لانتوری

فیلمنامه و کارگردانی خوب بود، بازیگر و لوکیشن و آهنگ خوب بود فیلم نقطه اوج داشت. تدوین خوب بود. کلوز آپ خوب نبود.

ترانه علیدوستی که فیلمش برنده جایزه شد بخاطر توهین های ترامپ به ملت ایران به مراسم اسکار نرفت عظمت ترانه را با امثال امیرقلعه نوعی مقایسه کنید که جان فدا است تیمش حذف شد در فردای روز عاشورا ( آمریکا یک روز از ایران عقب تر است) در ورزشگاه مراسم همجنس بازان در بین دو نیمه در آنجا فوتبال بازی میکند و تیمش حذف هم میشود.فوتبال همیشه به اندازه زحمتی که می‌کشی پاداش میدهد چون موفقیت مثل مهندسی است و اتفاقی نیست و باخت در ثانیه ها و کوچکترین اشتباه مثل کارهای بزرگ مهندسی رخ میدهد یعنی اولین اشتباه مهندس در بازی بزرگ، آخرین اشتباه آن بازی پروژه خواهد بود و بهای سنگینی دارد،
ولی تاریخ ایران صداقت و غیرت امثال ترانه را فراموش نخواهد کرد.

واقعا لایک ترانه ❤️❤️

لذتی که در بخشش انسانی که متوجه و آگاه به اشتباه خود شده است در قصاص نیست.

لذتی که در قصاص انسان پر رو یا انسانی که در افکار عموم به کسی ظلم کرد و در نزد همان افکار عموم طلب بخشش نکند چون دهان افکار عموم را نمی توان بست پس آن لذتی که در قصاص چنین فردی هست در بخشش نیست!

واقعا شاهکار هنریست .تنشی که بازیگران ایجاد میکردن واقعا خیلی تاثیر گذار بود .ناگفته نماند غمگین ترین فیلمی بود که تا به حال دیدم .

مردی که اسب شد اثری از امیرحسین ثقفی را اصلاً دوست نداشتم. فیلمی تحتِ تأثیر آنگلوپلوس، بلا تار مخصوصاً «اسب تورین»، الکساندر ساکاروف «مادر و پسر» و... که مجموعه‌ای از باورهای سینماییِ مؤلف هستند و تا انتها به باورِ بیننده تبدیل نمی‌شوند. هرمنوتیک در یک اثرِ سینمایی هنگامی ایجاد می‌شود که خودِ فیلم‌ساز بر جامعه و جهانِ برآمده از آن، تأثیر داشته باشد نه اینکه او تأثیر گرفته یا بهتر بنویسم: مرعوب شده‌ی سینمای دیگری نشان دهد. همواره بر این باور بوده‌ام که یک اثرِ هنری جدای از هنرمند و مؤثرِ آن است. علی‌اکبر پدرِ امیرحسین فیلم‌ساز بدی است و این به معنای آن نخواهد بود که یک مؤثر در سینمای ایران اثرِ بدی بر دیگر سازنده‌گان دارد چرا که چرخه‌ی بقاء ثابت می‌کند وجودِ یک مؤثرِ بد از عدمِ وجودِ او کارآمدتر است. استارت فیلم قبل از نمایشِ عنوان می‌خورد و بعد از آن کات می‌شود. استفاده از تکنیکِ قاب در قاب که حاصلِ یک پلان سکانسِ آنگلوپلوسی است جان فورد و «جویندگان» دیگری برای ما نخواهد ساخت بلکه مستندی تولید خواهد کرد، قائم بر داستانی که نامفهوم و مستأصل شده. نکته‌ی بسیار مهمی که در ادامه باید به آن اشاره کنم این است که ما در سینما و ادبیات برداشت آزاد نداریم؛ در نقاشی، موسیقی و احتمالاً رقص می‌توانیم آزادانه برداشت کنیم امّا ادبیات باید اقتباس داشته باشد و سینما نیز باید از آن اقتباس پیروی کند و...

تابستان داغ از ابراهیم ایرج‌زاد را اگرچه دیر امّا بموقع دیدم. فیلمی که خواستگاهِ هرمونوتیکِ مؤلف را می‌سازد و بیان می‌کند مرعوبِ تکنیکِ دیگری شدن چه پیامدهایی دارد. این کارگردان که پیش از این چند فیلم کوتاه ساخته و «تابستان داغ» به عنوان اولین فیلمِ بلند و جدّیِ او محسوب می‌شود، از نظرِ فنّی جایگاهِ ویژه‌ای در سینمای ایران برای خود باز کرده. سینمایی که موقعیت می‌سازد، لوکیشن تعریف می‌کند و گزاره‌هایی تازه‌ای از بدنه‌ی اجتماعیِ قصّه برای سینما تولید کرده. از همان ابتدا که ایزدیاز در حالِ درست کردن شربتِ آبلیمو است کارگردان تفاوتِ نگاه‌اش را به تعلیقِ اجتماعی در موقعیتی که بارها از سوی فیلمسازانِ دیگر ایراد شده نشان می‌دهد با این تفاوت که این‌بار قرار نیست حرفِ راست را از بچه بشنویم و باید منتظر دروغی باشیم که حاصلِ یک ترسِ روانی است. صابر اَبَر، علی مصفا، مینا ساداتی و پریناز ایزدیار سلبریتی‌هایی هستند که سوژه را خوب شناخته‌اند امّا پایان‌اش را به همان خوبی نساخته‌اند و این خیلی قابلِ پیش‌بینی است که علی مصفا آن دست‌نوشته را که مدرک حساب می‌شود از مینا ساداتی پنهان و امحاء کند. از نظرِ قانونی ما با یک تالی‌فاسدِ اخلاقی روبروایم و آن هم این است که جُرم در بخشِ عمومی‌اش در نظر گرفته نشده و صرفاً از سوی طرفین دعوی مرتفع شده. باید به این نکته نیز توجّه شود و چُنین دستوری را وظیفه‌ی همه‌ی اهالی رسانه و کسانی چون من می‌دانم که باید از اوامر رهبرِ انقلاب پیروی کنیم و نقاطِ ضعفِ موجود را نشر ندهیم و...

در ورزشگاه نباید نارنجک زد، بخاطر هزینه چشمی که باید درمان شودو ملت ندارند.

ورزشگاه نباید به میدانِ حادثه بدل شود. پرتابِ اشیاءِ خطرناک، تنها سلامتی را هدف نمی‌گیرد، بلکه بارِ سنگینِ درمان‌هایِ کمرشکن را بر دوشِ مردمی می‌گذارد که در میانه‌یِ سختی‌هایِ معیشت، دیگر توانِ تاب آوردنِ چنین مصیبتی را ندارند.

در میدانِ بازی، آتشِ جنون را بر مهار داشته باشید؛ که چشمانِ بی‌قرارِ این ملت، دیگر توانِ پرداختِ بهایِ تاریکی را ندارند.

هر شعله‌ای که در ورزشگاه افروخته می‌شود، سایه‌یِ سنگینِ تاریکی بر دیده‌یِ مردم می‌اندازد؛ سایه‌ای که هزینه‌یِ جبرانِ آن، فراتر از توانِ جیب‌هایِ خالی و دل‌هایِ خسته‌یِ این مردم است.

در میادینِ ورزش، که مأمنِ شادی و هیجان است، نباید شعله‌هایِ ویرانی و ابزارِ تازیانه را به سوی تماشاگران افکند؛ چرا که چشمانِ این ملت، در میانه‌یِ رنج‌هایِ روزگار، توانِ پرداختِ بهایِ سنگینِ درمانِ تاریکی را ندارند.

اینه های روبرو
قسمت هایی از کتاب آینه های روبرو
پدر ازت نمی پرسم روزها کجا هستی. ولی امروز کیفت جا مونده بود نزهت، بیا، من دیدم که توی کیفت یه عکس نگه می داری که من نمی شناسم. ببینم، اون لباس نظامی نیست تنش؟ به نظر سرهنگی تیمساری چیزی می اومد. چرا نگهش داشتی؟
نزهت نمی خوام صورتش از یادم بره. یه روزی می کشمش!
پدر می دونم چقدر به برادرت علاقه داشتی، ولی اون هیچوقت راضی نبود زندگی تو هم خراب بشه. راستش من هیچوقت نفهمیدم تو چرا با آقای افتخاری بهم زدی. موضوع علاقه بود؟
نزهت نه.


نزهت خواهر سروان حق‌نظر است. سروان حق‌نظر یک تنه در ارتش طوری علیه رژیم مبارزه می‌کرده که به نظر یک گروه بزرگ بیاید‌. نزهت ۱۸ ساله ... دیدن ادامه ›› و نامزد آقای افتخاری است

بازی مهناز قوی بود ولی فیلمنامه چندان قوی نبود مخصوصا بعد از یک ربع اول که خوب شروع میکند بعدش کاملا بی محتوا میشود یعنی ابتدا با فیلمنامه آینه های روبرو بهرام بیضایی شروع میشود قوی است ولی بعدش که با فیلمنامه نویسنده جلو میرود کاملا بی معنا میشود.

شیفت شب
نیاز به تدوین،اهنگ و کارگردانی داشت که ضعیف بود فیلمنامه خوب بود.

یک ساعت از فیلم با تدوین قابل حذف بود.

در مورد یک بدهکار فریب خورده ی طمع است که موش کش شهرداری میشود.

کل فیلم را میشد در یک ربع خلاصه کرد.

ولی فیدبک واقعی در جامعه این هست وقتی جمهوری اسلامی می گوید شیطان پرستی بد هست پس لابد خوب هست مثل شراب،،،😂

بحران اعتماد و اعتبار (Crisis of Credibility)
برای اینکه یک پیام اخلاقی یا مذهبی در جامعه کارایی داشته باشد، «فرستنده» پیام باید از نظر جامعه دارای اعتبار باشد. اگر جامعه احساس کند که میان آنچه نهادهای حاکمیت می‌گویند و آنچه در عمل رخ می‌دهد، تضاد یا نفاق وجود دارد، پیام‌های اخلاقی آن‌ها اعتبار خود را از دست می‌دهند. وقتی اعتبار از بین برود، کلمات مثل «خوب» و «بد» یا «حلال» و «حرام» دیگر به عنوان راهنمای اخلاقی دیده نمی‌شوند، بلکه به عنوان ابزارهای کنترل سیاسی تفسیر می‌شوند. در این حالت، طبق تحلیل شما، مردم به طور ناخودآگاه برچسب «خوب» را از روی «بد» که توسط حکومت تعریف شده، ... دیدن ادامه ›› برمی‌دارند.
‌
### ۳. دو قطبی شدن ارزش‌ها (Value Polarization)
در جوامعی که فضای گفتگو بسته است، مفاهیم اخلاقی دچار دو قطبی شدن شدید می‌شوند. در این شرایط، مرز بین «اخلاق واقعی» و «اجبار سیاسی» از بین می‌رود. بنابراین، هر چیزی که از سوی قدرت «مذموم» اعلام شود، در ذهن بخش بزرگی از جامعه به عنوان نماد «مخالفت» یا «هویت مستقل» قرار می‌گیرد. در واقع، فرد با انجام آن کار، در حال تعریف کردن هویت خود در تقابل با قدرت است.
‌
### ۴. تغییر معنای نمادها
در این وضعیت، اشیاء یا رفتارهای ساده (مثل یک نوشیدنی یا یک نوع پوشش) از معنای اصلی خود خارج شده و به نمادهای سیاسی تبدیل می‌شوند. یعنی فرد دیگر با هدف «لذت از آن چیز» عمل نمی‌کند، بلکه با هدف «بیان موضع سیاسی» یا «شکستن ممنوعیت» آن را انجام می‌دهد

آدم‌های این فیلم حقیقت را مثل چیزی در جیبشان حمل می‌کنند ، چیزی که گاهی خودشان هم دقیق نمی‌دانند چیست.
نه دروغ می‌گویند، نه کاملا راست.
بیشتر در تلاشی بی‌صدا برای دوام آوردن در مسیری که انتخابش نکرده‌اند هستند.