در روز
از روز
تا روز
آغاز از ساعت
پایان تا ساعت
دارای سانس فعال
آنلاین
کمدی
کودک و نوجوان
تیوال | دیوار
SB > com/org | (HTTPS) localhost : 11:33:18
«تیوال» به عنوان شبکه اجتماعی هنر و فرهنگ، همچون دیواری‌است برای هنردوستان و هنرمندان برای نوشتن و گفت‌وگو درباره زمینه‌های علاقه‌مندی مشترک، خبررسانی برنامه‌های جالب به هم‌دیگر و پیش‌نهادن دیدگاه و آثار خود. برای فعالیت در تیوال به سیستم وارد شوید
۱۱ دقیقه پیش
نمایش کمدی موزیکال جیمزباند
بازیگران:
مهدی حسین زاده - عرفان جمشیدیان - سبحان احسانی مقدم - شهاب کریمی - علی مکاری مقدم - یاسمن مختاری - فاطمه محمودی - فاطمه کوهجانی - مهدیه فعله گری - زینب خوافی
دستیار کارگردان: آیدا شناسایی
منشی صحنه: رکسانا بابائی
آهنگساز : شهاب کریمی - صالح نظری
نوازنده : مهیار ... دیدن ادامه ›› جراح زاده
خوانندگان: شهاب کریمی - احسان رجبی
سایت : رضا لطفی - اسما یوسفی
گریم : نفس رمضانی
طراح صحنه و نور و لباس : مهدی حسین زاده
بازیگردان: مهدی حسین زاده
مشاورین کارگردان : عرفان جمشیدیان - سبحان احسانی مقدم
تصویر برداران: امیر ارباب - حامد فلاحت - صالح علیپور
عوامل اجرایی: مبینا ملکی - امیر محمد داداشی- سارا مصطفوی-مهدی ترکمن زاده- شهاب همزه ای
طراح پوستر : ابوالفضل محمد زاده
تهیه کننده و کارگردان : مهدی حسین زاده
نویسنده :مارتین مک دونا

۲۵ آبان ماه ۱۴۰۵ دانشگاه تربت حیدریه
حسام؟ این را خواند
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
۲ ساعت پیش
درود به همه تیوالی های عزیز
بعد دیدن این نمایش شاید گمراه ترین آدم روی کره زمینم
نمیدونم باید خودم رو در تنگناهایی که هستم تنهای ببینم یا آزاد
اینکه دردها رو همیشه نمیشه عین یک کوله بار سنگین باخودت اینط رف و اون طرف بکشی
باید یجا خسته شی باید ی نقطه آخیش برای این زندگی کوفتی داشته باشی
حتی در جایی که شاید حس میکنی اگهنفس بکشی آه و پس دم کشیدی دیگه بازدمی درکار نیست
تراژدی تلخ این روزای یواشکی رو شاید در اکثر جاها بشه لمس کرد
نمایش یکم منو پرت به چند سال قبل که شادروان رو میدیدم ...
جیب خالی پز عالی ... ابراهیم ها زیادن در زندگی ما ولی دل ابراهیم ها رو کمتر ... دیدن ادامه ›› کسی میتونه داشته باشه
در کل میتونم بگم ژانر این نمایش از تلخ ترین کمدی هایی بود که تا الان دیده بودم و دم همه دست اندرکاران نمایش یواشکی گرم
درست در اجراهای آخر بود تونستم این نمایش رو ببینم لذت بردم با ی دکور ساده و شاید دست های خالی ترکونده بودن بچه ها
خدا قوت و خسته نباشید به همه شون
به امید روزهای روشنتر و درخشش ها بیشتر
۳ ساعت پیش
دیشب به تماشای این نمایش نشستم.
نمایش با ۱۱ دقیقه تاخیر بدون حتی یک بروشور(که این دفعه واقعا ارزش یادگاری برای آینده را نداشت)، شروع شد که خب هدف از اشاره به تاخیر را بارها گفته‌ام برای این است که برنامه‌ریزی دقیق یک گروه را بدانیم.
ممنون از آقایی که در ردیف دوم، صندلی هشت، نشسته بودند و یا فیلم می‌گرفتند یا گوشی چک می‌کردند؛ از عوامل در اجراهای بعدی درخواست دارم که سطح آگاهی برخی را برابر با انسان غارنشین بدانند و بدیهیات را لطفا بیان کنند؛ حتی در برخی کنسرت‌ها هم فیلمبرداری ممنوع است، تئاتر که جای خود دارد.
ممنون از دکور خوب و نورپردازی و برخلاف بسیاری که صورتک صحنه را بیهوده می‌دانند من فکر می‌کنم که با کامل شدن اجزای صورت بود که مشخص شد باید چشم‌ها سرجای خود قرار بگیرند و باز باشند تا بتوانیم دقیق ببینیم و در ادامه اتفاقات را درک کنیم.
در مورد بچه؛ بچه در این خانواده به‌قدری نادیده گرفته شده بود که حتی اسم هم نداشت، فقط من درک نکردم چرا این زوج انقدر کم‌هوش هستند! چیزی چون کروکودیل در خانه کمین کرده و در ادامه با دانستن این حقیقت و اینکه بچه گم‌ شده، این زوج احمقانه‌ترین واکنش و بیهوده‌ترین دیالوگ‌ها را دارند.
آیا نمایش قصد داشت به ما بگوید که اگر شاهد تماشای زندگی خودمان باشیم، همین اندازه بی‌فکر و کم‌هوش رفتار می‌کنیم؟! بعید می‌دانم چنین نیتی ... دیدن ادامه ›› پشت نمایش باشد؛ من هرگز دنبال پیغام مستقیم از اجرا نیستم اما نمایشی که دیدم مطمئنا چنین نیتی نداشت و بحث ضعف کار بود و پایان‌بندی به‌نوعی جمع کردن هرچه سریع‌تر کار بود.
شاید در خطر، رفتار نسنجیده و یا حتی بسیار دور از منطق داشته باشیم اما مطمئنا رفتار این زوج که مشغول جدل بیهوده(نه اثربخش و تکان‌دهنده)، بودند هیچ توجیهی نداشت؛ برای مثال اوج توجه آن‌ها به گم شدن بچه فقط چند جمله بود که بچه نیست!!!
در مجموع محتوا را بسیار ضعیف دیدم؛ با این‌حال ممنون از عوامل و به‌خصوص آقای شماره صندلی ۸.
آقای صندلی شماره 8 ، کودک گمشده زوجِ کم هوش نمایش بود ، آی کیو به ارث می رسد :)
۳ ساعت پیش
آزاده دانشور
:)))) دلم به‌حال فالوورهای اینستاگرامش می‌سوزه؛ اندازه یه هفته فیلم جمع کرد.
تاتر ، روایت و همراهان و همنشینان برگزیده تری را برایتان آرزو دارم ، آزاده جان دانشور عزیز
۲ ساعت پیش
مریم اسدی
تاتر ، روایت و همراهان و همنشینان برگزیده تری را برایتان آرزو دارم ، آزاده جان دانشور عزیز
همچنین مهربان🌺
امیدوارم هیچ‌وقت آقای شماره ۸ای باهاتون در یک ردیف نباشه؛ پشت پشت باشه اصلا لایو بگیره :)
۲ ساعت پیش
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
۶ ساعت پیش
به جرات می تونم بگم این تئاتر یه غافلگیریِ تمام‌عیار و فراتر از حد تصورم بود.
از همون لحظه‌های اول، خط داستانیِ جذاب و ساختارِ چفت‌وبست‌دارِ کار مجذوبم کرد. به جای اون خنده‌های بی‌محتوا و کلیشه‌ای، با یه کمدیِ موقعیتِ ناب و شوخی‌های واقعاً هوشمندانه‌ای روبه‌رو هستیم که آدم رو به وجد می‌آورد. تا لحظه آخر با ذوق و تحسین سالن رو نگاه می‌کردم. واقعاً دمشون گرم که این‌قدر برای وقت و پولِ مخاطب ارزش قائل شدن.
طراحی صحنه عالی، لباس های زیبا، نور پردازی اندازه و بی ادعا.
بر خلاف نظر بعضی از دوستان به نظرم تماشای این کار یه احترامِ واقعی به تماشاگر بود.
امیدوارم بازم تمدید بشه یا حتی ورژن جدیدش تولید بشه.
پیشنهاد می کنم حتما ببینید😊😊
۶ ساعت پیش
بسیار از تماشای این نمایش لذت بردم
داستان قشنگی داشت و اهمیت شنیدن به خوبی به تصویر کشیده شده بود و بازیگر ها کاملا به صحنه و اجرا مسلط بودند
در کل عالی بود خسته نباشید و همیشه بدرخشید✨️
نگین، حسام؟ و امیر مسعود این را خواندند
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
۱۰ ساعت پیش
براساس مکبث»؛ کابوسی فلسفی درباره‌ی قدرت و وجدان: امشب ۳۰ آبان اجرا را ساعت ۹ شب در کاخ هنر دیدم که با حدود ده دقیقه تأخیر آغاز شد. سالن تقریبا پر نبود و صندلیهایِ خالی تو ذوق میزد و سکوت خوبی در طول اجرا حاکم بود.نمایش «براساس مکبث» به نویسندگی و کارگردانی محمد اشکان، اقتباسی آزاد از تراژدی معروف شکسپیر است. نکته‌ی مهم این است که اجرا دنبال بازسازی خطی قصه‌ی مکبث نیست؛ بیشتر دنبال استخراج جوهر فلسفی آن است: طمع قدرت، لغزش، بیداری وجدان، خواب و کابوس، و مرز باریک میان واقعیت و توهم. به همین دلیل ریتم کار تعمّدی، مَکث‌محور و فضای آن ابزورد و رؤیایی است. اگر دنبال مکبث کلاسیک پرحادثه هستید، اینجا با خوانشی مینیمال و تأویلی روبه‌رو می‌شوید.
کارگردانی و میزانسن:
اشکان صحنه را خلوت و مفهومی بسته است. یک تخت سفید در مرکز با پرده‌ی بلند سفید در پس‌زمینه، که هم بستر خواب است، هم بستر مرگ و هم دادگاه وجدان. میزانسن‌ها متقارن، کم‌تحرک و حساب‌شده‌اند و بازی با فاصله‌ها و سکوت‌ها، حس تعلیق را حفظ می‌کند. شروع و پایان‌بندی قاب خوبی دارند و نور آبی سرد در صحنه‌های کابوس، یکی از قوی‌ترین لحظات بصری کار است. تشویق یکدست پایان اجرا هم نشان داد ارتباط برقرار شده بود.
بازیگری:
گروه هشت‌نفره‌ی یکدستی روی صحنه بود: مهسا قریشی، فرناز رستمی، راضیه حسینی، هستی خسروی، پوریا بیات، لی‌لی نبی‌اللهی، آرزو سالکی و محمد اشکان.
از ... دیدن ادامه ›› نظر من دو بازی شاخص‌تر بودند: مهسا قریشی با بیان کنترل‌شده، بدن آماده و لحن درونیِ باورپذیر، و محمد اشکان با حضور متمرکز و انرژی متعادل. بقیه‌ی گروه هم در خدمت کلیت بودند و ناهماهنگی محسوسی دیده نمی‌شد، فقط در برخی لحظات هم‌خوانی‌ها می‌توانست دقیق‌تر و یکدست‌تر باشد
طراحی صحنه، نور، لباس و موسیقی:
صحنه مینیمال است و بار معنایی را روی پارچه، تخت و بدن بازیگر می‌گذارد که انتخاب درستی برای این خوانش فلسفی است. طراحی نور سرد، نقطه‌ای و کم‌حجم، به‌خوبی حس خواب‌آلودگی و اضطراب را می‌سازد، مخصوصاً در صحنه‌های دونفره‌ی دو سمت صحنه. لباس‌ها در دو طیف سفید و تیره طراحی شده‌اند که تقابل معصومیت و گناه را نشان می‌دهد. موسیقی و سکوت به‌جا استفاده شده و ریتم را نمی‌شکند، فقط کاش در یکی دو گذار، تنوع صوتی بیشتری بود تا افت ریتم میانی کمتر حس شود.
«براساس مکبث» نمایشی متوسط رو به خوب، تمیز، جمع‌وجور و فکرشده است؛ نه پرزرق‌وبرق، نه شلوغ. برای تماشاگری که خوانش‌های مدرن و فلسفی از شکسپیر را دوست دارد، تجربه‌ی قابل احترامی است. تبریک به گروه برای انسجام اجرایی و ممنون از احترامشان به وقت مخاطب با شروع منظم.
دیدنش را به علاقه‌مندان تئاتر تجربی و اقتباس‌های مفهومی پیشنهاد می‌کنم.

خسته نباشید به محمد اشکان عزیز نویسنده و کارگردان و عوامل و بازیگران نمایش(براساس مکبث) 🌹🎭

به تاریخ اول آذرماه ۱۴۰۵ ساعت ۰۰:۴۰ دقیقه بامداد روز یکشنبه
۱۱ ساعت پیش


اجرای بداهه واقعاً کار سختیه و ریسک بالایی داره؛ برای همین من خودم قبل از ورود به سالن انتظارم رو پایین آورده بودم و آماده بودم که ممکنه خوشم نیاد. اما کار فراتر از انتظارم بود: همون سناریوی ساده جذاب از آب دراومد و اصلاً حوصله‌سربر نبود.

فقط چند نکته به نظرم می‌رسه:

نکته اول، بداهه‌پردازی بیشتر روی دیالوگ‌ها شکل گرفته بود. در بدن هم تا حدی بود و واکنش‌های بدنی دیده می‌شد، اما کاش این بخش پررنگ‌تر بود؛ به‌نظرم اگه بداهه در بدنِ اجراکننده‌ها هم همون‌قدر زنده بود، کار می‌تونست خیلی بهتر بشه.

نکتهٔ دوم دربارهٔ تمرکز و باورپذیریِ فیزیکِ صحنه است. کاملاً ... دیدن ادامه ›› درک می‌کنم که در بداهه استرس بیشتره و تمرکز سخت‌تر به دست می‌آد؛ اما به‌نظرم کمی بالاتر رفتنِ تمرکز می‌تونست کیفیت کار را بهتر کنه. مثلاً جعبه‌ای که قرار است پرِ بطری باشه باید سنگین‌تر حس شود، ولی وقتی جابه‌جا می‌شد معلوم بود خالیه. یا آبجکت‌های خیالی—مثل توپی به اندازهٔ توپ والیبال—اندازه‌اش و نحوهٔ گرفتنش جا داشت باورپذیرتر و دقیق‌تر باشد.

در هر صورت کارِ جسورانه و خوبی بود و به بقیه هم پیشنهاد می‌کنم که این اجرا را تماشا کنند.

خسته نباشید به اعضای گروه.