پوریا رنجبرکهن

هنرساز زندگی، تنها لحظاتی‌ست که با متانت سپری می‌شود

کار مینیمال و دلنشینی بود. ایده پیش از آغاز نمایش هم باحال بود، همینطور گیفت کیوآر. هر دو بازیگر خوش‌انرژی و دوست‌داشتنی. دو تا نقد: یکی اینکه یه جاهایی کار از ریتم می‌افتاد و دوم اینکه در نبود دکور میشد در طول نمایش استفاده خلاقانه بیشتری از نور کرد اما تنها در پایان شاهدش بودیم.

من در اسطوره‌ها دفن شدم؛ شما چرا هر روزِ زندگی‌تان به دنبال گوری خالی برای خود می‌گردید؟!

بیدار شوید!
بیدار شوید!
پیش از آن که قرن دیگری بر سکوت‌تان بگذرد.

بازی‌ها خوب بود. به خصوص بازی نورا هاشمی که بسیار مسلط بود.
پیش‌تر دو کار دیگه هم از سهند خیرآبادی(نویسنده نمایش) تماشا کردم و خط فکریشو دوس دارم؛ اینکه به دغدغه‌های ‌هم‌نسل‌هامون و مواجهه‌شون با مسائل زندگی و نسل‌های قبل می‌پردازه.
به طور کلی نمایش حال‌خوب‌کنی بود؛ گرچه می‌تونست عمیق‌تر باشه.

سرگرم کننده و حال خوب کن.
بازی‌های همه به جز بازیگر خانم، عالی و با شخصیت‌های داستان مچ بود.

فیلم سینمایی این داستان رو دیده بودم و واقعا دچار «شک» بودم که این تاتر چقدر می‌تونه موفق باشه؟ اما بعد از تماشای نمایش، مشعوف شدم از زحمتی که کشیده شده بود؛ لذت‌بخش بود.

سومین کاری بود که از آقای سلیمانی می‌دیدم؛ قبلی‌ها هم حرفه‌ای و استاندارد بودن. ضمنا دمشون هم گرم که محترمانه به بدرقه ایستادن.

سومین کاری هم بود که از آقای تشکر می‌دیدم؛ مثل همیشه خیلی خوب.

بازیگران زن هم عالی؛ انتخاب بازیگر واقعا ... دیدن ادامه ›› هوشمندانه بود.

ریزه‌کاری‌های شخصیت‌ها به دقت رعایت شده بود.

دکور در عین سادگی هوشمندانه و استاندارد بود.

جزییات لباس هم متناسب با شخصیت طراحی شده بود.

انتخاب موسیقی و ویدیومپ هم خیلی خوب. گرچه ویدیو می‌تونست متنوع‌تر باشه.

بعد از مدت‌ها از یک نمایش اصیل و پرمهر لذت بردم.

درود بر بانو گلاب آدینه و افشین هاشمی

بازی‌ها هم خلاقانه و پرانرژی بود.
نسیم حکم‌آبادی هم درخشان ظاهر شده بود؛ لذت بردم.

اجرای لذت‌بخشی بود؛ بازی الهام کردا بی‌نقص‌تر از سایر بازیگران بود. پرده ابتدایی نمایش به دلیل مونولوگ‌های بی‌حرکت ریتم کندی داشت.
المان‌های دکور و نورپردازی زیبا و حس برانگیز بود.
ای کاش از هدمیک استفاده نمی‌شد؛ خصوصا وقتی که بازیگران توانمند هستند و صدای رسایی دارند.

-به خدا فکر کن. به آن دنیا فکر کن.

+هیچ چیز وجود ندارد. من از زانو زدن خسته شدم.

خشم، ناتوانی و دودی که در چشم می‌رود.

اجرای خوب و تمیزی بود. از بازی حدیث علی زاده بسیار لذت بردم؛ تغییر لحن‌‌های هنرمندانه‌ و حس‌برانگیزی از طریق ارتباط چشمی.
فارغ از مسیر خطی داستان، شاهد نمایش سادومازوخیسم شخصیت‌ها نیز بودم که به دقت کارگردانی شده بود.

ایده داستان خوب و پرده‌ها غیر قابل پیش‌بینی بود
اما (یک امای بزرگ) نیمه دوم نمایش(گره‌گشایی) افتضاح بود؛ تعلیق‌های بی‌مورد، طنزهای بی‌جا، استفاده از میکروفن دستی و...

ما در این نمایش شاهد یک آنتروپی معنا بودیم و هر چه زمان دادیم، همه چیز لوس و لوس‌تر شد!