کورش سلیمانی

هنرساز نویسنده، کارگردان، تهیه کننده و بازیگر تئاتر، سینما و تلوزیون

دیشب پیامی از صفحه اینستاگرام گروه تئاترمان (بیستون) برای جان پاتریک شنلی نویسنده ی نمایشنامه ی «شَک؛ یک تمثیل» _ که بابت همین اثر جایزه پولیتزر و تونی را برده و همچنان از چهره های شاخص درام نویسی معاصر امریکاست_ نوشتم که رسم ادب‌ را بجا آورده باشم. می دانید که نویسندگانی در این سطح غالبا قابل دسترسی نبوده و از طریق کارگزار ارتباط می گیرند … اما ایشان این پیام محبت آمیز را برای ما ارسال کردند … گفتم بد نیست شما تماشاگران عزیزمان هم در جریان باشید … خوشحالم که هنوز هنر (تئاتر) می تواند فراتر از مرزها و بازی های روزگار، ما انسان ها را به یکدیگر نزدیک نگاه دارد … ارادت ….

متن سپاسگزاری ما:


جان پاتریک ... دیدن ادامه ›› شنلی عزیز

از طرف همکارانم در گروه اجرایی نمایش «شَک؛ یک تمثیل» بر خود واجب می دانم از اینکه این نمایشنامه ی فوق العاده انسانی را در آن سوی دنیا، در امریکا نوشتی تا ما در این سوی دنیا و در تهران، آن را ترجمه کرده و به صحنه ببریم، تشکر کنم. موضوعاتی که در این داستان مطرح کردید، همچون شک در شکل های مختلف، نوع نگاه های متفاوت به موضوع دین، تبعیض، بررسی روابط انسانی و بسیاری دیگر، موضوعاتی فرامکانی ست که همه ی جوامع انسانی نیاز دارند درباره آن بیاندیشند. ساختار درخشان نمایشنامه ی شما این امکان را به همکاران بازیگر ‌ و طراح من داد که فضای مطلوبی برای خلاقیت و هنرمندی پیدا کنند. در دوره اجرای ما بیش از چهارهزار تماشاگر به تماشای شخصیت های نمایشنامه ی شما نشستند و داستان آنها را شنیدند. خوشحالم که نویسنده ی مهم و بزرگی چون شما همچنان برای تئاتر می نویسد. همه ی ما هر کجای این دنیا باشیم، یک خانواده ایم که تئاتر را برای گفتگو با دیگران انتخاب کرده ایم تا به وسیله ی آن دنیا به دور از جنگ، ستم، دروغ، تبعیض و سایر زشتی ها … و با مهربانی، نیک اندیشی و اخلاق جای بهتری شود.

با سپاس فراوان؛ گروه تئاتر بیستون؛ کورش سلیمانی

‏Dear John Patrick Shanley

‏On behalf of my colleagues in the performing arts group of “Doubt: A Parable” I feel it is my duty to thank you for writing this extraordinarily human play on the other side of the world, in America, so that we can translate and stage it on this side of the world, in Tehran. The issues you raised in this story, such as doubt in its various forms, different perspectives on religion, discrimination, examining human relationships, and many others, are trans-spatial issues that all human societies need to think about. The brilliant structure of your play allowed my fellow actors and designers to find a favorable space for creativity and artistry. During our performance, more than four thousand spectators watched the characters in your play and heard their stories. I am glad that an important and great writer like you continues to write for the theater. We are all one family, wherever we are in this world, who have chosen theater to communicate with others, so that through it the world can become a better place, free from war, oppression, lies, discrimination, and other ugliness… and with kindness, good thinking, and morality.

‏With many thanks; Bistoun Theater Group; Kourosh Soleimani

‌پیام جان پاتریک شنلی:

I am honored you are performing my play, and delighted you and your audiences have found favor with it. I hope one day to walk the streets of Tehran, in peace and brotherhood.
John Patrick Shanley

باعث افتخار من است که شما نمایشنامه ی من را اجرا می‌کنید و خوشحالم که شما و تماشاگران تان از آن استقبال کرده‌اید. امیدوارم روزی در خیابان‌های تهران، در صلح و برادری قدم بزنم.

جان پاتریک شنلی

به راستی اگر تئاتر نبود چه چیز دیگری می توانست چنین ذات ناپایدار زندگی را به ما نشان بدهد …. ما بازی سازان و نمایش سازان تا همین دیروز جهانی با آدم های خیالی را ممکن ساختیم که امروز دیگر اثری از آنها را کسی نمی بیند … و شاید کمتر کسی بپذیرد ‌و باور کند چنین دنیایی در این ماهی که گذشت در گوشه ای از خیابان ایرانشهر جاری بوده و جان داشته …

ما اما چهارهزار و چند صد نفر شاهد داریم و البته تعدادی عکس و تصویر که صومعه سنت نیکلاس «بوده»، بله! «واقعی بوده» …؛ و من می دانم که جایی در ارتفاعی ناپیدا و این بار گم از نگاه ما … خواهر آلویسیوس هنوز دارد از پنجره اش حیاط را به دقّت نگاه می کند، چپق می کشد، لبخند می زند و آه می کشد … پدر فلین برای پسرها در تمرین بسکتبال هر روزه اش، آواز آدم برفی یخ زده می خواند و بعد دفترچه اش را در می آورد که موضوع موعظه ی فردا را یادداشت کند … خواهر جیمز از کلاس خانم شیلدز لحظه ای خارج می شود تا در گوشه ی باغ یازهم نامه اش را درآورد و برای برادر بیمارش اشک بریزد … و خانم مولر پسرش را هر صبح با لباس های تمیز و هزار آرزو راهی مدرسه سنت نیکلاس می کند تا شاید این یکی خوشبخت! شود….

نه! باور نمی کنم تمام شده ایم … صومعه ای که با آدم هایش ساختیم همیشه خواهد ماند … تمام نشده، نمی شود، امکان ندارد تئاتری تمام شود، تئاتر ... دیدن ادامه ›› ما هم همینطور …

سلام بر دوستان عزیز، اهالی عزیز و وفادار تیوالی و همه ی تماشاگران گرامی تئاتر «شَک؛ یک تمثیل»

اجرای ما دیشب در سالن استاد سمندریانِ تماشاخانه ایرانشهر به پایان رسید … اما آنجه همچنان در قلب ما جاری ست حضور و حمایت و لطف و رضایت شما از این اجرا بود که زبان من برای گفتن آنجه شایسته ی شما و همراهی درخشان شماست، قاصر است …. فقط بدانید که به جان قدردان شما هستیم و امیدواریم همچنان در روزهایی نه دور، بازهم یکدیگر را در تماشاخانه ای ببینیم … شما بیایید و کار ما را تماشا کنید و بعد راجع به آن حرف بزنیم … این خیلی خوب است …

پاینده باشید؛
به امید خدا و به امید آینده … ارادتمند؛ کورش سلیمانی

شب رویایی برای ما و تئاتر …

دعوت و هم صحبت شدن با جمعی از اهالی با سابقه ی تیوال که سالهاست تئاتر می بینند و سالهاست اینجا نظر می دهند، سعادتی بود که امشب نصیب گروه ما شد. عزیزانی که پیش از این با عنوان گروه “من یک تماشاگرم” و به خاطر "نمایش سکوت سفید" ما را به جمع صمیمی و اصیل و فرهنگی خود دعوت کرده بودند … عزیزانی که حالا علاوه بر نام های شان، با ادبیات و سلیقه شان هم تا حدودی آشنا هستم … عزیزانی که با علاقه و با صرف وقت و هزینه در تماشاخانه هایی که غالبا شرایط مناسبی ندارند، همواره حاضرند و هر یک شاید در سال ده ها تئاتر می بینند و با حمایت و اظهارنظرهای خود سعی کرده اند تئاتر اصیل را در برابر ابتذال فراگیر همواره یاری کنند … در غیاب غم انگیز جلسات نقد و بررسی تئاترها از سوی منتقدان و انجمن های حرفه ای تئاتر، برگزاری چنین جلساتی امید بخش و نشانه ی رشد می تواند باشد.

دوستان عزیز؛ ممنونم از این همه لطف تان به تئاتر … از نظرات دقیق و مشفقانه تان …. از اینکه چنین به فرهنگ و هنر و تئاتر ما هویّت می بخشید … و البته ممنونم از تحسین هایی که نثار "شک؛ یک تمثیل" ما کردید تا خستگی از تن مان برچیده شود …

ما به حضور همیشگی شما در کنار خویش می بالیم ... دیدن ادامه ›› و بگذارید با صدای بلند بگویم تئاتر مدیون همراهی شما تماشاگران آگاه و شریفی ست که در هر شرایط _ حتی زمانی که برخی از هنرمندان به هر دلیل درست و غلط، خواسته یا ناخواسته آن را تنها می گذارند _ هرگز آن را رها نمی کنید … با انرژی و لطف شما ما به ادامه راه مشتاق تر و دلگرم تر می شویم …

بازهم از دعوت شما سپاسگزارم ... و نیز از تیوال عزیز که بستری برای این تعاملات فراهم ساخته و از اعضای گروه مان؛ ساناز و محمد حسن و حمید و علی که مرا همراهی کردند، ممنونم ... و در آخر ممنون از پیگیری فرزاد جعفریان ، همکاران حراست مجموعه ایرانشهر و ممنون از کافه ایرانشهر که صبورانه تا نیمه شب پذیرای ما بود … در پناه حق، پاینده باشید …

سلام به همه ...

هفتمین تئاتر گروه ما "شک، یک تمثیل" بعد از شش تئاتر قبلی یعنی: "ناگهان پیت حلبی"، "فالو می"، "خرده نان"، "سکوت سفید"، "فرودگاه، پرواز شماره 707" و "توافق نامه"، از امروز به صحنه می آید و ما شاکر و مفتخریم که در همه ی این سالها حمایت شما تماشاگران عزیز و آگاه را با تمام وجود احساس کرده ایم. حمایت شما از آنجا برای ما ارزشمند بوده و هست که علاوه بر به تماشا نشستن تئاترهای ما؛ همیشه با پیشنهادها، انتقادها و تحسین های خود، چه بعد از اجرا در محل تماشاخانه و چه در همین تیوال عزیز، به ما _ در میانه ی میدان دشوار تولید تئاتر! که خودتان از آن آگاهید _ انرژی بسیار برای ادامه دادن بخشیده اید. این بار هم همچون گذشته چنانکه احیانا تماشاگران وفادار ما به خاطر دارند، از این همراهی استقبال کرده و از آن سپاسگزاریم.

یادمان باشد؛ تئاتر همچنان و همیشه یک آیین است. آیینی جمعی که همه ی ما را برای دیدن زیبایی و اندیشیدن گرد هم می آورد تا شاید از ما انسان های بهتری بسازد ... و در این زمانه ی پرشتاب، نامتعادل و تهی از اندیشه، چه بهتر از این که با تئاتر به ریشه های انسانی خود همچنان متصل بمانیم. تئاتر را گاهی ... دیدن ادامه ›› ناپایدارترین هنرها می گویند، بله از جهتی درست است اما من هنوز تئاترهایی را که شاید سالها از اجرای آنها می گذرد به خاطر دارم و این معجزه ی ماندگاری تئاتر در عین ناپایدار بودن آن است. اندیشیدن و گفتگو درباره تئاتر هم یک از مهمترین نشانه های مانایی، پویایی و اثرگذاری آن است که خوشبختانه شما تا جایی که به خاطر دارم در همه ی این سالها هرگز آن را فراموش نکرده اید و این خود موهبتی برای تئاترهای برصحنه است.

بپاید مهرتان ... و امیدواریم این بار هم به حضورتان، به حمایت و البته رضایت شما از تئاترمان افتخار کنیم. به امید دیدار. 17 فروردین 1404. کورش سلیمانی

سلام بر مخاطبان عزیز و ارجمند ...

توافق نامه ی ما به آخر رسید .... قرار بود بعد از تمدید دوباره، تا جمعه ۴ خرداد میزبان شما باشیم _ و حتی برای جمعه با دو اجرا _ که به دلیل اعلام عزای عمومی نشد و ما محروم شدیم از حضور بیشتر شما تماشاگران عزیز ...

از آنجا که امکان تمدید دوباره نمایش _ علیرغم علاقه ی گروه _ به دلایلی وجود ندارد، نمایش ما یکشنبه غروب بی آنکه خود بدانیم آخرین اجرای ماست، به پایان رسید ...

و اینک ما ماندیم و خاطره ی خوش اجرای توافق نامه و همراهی جانانه ی همه ی شما ۱۴۸۳۸ تماشاگری که با حضور، نظرات مثبت و انرژی بخش، حمایت و ... دیدن ادامه ›› نیز رضایت مندی بالای خود ما را در دو دوره در تماشاخانه های ایرانشهر و ملک در ۷۴ اجرا همراهی کردید ...

در برابر این همه لطف سر تعظیم فرو می آورم و امیدوارم به همراه همکاران هنرمندم در گروه تئاتر بیستون بتوانیم به امید خدا بازهم با نمایشی در خور شانِ "تماشاگر" و "تئاتر" به صحنه بازگردیم ...

پاینده باشید و روز و روزگارتان خوش

با احترام و ارادت ؛ کورش سلیمانی به نمایندگی از گروه توافق نامه

سلام بر شما تماشاگران عزیز و گرامی ؛

خواستم حالا که هنوز در اول راه دوره جدید اجراها هستیم از همه ی شما که در اجرای قبل با صرف وقت و هزینه به دیدن توافق نامه ی ما آمدید و با گفتگوها، نظرات و تشویق های تان دلگرم و خوشحال مان کردید ... و نیز همه ی شما که خواهید آمد، به ویژه کسانی که نظرشان را به ما به شکل های مختلف ابراز می کنند ... صمیمانه تشکر کنم.

دوستان قدیمی تر تیوالی ما می دانند که از همان کارهای اول چقدر این گفتگوها برای من و دوستانم اهمیت داشته و شخصا معتقدم تئاتر علاوه بر ایجاد فضای دیالوگ در خود اثر، بستری گسترده تر برای دیالوگ بین پدیدآورندگان و مخاطبان است ... و اگر قائل به اثرگذاری اجتماعی تئاتر باشیم این دیالوگ و تبادل نظرات، می تواند از مهمترین اهداف و از خروجی های اصلی آفرینش هنری باشد. از این روست که برای ما این صفحه و نظرات شما همیشه ارزشمند بوده و همانطور که پیداست، من و همکارانم سعی داریم اینجا همیشه خود را کنار شما ببینیم.

شاد و پیروز باشید و کماکان رونق بخش سالن های تئاتر ...

🎭🔆

طالع اگر مدد دهد،
_هر از چند گاهی! _
دامَنَش _ بد جور _ آوَرَم به کف
گر بِکَشَم _ چه شود! _ زهی طَرَب
ور بِکُشَد _ اوه اوه _ زهی شرف

شاید تناسب نداشته باشد که آدمیزاد برای ابراز دلبستگی اش به موضوعیّتی مثل #تئاتر چنین بیتی از حضرت حافظ را انتخاب کند اما بی هیچ در‌وغ ... دیدن ادامه ›› و پز و ادعا و ادا باید عرض کنم که واقعیت دارد و من گرفتار این دوستم، شدید گرفتارم و خوشا این وضعیت که من دارم

تئاتر سالهایِ جوانی مرا با خود برد و به مصداق:
از خَمِ ابرویِ توام، هیچ گشایشی نشد
وَه که در این خیالِ کَج، عمرِ عزیز شد تلف!

آن را تلفِ خود کرد و سالها و ساعاتی که می شد به صرفِ شغلِ نان و آب دار و منصب آب و تاب داری برساندم و به عیش و طرب بگذرد نه به سختی و تعب! را، به تمامی و کمال مصرف خود کرد

جانانه، وصلم به او و از او هیچ نمی خواهم جز خودش. شهدِ ویرانگرش را به جان می خواهم و دیگر هیچ. همراهی با تئاتر نه نامی برای من به ارمغان آورد، نه جمعی از روشنفکران مرا بابت آن به مهمانی های شبانه ی خود راه داد، نه هیچ دایره و اداره و حوزه ای مرا بابت کارم بر صحنه ای ستود و زیر بال و پر خود آورد، نه سیل منتقدان و نه سیر بیلبوردهای تبلیغاتی شهر حضورم را به دیده آوردند، نه هیچ هیئت داوران و جشنواره ای مرا به خاطر کارم در آغوش کشید و نه نان چربی از آن بر سفره ام آمد که سیرم کند

اما ترک کردنش از من برنمی آید چون اگر هیچ کدام از آنها را به من نرسانْد اما چشمان و جانِ شیفته ی تماشاگران و ذهن پویای ایشان را چنان به من _ به قدر وسعتِ خُردِ داشته هایم _ رسانده که سویه ی روشن حیات و امتیاز بودنم همین رسیدگی و وابستگی باشد. در همین کارها که با عشق و همراه با همراهانی پاک باخته تر از خودم، به صحنه آوردم و می آورم.

به امیدِ به حساب آمدنم در جمع خریداران یوسفِ حسن اش؛ آنانکه تئاتر را برای تئاتر می خواهند، برایِ دیالوگ "اندیشه" و "زیبایی" بین خود و تماشاگر، برای زیباتر ساختن و ساختن جهانی که در آن هستیم و نه هیچ سود سخیفِ چشم و دهان پرکنِ دیگر

#روز_جهانی_تئاتر (هشتم فروردین) را به #هنرمندانِ اندیشمند و توانمند و #تماشاگران جان بخش و نابی که هنوز تفاوت گوهر را با خرمهره در این بازار مکاره تشخیص می دهند و هستند تا تئاتر همواره بماند، تبریک گفته ... و به خادمان گمنامِ آن از همان ر‌وزهای نخست ورود به ایران تاکنون تعظیم می کنم که چراغ ِفرهنگ را نور بخشیدند . و درود بر همه ی همکارانم در این سالها که مدیون ایشان است بودنم در تئاتر ...🌹

#تئاتر #نمایش #گروه_تئاتر_بیستون #کورش_سلیمانی #کوروش_سلیمانی

۱۵۹

توافق نامه ی‌ِ فیلیپ کلودل/ شهلا حائری را همان بعد از ظهر ۲۴ خرداد پارسال که از شهر کتاب شریعتی خریدم و در همان کوچه ی بغل نشستم و یکسره و در یکساعت خواندم، برای اجرا انتخاب کردم. با بهنام جان از تیرماه ۰۱، درباره ی متن حرف زدیم و حرف زدیم و از رویای اجرا باهم گفتیم. گروه طراحان عزیز و همیشه همراهم؛ سینا، مجید، مژگان، رضا، مصطفی، معراج و گلناز هم، همان زمان توافق نامه را خواندند و گفتگوهای ما شروع شد. ابتدا به تئاترشهر، در پی تقاضای از مدیریت دوره ی قبل، مجددا تقاضا دادم برای اجرا. یعنی حدود دو‌سال در حال تقاضا کردن برای اجرا بودم! و آخر سر هم نشد، چون نهایتا با زمان پیشنهادی برای اجرا فقط یک ماه فاصله بود و ما این شکلی تئاتر کار کردن را بلد نبودیم که یکماهه کار را ببندیم ... برای تئاترشهر گروه ما، آن گونه که گفتند، اولویت نداشت و ... نشد! با صحبت و دعوت تماشاخانه ی محترم ایرانشهر مسیرمان را به ایرانشهر تغییر دادیم. رامین جان از شهریور امسال به من و بهنام پیوست و چه خوش پیوست. از اواخر تیر امسال تا آذر ماه، دوره ی تمرینات ما بود. در خانه ی بهنام و استودیو دفتر چندباری متن را خواندیم و درباره اش حرف زدیم، ده جلسه ای طول کشید این ... و بعد پلاتویی کوچک در سیدخندان میزبان تیم سه نفره و جمع و جور ما بازیگران این کار شد تا تمرینات ذره ذره شکل بگیرد و کوزه ی ما چون توده ای بی شکل بر چرخ بچرخد تا شکل کامل خود را بیابد. چه دوره ی پرنوری داشتیم در ساعات آخر شب های تابستان و پاییز ... و بالاخره کار بعد از بیش از پنجاه جلسه ی چند ساعته آماده شد. از پیش از اجرا حمایت عالی تماشاگران عزیز آغاز شد و ما را نیرومندتر کرد ... و اجرا شروع شد تا ما بازی کنیم و سالن استاد ناظرزاده هر شب مملو از تماشاگر شود ... و گذشت تا پس از میزبانی نزدیک به ۷۵۰۰ تماشاگر به امشب برسیم که این فصل را باید به آخر برسانیم ... برای ما خاطره ی شب های روشنی ... دیدن ادامه ›› بر صحنه و در زیر نور پروژکتورها باقی ماند که امیدوارم برای شما هم چنین بوده باشد ... به جان ممنونم از استاد شهلا حائری بابت همراهی و یاری شان ... و از عزیزانم؛ بهنام و رامین و سینا و مجید و مژگان و رضا و مصطفی و گلناز و معراج و محمد حسن و پرستو و پوریا و مهدی و علی ... و البته منوچهر جان زنده دل و بهنام کیوان عزیز ... مدیریت و عوامل تماشاخانه محترم ایرانشهر و همه ی کسانی که ما را در این سفر یاری کردند

و سختی با شما عزیزان همراه و تماشاگران عزیز:
بسیار از شما که توافق نامه ی ما را دیدید، ممنونیم. تمامی نظرات مسئولانه و غالبا دقیق و آگاهانه ی شما را خواندم؛ انرژی گرفتم، آموختم و خداراشکر کردم که چنین عزیزانی هر شب در تاریکی سالن به صحنه و بازی ما نگاه کرده اند. بی تعارف ممنونم بسیار از تیوال گرامی که بستر این گفتگوهای ارزشمند را برای ما که امکان هم صحبتی با تماشاگران را غالبا نداریم فراهم کرده تا در پرتو آن همه بهتر شویم ... از وقت و دقت برخی از شما که چنان کامل به نمایش ما پرداختید و نوشتید که به وجد می آمدم به شکل ویژه ممنونم. زمانی که نقد تئاتر می نوشتم_ اواخر دهه هفتاد و اوایل دهه هشتاد _ با نوشته هایم خود را عضوی از گروه ها می پنداشتم و حالا این حس را نسبت به شما عزیزان دارم. شما عضوی مهم از پیکره ی نمایش توافق نامه بودید.

همه چیز تمام می شود جز تو؛ #هوالمعزّ ...

عکس زیبا از مصطفی قاهری @mostafa_qaheri 👌🏻

سلام. استقبال کامل تماشاگران محترم از روز اول اجرا و باقی ماندن تعداد معدودی بلیت برای روزهای دوم و سوم پیش از به اجرا رفتن اثر، نشان اعتماد شما عزیزان به این گروه تئاتری است. قدردان آن هستیم و وظیفه ی خود می دانیم که به بهترین شکل آنرا پاسخ دهیم.

سلام بر یکایک شما تماشاگران عزیزی که به دیدن نمایش ما آمدید و این بار هم مثل کارهای قبلی ما را با لطف خود همراهی کردید و سلام بر سایت محترم تیوال و همکاران گرامی این سایت ارزشمند و همراه ...

سپاسگزاریم از همه ی شما، حدود دو هزار و چهارصد تماشاگر ارجمندی که در طول بیست و هفت اجرا و در این شرایط دشوار کرونایی و معیشتی با حضورتان از نمایش ما حمایت کردید ... نمایشی که به همت گروه حرفه ای همراهم، فارغ از هیاهو و خودنمایی، بی ذره ای کاهلی و با پرهیز جدی از تلقی بازاری در هنر، تلاش کرد ضمن ادای دین به شاعران و تعظیم مقابل رنج فزاینده ی زندگی ایشان، با اجرایی با کیفیت چون همیشه، سازی تازه را به لحاظ فرم اجرایی در فضای تئاتر به صدا درآورد ... همراهی شما حقیقتا ما را به این باور رساند که هنوز هم می توان جسارت به خرج داد و تجربه ای تازه به دور از جذابیت های رایج و گاه مبتذل به صحنه برد و مورد استقبال و لطف و تشویق شما هم قرار گرفت ...

بسیاری از شما با یادداشت های انرژی بخش و آموزنده و البته نظرات و نقدهای درست خود _ علاوه بر حضورتان _ ما را هم از طریق این صفحه یاری دادید که این جای قدردانی ویژه دارد ... عده ای هم از شما عزیزان با ما همراه نشدید و با کار ارتباط لازم را نگرفتید و به ویژه در همان شب اول! ما را مورد کم ... دیدن ادامه ›› لطفی خود قرار دادید که برای ما کمی بعید و غیر آشنا بود .... در این میان می پذیرم شاید کوتاهی از ما بود که نتوانستیم شما را همجون بسیاری از زیبایی و اندیشه ی عمیق جاری در متن احمدرضا احمدی عزیز بهره مند کنیم ... و البته شما هم بپذیرید که شاید ایراد متوجه شکل مواجهه و دریافت شما باشد ... که این موضوع همه ی ما _ هم ما و هم شما _ را باید متوجه کار ( در مورد ما ) و یا دریافت ( در مورد شما ) کند تا اگر ایرادی داریم رفع کنیم ...

در مجموع از شما که با شور و اشتیاق چنین آگاهانه و مشفقانه به تماشای تئاترها می نشینید و از این راه حمایت کنندگان اصلی تئاتر هستید، بسیار سپاسگزارم ... و نیز بسیار از همراهی همکاران سایت تیوال ممنونم ...


این روش ماست که با سلام که می آییم حتما خدانگهدار و به امید دیدار هم بگوییم. کار ما هیچگاه در این چند سال بعد از پایان نمایش با هم تمام نشده، این بار هم چنین است ... و تازه آغاز است ... پاینده باشید ...

زن پریشان: ما چه تنها هستیم. این جهان جهانِ بی حاصلی است. من هر روز صدای سقوط زمین را در گرداب نیستی ابدی می شنوم. آیا باور کنم سرانجام نجاتی در راه است؟ کاش می توانستم باور کنم ... من هر روز با تردید به خود می گویم: شاید عاشقان و شاعران بتوانند این جهان را نجات دهند ...

این روزها علاوه بر اجرای نمایش برای مردم عزیز و نفس کشیدن بر صحنه همراه با دوستانی یک دل، کم یاب و هنرمند، هم کلامی با احمدرضا احمدی نازنین موهبت بزرگ دیگری ست که نصیبم شده است. این هم کلامی از روزهای تمرین به جهت بهره مندی ام از نظر ایشان به عنوان نویسنده ی نمایشنامه شروع و جاری شد تا این روزهای اجرا ... و من مفتخرم که تقریبا هر روز با ایشان تلفنی حرف می زنیم. از اجرا می پرسند، از واکنش تماشاگران و نظر ایشان ... و بعد هر روز می گویند به بچه ها سلام برسان و بگو فداکاری زیادی کرده اند که این نمایش را در این شرایط دارند کار می کنند ... بگو روی ماه تان را می بوسم ... بگو از شما ممنونم ... و به قدری فروتنانه این ها را می گویند که من پشتِ تلفن از شرم آب می شوم و گاه در همان لحظات که ایشان این ها را می گویند در دلم می گویم؛ یک انسان چقدر می تواند در عین بزرگی و اهمیّت تا این اندازه فروتن و شریف و زلال باشد

حالا با آشنایی بیشتر با ایشان از طریق همین گفتگوها دیگر یقین پیدا کرده ام که بزرگی باید برازنده ی شخص باشد ... باید به او بیاید ... به فرمایش و نمایش و هورا کشیدن بزرگی حاصل نمی شود؛ بزرگی از بزرگی پدیدار می شود

احمدرضا احمدی که قریب به شصت سال است که برای شعر و فرهنک و‌ ادب و هنر این دیار زحمت کشیده، رنج برده و خلق کرده این روزها بر من و ما منّت ... دیدن ادامه ›› گذاشته، تشویق مان می کند و از شادی اش بابت اجرا می گوید، از طرح نمایشی تازه ای که به ذهنش رسیده و قرار است به زودی بنویسد، از نقاشی ها و کارهای اش، از گذشته ها و خاطراتش که همه درس است برای من

و ما _ گروه اجرایی نمایش فرودگاه، پرواز شماره ۷۰۷ _ این روزها تئاتری های خوشبختی هستیم که نام های مان در ‌پوسترِ نمایش زیر نام بزرگی به نام احمدرضا احمدی می آید و همین یک نکته برای با شوق به سالن رسیدن هر روزه مان بسیار کفایت می کند؛ و خدا را شُکر

تصویر اول یادداشت بزرگوارانه و پر مهر ایشان خطاب به ماست

آقای کورش سلیمانی
دوست جوان من
امیدوارم سلام و مهربانی مرا قبول کنید من سپاس فراوان دارم از شما و همکاران شما که نمایشنامه ی مرا که در حال فراموش شدن بود به آن جان دادید و به آن عمر دوباره دادید سپاس این شاعر پیر را شما و همکارانت قبول کنید
پاییز سال ۱۴۰۰-تهران
احمدرضا احمدی