن احساساتی و سرکوب شده و تحت سیطره افکار یوسف نیست و مستقل فکر میکنه. افرادی مثل گلی ترقی، شهرنوش پارسی پور، مهین بهرامی و غزاله علیزاده تو داستانهاشون از همین الگوی سووشون استفاده کردن تا حرفای مستقل کارکترهای زن داستان رو بگن و ما رو به ذهنیت راویان زن وارد کنن و این حرکت کلاً تو ادبیات ایران تا قبل از سووشون، قفل بوده.

از شما سرور هنرمند با اون نگاه تیزبین میخوام به یاد داشته باشید که سوای همه کاستیها و ورای هر آک و آهو، سیمین دانشور ترجمه های خوبی هم ارائه داد؛ ناتانائیل هاثورن رو با داغ ننگ به ما شناسوند، همینطور آل احمد؛ یونسکو، کامو و سلین رو (هرچند خودش تأثیرپذیری از سلین رو انکار میکرد!) باز هم تأکید میکنم صحبت من فقط در باب خود کتابها و نقد ادبی هستش که میشه بهشون وارد ساخت و نه عقاید نویسنده و کارهایی که بعدش کرده؛ من با اجازه تون بعضی نقاشیهای هیتلر رو بسیار زیبا میدونم (چون به نظرم هست!) ولی این به معنی تأیید شخصیت خونخوار و اعمال شنیع هیتلر نیست!

نقد شما رو به دابل استانداردها میفهمم و تو اون زمینه موافقم باهاتون، ولی به نظرم نمیشه کل کتاب رو نادیده گرفت به خصوص تو زمینه نمادپردازی و ربطی که به شاهنامه (سند هویت ما) پیدا میکنه.

با احترام –

دوست‌دارم

پاسخ

ملیکا شاهچراغی

همیشه برام عجیب بوده چرا این رمان برای اکثر افراد یک اثر محبوب تلقی میشه ؛ به شخصه سال ها پیش که خوندمش به سختی تمومش کردم و ارتباط برقرار نکردم باهاش ؛ مخصوصا با این که میخواستن شخصیت اصلی کتاب ...

درود.

با احترام، نه بت‌سازم نه بت‌پرست، ولی نمادها دقیق و با کارکرد درست بوده. در نظر داشته باشید که دانشور به خاطر اختناق زمانه و فرار از سانسور در سووشون به نمادپردازی رو اورده ... دیدن ادامه ›› بود.

محاکمه ی افسر فراری از جنگ که میاد پیش یوسف و بهش پناه میاره درواقع نماد محاکمه ی خلیل ملکی هستش. تو شاهنامه، سهراب، فریب افراسیاب رو میخوره و وارد جنگ با ایران میشه؛ تو سووشون ملک‌سهراب با وعده های سرخرمنِ مستر زینگر، جنگی رو راه میندازه که به نتیجه هم نمیرسه (و مثل سهراب، شهید آرمانها میشه). نگاه کنید به ملک‌رستم (برادر بزرگتر ملک‌سهراب)؛ یه فرد عاقل و جاافتاده که همیشه قبل از هر کاری تمام جوانبش رو در نظر میگیره و حتی رگه های پراگماتیسیتی داره (عین خود رستم).

یوسف نماد سیاووشه؛ بیگناه و به تیر ظلم کشته میشه، مثل سیاوش که از خونش لاله واژگون از زمین رشد میکنه و دائم خونش از زمین میجوشه، یوسف هم وقتی میمیره، بعد از شستنش، خونش پای درختهای باغچه میره و به یاد بیارید اون جمله‌ی تأمل برانگیز مک ماهون رو که میگه: این درختها همیشه چشم انتظار صبح باقی خواهند موند... (ز خاکی که خون سیاوش بخَورد / به ابر اندر آمد درختی ز گَرد / نگاریده با برگها چهر او / همی بوی مشک آمد از مهر او). در نظر داشته باشید که رویش لاله واژگون از خون سیاوش در خود شاهنامه هم نمادینه و کلیدِ قوم به حساب میاد، درست همونطور که زمان در آیین زُروانیسم کلید قوم بوده و به همین سیاق هم تو شاهنامه کارکردهای شگفت انگیزی داره.

نامه مک ماهون به زری رو به یاد بیارید که مینویسه: گریه نکن خواهرم! یه روز میاد که به ازای یه درخت تو باغچه ی تو، صدها درخت تو سرزمینت رشد خواهد کرد و خواهی دید که باد، پیغام درختها رو به هم خواهد رسوند. اونوقت درختها از هم خواهند پرسید: در راه که میامدی سَحَر را ندیدی؟!... . عزت الدوله هم موقعی که داره گریه میکنه یوسف رو به سرو تشبیه میکنه و بعد میگه انگار قطعش کردن و سر و ته انداختنش رو زمین!

مردم باستان تو بین النهرین معتقد بودن خدای کشتزارها (که اسمش یادم نیست!) سالی یه بار وارد آتش میشه تا زمین حاصلخیز بشه و نشونه ش هم زرد شدن مزارعه و درواقع اینطوری میفهمیدن که تابستون داره میاد و موقع کشت محصوله. اگه دقت کنید آیین سیاوَرشَن هم در ابتدای تموز و شروع فصل کشت محصول برگزار میشده.

زری هم که نماد فرنگیسه و فقط دقت کنید به خوابهای فرنگیس قبل از قربانی شدن سیاوش و خوابهای زری قبل از کشته شدن یوسف که به زیبایی به هم ربط دارن: (چنین دیدم ای سرو سیمین به خواب / که بودی یکی بیکران رود، آب / یکی کوهِ آتش به دیگر کران / گرفته لبِ آب، نیزه‌وران) (زری یه جا خواب میبینه یوسف رو انداختن تو تنور و جزغاله شده... .)

به نظر من سووشون یه سند اجتماعی از یه برهه مهم تو تاریخ ایرانه و نمادپردازی خوبی هم داره.

بدرود –

دوست‌دارم

پاسخ

سامان حسنی

بسی خون به تشت طلا، رنگ خورد بسی شیشه‌ی عمر، بر سنگ خورد سیاووش‌ها کُشت افراسیاب ولیکن تکانی نخورد آب از آب (سیاوش کسرایی) درود بر دوست. لحن بی پیرایه و صراحت کلام شما قابل ستایش ...

درود،
امیدوارم متوجه صحبت من شده باشید. من نقدی به رمان وارد نکردم برادر. من درباره شخص نویسنده صحبت کردم چون من قبلتر از سووشون، شخصیت نویسنده و همسرش رو شناختم و برای همین، تک تک کلمات کتاب هاشون، با احترام، بی رنگ و بی معنیه. متاسفانه، آدم ها با رفتارشون شناخته میشوند نه صرفا گفتارشون. این رمان هم اگر به قول شما، تلاشِ دانشور برای یافت هویت از دست رفتشون باشه، تاریخ انقضا داره و صرفا تلاشی بوده که نویسنده خودش رو حق بدونه. در هر صورت، همه نویسنده های همزمان خانواده دانشور و آل احمد، از یک شیوه تکراری برای بیان ظلم زمانه استفاده کردند و واقعا کلیشه شده.
در کل صحبت من درباره خود نویسنده و امثالهم بود؛ آدم هایی که از یه سو در تلاشند درباره هویت و جنسیت خود به حق صحبت کنند و از یه سو، در واقعیت، کارهایی می کنند که نه هم جنساشون درباره شون صحبت کنند و نه دیگه احترامی حتی برای آثاراشون، نگه داشته شود چرا که "این آب بازنخواهد گشت به چشمه" .

دوست‌دارم

پاسخ

مینا ملاجان

یک زمانی عاشق کتابهای آقای آل احمد بودم به قدری شیفته که کتاب‌هایی که می‌خریدم را سعی می‌کردم بگردم اولین چاپ را پیدا کنم کلی کتاب نایاب دارم دنیایی بود نوجوانی و اول جوانی بعد یهو وقتی ...

درود سرکار خانم. وقت خوش.

با کسب اجازه از محضر شما و دیگر سروران محترم، عرض می‌کنم که این شاگرد کوچک هرگز عاشق آثار آل احمد و همسرشون، نبوده‌ام؛ به خصوص تو دوران ... دیدن ادامه ›› نوجوانی!

می‌تونم بگم تا امروز، به جز ریموند چندلر، باتلر ییتس، فردینان رامو و یکی دو نفر دیگه، که اون بارقه‌ی خلاقیت ناب رو داشتن، تقریباً هیچ متن ادبی از این بنده‌ی کمترین دلبری نکرده.

سووشون نکاتی در سیاق نمادپردازی داره که چون با شاهنامه خط و ربط پیدا میکنه، برام جالب توجهه، و از طرفی هم مواجه شدن با متن به‌مثابه سند اجتماعی (و نه اثر ادبی) که از نوآوری‌های بلینسکی در نقد ادبی به حساب میاد، خالی از لطف نیست.

یک وجه از مطلبی که بنده بالاتر ‌عنوان کردم، به این پرسش رهنمون میشه که آیا متن سووشون، زیر پتک نقد فرمالیستی دوام میاره یا نه؟ ما اینجا با خود متن (به ما هو متن) مواجهیم، دیگه اینکه نویسنده عقیده و باورش چی بوده و اینکه این برداشت بیاد تو نقد ادبی ما دخالت داده بشه، به قضاوت عادلانه‌ی ما در باب جنبه‌های فنی و زیباشناختیِ خودِ متن، خدشه وارد خواهد کرد و صدالبته خود مستحضرید که خواندن یک کتاب، ضرورتاً نه به معنی پذیرش ایدئولوژی اون نویسنده‌ست و نه مهر تائید زدن بر اعمال اون آدم.

با احترام.

دوست‌دارم

پاسخ

مینا ملاجان (mina3369)

سامان حسنی

درود سرکار خانم. وقت خوش. با کسب اجازه از محضر شما و دیگر سروران محترم، عرض می‌کنم که این شاگرد کوچک هرگز عاشق آثار آل احمد و همسرشون، نبوده‌ام؛ به خصوص تو دوران نوجوانی! می‌تونم بگم تا ...

درود بر شما.
درباره ی بخش اول گفتارتان باید عرض کنم که بالاخره هرکس در زندگی سلوک مخصوص به خودش را دارد و زندگی دو خواهر و برادر هم باهم قابل قیاس نیست چه برسد به افرادی که حتی ذهنیت های متفاوت و شیوه ی تربیتی متفاوت داشتند. پیرو همین موضوع شانس مطالعه و سلیقه ی افراد هم متفاوت است.
خیلی از افراد شانس آشنایی با آثار نویسنده های خارجی را در کودکی و نوجوانی ندارند.
خوشحالم که با آثاری وزین نوجوانی را ... دیدن ادامه ›› طی کردید.
برای من که از پنج سالگی با ادبیات کهن ایران آشنا شدم(آموزش و خوانش هایی که توسط پدرم انجام شد)، در دوره‌ی نوجوانی نویسنده هایی که ذکر کردم واقعا جایگاه بالایی داشتند ولی به حکم زمان و تغییر دیدگاه و آشنا شدن بر برخی زوایای زندگی، آن علاقه رنگ باخت و از بین رفت.

در بخش دوم صحبت شما، همچنین که جناب آقای اوانسیان هم فرموده بودند در صحبت های گذشته؛ من هم باید عرض کنم که اصلا و ابدا قصد نقد اثر را نداشتم و ندارم و متاسفانه یا خوشبختانه هیچ وقت نتوانستم اثر را از خالق اثر جدا ببینم
این ایراد بزرگ من است
اگر کسی در زندگی طور دیگری باشد و در نوشته ها و گفتار طور دیگری، نمی‌توانم بپذیرم. برای شما بسیار خوشحالم که می‌توانید این دو مسئله را از هم تفکیک کنید.

بسیار از وقتی که گذاشتید و نقطه نظر خودتان را جامع تشریح فرمودید سپاسگزارم.

دوست‌دارم

پاسخ

نظردهی

برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید

نقد کاربران

ویگن اوانسیان (vyguen) درباره سریال لحظه گرگ و میش i

ما ارامنه سال های ساله که در ایران زندگی میکنیم. در همه زمینه ها به پیشرفت این کشور کمک کردیم چون خودمون رو جدا از ایران نمیدونیم و معتقدیم به هر روی، ما ایرانی هستیم و فقط اصالت و دین متفاوتی با اغلب مردم داریم.
به نظرم این واقعا بی انصافی و نهایت بی احترامیه که با گذشتِ بیش از صد سال از سکونت در این کشور، نهایت حضور ما در آثار تلویزیونی و سینمایی به ساقی مشروبات و کافه چی بودن ختم شه. زمانی که ترجیح داده میشه در سریال های تاریخیِ زمان پهلوی، شخصیت ها یه شرابی بخورند و عیش و نوشی کنند، حضور یه ارمنی رو به عنوان ساقی به تماشاچی ها نشون بدید. در همون دوران پهلوی، ساموئل خاچیکیان، کارگردان بود و آرمان، در فیلم ها بازیگری میکرد و ویگن از خواننده های مطرح بود. خیلی های دیگه هم در مشاغل دیگه فعالیت داشتند و دارند و فقط ساقی نبودند؛ البته که این شغل رو خیلی ها داشتند که به گمانم دینشون خیلی اهمیتی برای تصدی این مسئولیت نداشته!

از اول انقلاب، تنها و تنها در این سریال حرمت نگه داری شد؛ یک شخصیت ارمنی که دانشجوی پزشکیه و دوستیِ قدیمی و صمیمی با دوتا شخصیت اصلی داره و در نهایت، در جبهه ایران علیه عراق شهید میشه. یک داستان و روایت صحیح که حتی مراسم سوگواری ارامنه و کمی صحبت کردن به زبان ارمنی، آن هم توسط بازیگران ارمنی، رو "بالاخره" به تماشاچی ایرانی تحویل میده.

ماکان بابکی این را خواند
۲۱ نفر این را دوست دارند

کلاریس (k.e.l.a.r.i.s)

و واروژان عزیز

دوست‌دارم

پاسخ

مینا ملاجان (mina3369)

سه تا استاد در زندگیم داشتم که نگرش من را به زندگیم تغییر دادند و این آدمی که هستم را مدیون وجودشون و تلمذ در محضرشان میدونم
دو نفرشان ارمنی هستند و خدا را شکر هنوز در قید حیات هستند و سایشون امیدوارم هزاران سال بر سرم باشه
یکیشون مسلمان ؛ خدا رحمتشان کنه، سال 88 فوت کردند.
اون دو استاد ارمنی یکیشون فوق لیسانس زبان فرانسه هستند و هرچی سواد فرانسه دارم از ایشون دارم
یکیشون دکتری برق، کسی بود که باعث شد من فوق لیسانس اولم را به رفتار خوب او انتخاب کنم و برم
و البته سواد الکترونیکم را مدیون ایشونم
حقیقتا در سینما و تلویزیون با غرض ورزی با اقلیت های دینی برخورد میشه متاسفانه

دوست‌دارم

پاسخ

نظردهی

برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید

نقد کاربران

پیام بهرام (pymbhrm) درباره سریال شغال i

با اینکه بیشتر از یک ماه از پخش قسمت آخر این سریال میگذره، من هنوز برام سواله علت ساخت این سریال چی بود؟ چی رو قصد داشت نشون بده یا معرفی کنه؟ قصد داشت بگه اقشار ثروتمند در لجن و کثافت اخلاقی خالص زندگی میکنن؟ یا صرفا عوامل میخواستن نشون بدن که توی کپی برداری از سریالهای ترکیه ای موفق تر از بقیه سریالهای نمایش خانگی عمل میکنن؟
علت هرچی میتونه باشه اما امیدوارم دیگه امثال این سموم تصویری رو در هیچ اثر ایرانی دیگه نبینم.

امیر مسعود و مهرناز خلیلی این را خواندند
اِیسیتداس | ACITDOHS، fateme soleimani، زهرا آقاعباسی، ملیکا حبیب اللهی (مزدک میکاییل)، نوریق آقایان، ایلیا قدوسی و Eln.mansouri این را دوست دارند

ایمان کارجو (imania)

در عالم نمایش ، خصوصا وقتی تهیه کننده خصولتی است این سوال مطرح نمیشه
میگن یه سفره‌ای پهن است دوستان مشغول باشند

دوست‌دارم

پاسخ