تو کتاب مورد علاقه م "روانشناسی اگزیستانسیال" یالوم وقتی ازادی رو کنار مرگ، پوچی و تنهایی جزو دغدغه ها قرار میده یعنی ازادی برای انسان دردناکه. چون آزادی مسئولیت میاره. برای همینه که ادم ها جذب ادم های آلفا یا فرقه هایی میشن که راه و روش زندگی و حتی فکر کردن رو خیلی فرموله بهشون دیکته میکنه. حتی اونقدر به این بی مسئولیتی و تایید معتاد میشن که حاضرن هر کاری براش بکنن.‌ به نظرم لانتیموس تو این فیلم خیلی عالی و عجیب به این موضوع پرداخته.
فقط با ایپزود دوم نتونستم کاملا ارتباط بگیرم هماهنگ نبود با دو اپیزود دیگه🤦🏻‍♀️

صرفا توانایی بچه دار شدن یعنی توانایی پدر و مادر بودن؟
فکر میکنم کسانی که برنامه خاصی ندارن و یه معیارهایی از رفاه و مسئولیت پذیری و شعور رو ندارن یا تو محلی که اینده ی روشنی نداره زندگی میکنن، بچه دار بشن جنایت مرتکب شدن😔
متاسفم که این فیلم ها رو قشری که باید ببینن هرگز نمیبینن.
جدا از موضوع دردناک و تاثیرگذار فیلم، بازی شخصیت اصلی (زین) واقعا خیره کننده ست🤩 یک بار فیلم رو تو بهت و درد دیدم بعد دوباره دیدم و تحسین کردم بازیگری زین رو. جالبیش اینه که حتی از یه کودک یک ساله هم موفق شدن بازی بگیرن🤔

"ریشه ها مهم اند"
میتونم بگم یکی از زیبا ترین فیلم ها از نظر بصریه🤩 شکوه خیره کننده ی روم! عمدا این حجم از زیبایی افراطی و طعنه آمیز رو نشون میده که ببیننده متوجه بشه "زیبایی بزرگ" موضوع متفاوتیه.
شاید بهتر باشه قبلش "زندگی شیرین" فلینی رو ببینید😍 اون چه شاهکاریه.
پ.ن: وقتی میبینم خلاصه ها اینقدر بده ترغیب میشم بنویسم. خلاصه درست اینه که یه نویسنده ی ۶۵ ساله که حدود ۴۰ سال از نوشتن تنها اثرش میگذره و تو این مدت غرق تجمل و خوشگذرونی بوده به خاطر اتفاقاتی مجبور میشه دقیق تر به بیهودگی زیستنش نگاه کنه. اتفاقا هیچ هم محسور روش خودش نیست کاملا برعکسه🤔

تنگسیر

یارمحمد دوست رییسعلی دلواری ، بیست سال بعد از مرگ رییسعلی ، خود دست به کار میشود و کفتار را از خانه آقا بیرون می آورد و میکشد ولی به حرمت آقا از خون سید میگذرد.


فیلمنامه،لوکیشن،فیلمبرداری،بازیگر و کارگردانی خوب بود.

برای او که با ترانه‌هایش سالها رفیق تنهایی‌مان بود و حالا همه ما را در شوک فرو برد.
🎶🖤
GlenHansard#

یه گروه افراطی مذهبی پروتستان هستند به اسم "منونایت"ها که دسته ای از اونا حتی از تکنولوژی هم استفاده نمیکنن! بیشتر تو امریکای جنوبی زندگی میکنن ولی تو امریکای شمالی و کانادا هم هستن. مثل هر گروه افراطی مذهبی دیگه به شدتِ خطرناکی مردسالارند😢
بدنه ی اصلی و فضای وحشتناک کتابی که از روش این فیلم ساخته شده، واقعا تو کشور بولیوی در یه فرقه منونایت بین سال های ۲۰۰۵ تا ۲۰۰۹ اتفاق افتاده😭
زیبایی اثر برای من این بود که نیومدن بپردازن به فاجعه ای که رخ داده و ازش اثر ترسناک یا ترحم طلب بسازن بلکه به این پرداختن که زنان قربانی این جنایت چطور بعد این فاجعه میتونن راجع به ایمان، آزادی، بخشش، رستگاری و اینده تصمیم بگیرن و باهاش مواجه بشن🤔
کتاب به خاطر بحث های فوق العاده ی فلسفی و اخلاقی و مذهبیش کمی جالب تره ولی فیلم هم انصافا وفادار به کتاب، عالی در فضاسازی با بازیگری جذاب و خیلی تامل برانگیزه.
زن(انسان)های حاضر در فیلم هرکدوم نماینده ی یه طرز تفکر خاصند. برخلاف انچه اول ممکنه به نظر بیاد فیلم محدود به زنان نمیشه و فقط فمینیستی نیست بلکه باهوشمندی قابل تعمیم به اجتماعه. (البته فکر کنم عمق فاجعه ی بخش واقعی رو بیشتر خانم ها بتونن درک کنن😔) یکی از جذابیت های اثر اینه که قهرمانی وجود نداره از دل تضارب آرا خرد جمعی ستم دیدگان به وجود میاد🤩

این خلاصه های پرت رو تیوال از کجا میاره🤔
ایده ی فیلم متفاوت و جالبه ولی در اجرا خیلی خوب نشده. دوربین انگار جزئی ثابت از یک مکان تو آمریکاست از وقتی انسان های بومی تو جنگل ها بودن تا وقتی اون مکان اتاق نشیمن یه خونه میشه که طی حدود ۱۲۰ سال ادم های متفاوتی توش زندگی میکنن.
خیلی دوست دارم تو بناهای قدیمی بشینم و تصور کنم ادم هایی که قبلا اونجا بودن چطوری زندگی و فکر میکردن برای همین هم ایده برای من جذابه شاید به نظر خیلی ها فیلم کسل کننده باشه.
پ.ن: اگر پیروان مانیفست دگما این فیلم رو ببینن احتمالا اذیت میشن وقتی با هوش مصنوعی هنرپیشه های ۶۰ ساله نقش ۱۸ ساله ها رو بازی کردن😉

یه جور عجیب و غلیظی آثار کافکا منو از زندگی سیر میکنه که البته فکر میکنم درست هم همونه😔 در این مورد نمیتونم بگم کتاب بهتر بود. کتاب خیلی زجرآورتر و دردناک تر از فیلم بود با اینکه فیلم به کتاب وفادار مونده بود حتی در بی پایانی.

مثل همیشه کتاب خیلی جذاب تر از فیلمش بود🤔 تو کتاب شخصیت پردازی قوی تره و درگیری های ذهنی "تورو" در رابطه با سوگ، مسئولیت پذیری، ابهام برداشت از رفتار انسان های دیگه و ... ذهن رو درگیر میکنه ولی فیلم به نظرم صرفا یه پوسته رمانتیک از کتاب بود.

فیلم فوق العاده ایه🤩 سه ساعت کاملا حل شدم درش. ارتباط جالبی هم با دایی وانیای چخوف گرفته بود😍
هنر ابزاری نیست برای اینکه از اندوه نجات پیدا کنیم فقط کمک میکنه بتونیم تحمل کنیم و سپری کنیم🥺 دقیقا هشت ماهه که اینجوری دارم همراه میشم با حرکت ناگریز زندگی.
جالبه که اخیرا فیلم تئاتر "وانیا" با بازی اندرو اسکات رو دیدم. خیلی عالی بود رفتم بنویسم دیدم اقای لهاک به بهترین نحو نوشتند😊

در ارتباط با جنگ خیلی زیاد فیلم ساخته شده ولی "در جبهه غرب خبری نیست" به نظر من با اختلاف بهترینشونه. به قول معروف: "جنگ تصمیمی است که پیرمردها می‌گیرند، اما جوان‌ها برایش می‌میرند." این فیلم نشون میده قهرمانی، ایثار، افتخار و... فقط توهماتی هست که همون پیرمردها میفروشن در حالی که واقعا باور ندارن🥺 و مرگ انسان ها "خبر"ی به حساب نمیاد.