در روز
از روز
تا روز
آغاز از ساعت
پایان تا ساعت
دارای سانس فعال
آنلاین
کمدی
کودک و نوجوان
تیوال | دیوار
SB > com/org | (HTTPS) localhost : 14:07:40
«تیوال» به عنوان شبکه اجتماعی هنر و فرهنگ، همچون دیواری‌است برای هنردوستان و هنرمندان برای نوشتن و گفت‌وگو درباره زمینه‌های علاقه‌مندی مشترک، خبررسانی برنامه‌های جالب به هم‌دیگر و پیش‌نهادن دیدگاه و آثار خود. برای فعالیت در تیوال به سیستم وارد شوید
۲ ساعت پیش
چرا در قسمت خلاصه نمایش؛ یه خلاصه درست حسابی و بدرد بخور که بتونه توی انتخاب نمایش کمک کنه نوشته نمیشه؟!
خلاصه: شاید ... - یه روز یه نفر - یه جا یه نفری ...
این که نشد خلاصه نمایش!
حسام؟ این را خواند
رویا پاک سرشت، علیرضا جعفرزاده، سپهر و امیر ناصری این را دوست دارند
متاسفانه تیوال کیفیت کارش به شدت غیر حرفه ای شده و نیاز به تجدید نظر هست توی انتخاب پلت فرم خرید و انتخاب بلیط تون
۲ ساعت پیش
نقد منطقی و درست. متاسفانه درباره بسیاری از خلاصه نمایشها صدق می کنه. گاهی این ابهام ها برای خریدار باعث دافعه خرید بلیت میشه.
۲ ساعت پیش
رویا پاک سرشت
نقد منطقی و درست. متاسفانه درباره بسیاری از خلاصه نمایشها صدق می کنه. گاهی این ابهام ها برای خریدار باعث دافعه خرید بلیت میشه.
کاملا موافقم ، بسیاری از اصول اولیه در نمایشها برای ایجاد ابهام بیشتر حذف شدن تا از اصلیت گمراه بشیم
۱ ساعت پیش
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
۳ ساعت پیش
# زشت (The Ugly – 2025)
### وقتی زشتی در چهره نیست، در نگاه است

نبوغ در روایت رنج‌های انسانی، همیشه به پیچیدگی داستان یا ابهام مفاهیم وابسته نیست؛ گاهی هنر واقعی آن است که عمیق‌ترین زخم‌های بشر را در ساده‌ترین بستر روایی چنان عریان کنی که مخاطب نه برای فهمیدنشان به زحمت بیفتد و نه بتواند به‌آسانی از سنگینی‌شان رها شود.

از یون سانگ هو، خالق «عازم جهنم»، انتظار داشتم بار دیگر به سراغ تاریک‌ترین لایه‌های روان انسان برود و مفاهیم دشوار اخلاقی و اجتماعی را به زبانی ملموس ترجمه کند؛ اما تصور نمی‌کردم این بار تا این اندازه بی‌پرده، تلخ و بی‌رحمانه، و در عین حال چنین ساده و قابل‌فهم، ما را با حقیقتی آشنا روبه‌رو کند: **اینکه زشتی، بیش از آنکه ویژگی چهره باشد، محصول نگاه انسان به ... دیدن ادامه ›› انسان است.**

«زشت» در ظاهر داستان زنی است که به دلیل چهره‌اش تحقیر شده و سال‌ها پس از مرگش، حقیقت زندگی او آشکار می‌شود؛ اما در عمق، روایت جامعه‌ای است که برای ساختن تصویری باشکوه از موفقیت، ناچار است رنج قربانیانش را پنهان کند.

پدر نابینا، هنرمندی تحسین‌شده و نماد موفقیت است؛ مردی که هرگز چهره همسرش را ندیده، اما سرانجام با چشمان دیگران به او نگاه می‌کند. این شاید هولناک‌ترین تناقض فیلم باشد: **مردی که نمی‌بیند، نه قربانی نابینایی جسم، بلکه اسیر بینایی تحمیلی جامعه می‌شود.** او زنی را که می‌شناسد، قربانی تصویری می‌کند که دیگران از او ساخته‌اند.

در سوی دیگر، مادر ایستاده است؛ زنی که حتی فرصت دفاع از چهره و هویت خود را ندارد. او نماینده انسان‌هایی است که در حاشیه رشد اقتصادی و شکوه اجتماعی کره جنوبی، نه‌تنها از رفاه، بلکه از ابتدایی‌ترین حق انسانی، یعنی دیده‌شدن، محروم مانده‌اند. جامعه‌ای که به موفقیت مرد نابینا افتخار می‌کند، چشم بر رنج زنی می‌بندد که در کنار او نابود شده است.

اما تلخی واقعی فیلم با آشکارشدن جنایت پایان نمی‌یابد؛ بلکه در تصمیم پسر به اوج می‌رسد. او حقیقت را کشف می‌کند، از آن رنج می‌برد، اما در نهایت برای حفظ اعتبار پدر و میراث خانواده، همان سکوتی را انتخاب می‌کند که مادرش را از تاریخ حذف کرده بود.

اینجاست که خشونت از یک اتفاق فردی فراتر می‌رود و به میراثی نسلی تبدیل می‌شود. پدر برای حفظ آبرو دست به جنایت می‌زند و پسر برای حفظ همان آبرو، حقیقت جنایت را دفن می‌کند. یکی جسم مادر را از میان برمی‌دارد و دیگری صدای او را.

و شاید هوشمندانه‌ترین انتخاب کارگردان، پنهان‌کردن چهره مادر تا واپسین لحظات فیلم باشد. ما تمام مدت منتظریم ببینیم زنی که این‌همه زشت توصیف شده، واقعاً چه شکلی بوده است. اما درست در لحظه مواجهه با تصویر او، ناگهان خودمان در جایگاه همان قاضیانی قرار می‌گیریم که فیلم محکومشان می‌کند.

ما نیز می‌خواهیم درباره زیبایی یا زشتی او تصمیم بگیریم؛ گویی پس از تمام رنج‌هایی که تحمل کرده، هنوز باید در دادگاه نگاه ما محاکمه شود.

و اینجاست که عنوان اصلی کره‌ای فیلم، «چهره»، معنایی عمیق‌تر پیدا می‌کند. چهره‌ای که در پایان آشکار می‌شود، شاید بیش از آنکه متعلق به مادر باشد، آینه‌ای در برابر خود ماست.

«زشت» فیلمی درباره زیبایی نیست؛ درباره قدرت است. قدرت قضاوت‌کردن، تحقیرکردن، حذف‌کردن و سرانجام بازنویسی حقیقت. درباره جامعه‌ای که انسان‌ها را بر اساس ظاهر و جایگاهشان ارزش‌گذاری می‌کند و سپس با ساختن قهرمانانی محترم، زشتی‌های پنهان خود را می‌پوشاند.

شاید بزرگ‌ترین دستاورد یون سانگ هو همین باشد که بدون پیچیدگی‌های فلسفی آثار پیشینش، ما را با پرسشی به‌ظاهر ساده و پاسخی به‌شدت آزاردهنده تنها می‌گذارد:

**اگر انسان بدی بتواند تصویری از یک انسان خوب بسازد، آیا حقیقتاً خوب شده است، یا ما فقط ترجیح داده‌ایم زشتی او را نبینیم؟**

و چه پایان تلخی؛ وقتی درمی‌یابیم گاهی حقیقت کشف می‌شود، اشک هم ریخته می‌شود، اما عدالت هرگز اتفاق نمی‌افتد.
۴ ساعت پیش
حسام؟ این را خواند
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
۱۳ ساعت پیش
امشب تئاتر زیبای زمین ما را که به کارگردانیِ درخشانِ گل بانو پرستو گلستانی در تالار هنر اجرا می شود را با لذت تمام به تماشا نشستم. بازی درجه یک همکاران عزیزم بسیار جذاب و دوست داشتنی بود. حضور هنرآموزانِ بازیگری که تحت آموزش صحیحِ بانو گلستانی قرار دارند روح تازه ای به صحنه می بخشد و لذت تماشای این اثر زیبا را چندین برابر می کند. معتقدم از آثاری که کودکان و نوجوانان تعلیم دیده روی صحنه حضور پیدا می کنند و استفاده ی ابزاری و بیزینسی از آنها نمی شود باید حمایت بیشتری کرد. تئاتر زمین ما از آن دسته آثاری است که به کودکان و نوجوانانِ تعلیم دیده بها داده شده است و حضور تک تکشان به این اثر رنگ و بوی تازه ای می دهد. این اثر موزیکالِ مفهومی زیبا را به شما هنر دوستان عزیز پیشنهاد می دهم
رویا پاک سرشت، ستایش و حسام؟ این را خواندند
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
۱۶ ساعت پیش
برای طراحی و اجرای برنامه برای کودکان در سراسر ایران با تیمی از بهترینهای هنر صحنه آماده همراهی و همکاری هستیم.
برندهای برتر برای تیلیغات، مدارس برای مراسمات ادارات، موسسات و شرکتها به هر بهانه ای اکز خواستید لبخند را به کودکان ایرانی هدیه دهید ما در کنار شماییم.
حجت بقایی(استیج پلاس شمال)

#کودک
#نمایش_کودک
#هنرمند_ایرانی
#برند_ایرانی
#استیج_پلاس
#انجمن_کودک_و_رسانه
ستایش این را خواند
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
۲۰ ساعت پیش
نوش‌دار‌و پس از مرگ سهراب…
به بهانه برگزاری بزرگداشت برای خسرو احمدی و بهرام بیضایی

حامد قریب
هفته گذشته نام زنده‌یاد بهرام بیضایی در مراسم بزرگداشتی گرامی داشته شد؛ بزرگداشتی دیگر برای هنرمندی که در میان ما نیست. اما در حاشیه این مراسم، حسرتی مدام تکرار می‌شد؛ اینکه چرا وقتی زنده بود، آن‌قدر که باید برای بازگشت او و اجرای آخرین نمایشش در ایران تلاش نکرده‌ایم؟

چرا باید کار به جایی برسد که هنرمندی با آن جایگاه و اعتبار، دور از صحنه‌ای که سال‌ها برایش زندگی کرد و مردمی که برایشان نوشت و آفرید، چشم از جهان فروببندد و سهم ما از او، برگزاری مراسم بزرگداشت باشد؟
چرا همیشه نوش‌دارو پس از مرگ سهراب می‌رسد؟

اکنون، تنها چند روز بعد، خانه تئاتر میزبان ... دیدن ادامه ›› بزرگداشت خسرو احمدی است؛ هنرمندی که نامش برای علاقه‌مندان تئاتر و تلویزیون یادآور سال‌هایی پر از نقش‌آفرینی، خلاقیت و خاطره است.
ستاره‌ای از نسل هنرمندانی که روزگاری روی صحنه درخشیدند و برای ما خاطره ساختند؛ اما امروز شرایط جسمی و سلامتی‌اش چندان مساعد نیست.

این دو اتفاق، در فاصله‌ای کوتاه، ما را به فکر فرو می‌برد. انگار عادت کرده‌ایم قدر هنرمندانمان را در زمان غیبتشان بدانیم؛ یکی را وقتی دیگر نیست، دیگری را وقتی روزگار، توان و فرصت درخشش گذشته را از او گرفته است.

بعضی آدم‌ها فقط بازیگر نیستند؛ بخشی از حافظه یک نسل‌اند. آدم‌هایی که با خنده‌هایشان خندیده‌ایم، با نقش‌هایشان زندگی کرده‌ایم و بی‌آنکه بدانیم، گوشه‌ای از کودکی و جوانی‌مان را به آن‌ها سپرده‌ایم. خسرو احمدی برای بسیاری از ما یکی از همین آدم‌هاست.

مگر می‌شود سال‌های حضورش در تئاتر و تلویزیون را فراموش کرد؟ مگر می‌شود هنرمندی را که روزگاری با توان، شور و خلاقیت روی صحنه حضور داشت، اکنون فقط با شرایط جسمی امروز به یاد آورد؟
ارزش یک هنرمند تنها به روزهایی نیست که در مرکز نورافکن‌های صحنه ایستاده است؛ بلکه باید گفت برخی هنرمندان شایسته و لایق آن هستند که حتی وقتی از صحنه دور می‌شوند، برایشان ایستاد و کلاه از سر برداشت.

البته برگزاری بزرگداشت برای هنرمندان اتفاقی ارزشمند و قابل احترام است؛ اما پرسش اینجاست که چرا گاهی این مراسم‌ها به جای آنکه بخشی از یک جریان مستمر حمایت و قدردانی باشند، به فرصتی برای جبران حسرت‌های گذشته تبدیل می‌شوند؟

چرا باید برای اجرای آخرین نمایش یک هنرمند حسرت بخوریم؟ چرا باید وقتی سلامت و توان یک هنرمند تحلیل می‌رود، تازه یادمان بیفتد که او چه جایگاهی در فرهنگ و هنر این سرزمین داشته است؟

خسرو احمدی امروز بیش از هر چیز به محبت، توجه و همراهی نیاز دارد. نه از سر ترحم، بلکه از سر ادای دین به هنرمندی که سال‌ها برای ما روی صحنه رفت و بخشی از زندگی هنری خود را به ما بخشید.

کاش بزرگداشت‌ها فقط مراسمی برای مرور گذشته نباشند. کاش بهانه‌ای شوند برای دیدار، حمایت، همراهی و قدرشناسی در همین امروز؛ وقتی هنوز می‌توان دست هنرمندی را فشرد و به او گفت که فراموش نشده است.

بهرام بیضایی دیگر در میان ما نیست و حسرت فرصت‌های ازدست‌رفته‌اش باقی خواهد ماند. اما خسرو احمدی و بسیاری از هنرمندان نسل‌های گذشته هنوز هستند؛ در همین روزها، در همین شهرها و حتی در همین هوای آلوده‌ای که نفس کشیدن را دشوار کرده است. این بار دیر نکنیم تا نوش‌دارو به موقع برسد و سهراب زنده بماند.

مسئله فقط خسرو احمدی یا بهرام بیضایی نیست؛ بلکه عادت تلخ ما یعنی قدرشناسی پس از فقدان و افسوس پس از فرصت‌های ازدست‌رفته است.
ایران و مردمش بیش از هر زمان دیگری به پایان‌های خوش نیاز دارند. شاید با همین اتفاق‌های به ظاهر کوچک بتوان کاری کرد که بتوانیم از این طالع تلخ که به صورت تاریخی گریبان ایران را گرفته، رهایی یابیم.
هنرمندان را باید در زمان حیاتشان ستود؛ وقتی هنوز می‌توانند صدای تشویق ما را بشنوند.



ستایش، حسام؟ و امیر مسعود این را خواندند
نوید عسکری فراهانی این را دوست دارد
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
دیروز ساعت ۰۹:۰۲
متاسفم از این سطح بی فرهنگی و ابتذال که نیمی از مخاطبین دچارشند خجالت آوره هر چند این قشر از تماشاچیان بعید میدانم تیوال که هیچ
ذاتا اهل مطالعه و هنر باشند و درکی از شأن صحنه و هنرمندان داشته باشد
تربیت و حرمت در خانواده رشد میکند و بازتابش در رفتارهای اجتماعی عیان میشود

تماشاگری که به هنر هنرمند و مخاطبین حاضر در سالن احترام نمیگذارد حال به هر شکل از صحبت و پچ پچ دو نفره تا خاموش نکردن موبایل تا هرگونه مزاحمت صوتی فقط نشان از عدم اصالت فرهنگ درک و نشان از تربیت حقیر خانواده میدهد
میوه ی هر درخت زیرسایه ی همان درخت میفتد

شرم بر تویی که بویی از احترام و آداب حضور در محفل هنری ادبی و درنهایت فرهنگ هیچ چیز را نداری !
نگین و حسام؟ این را خواندند
آناشه، ستایش، **حسین** و امید این را دوست دارند
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
۲ روز پیش، یکشنبه ساعت ۱۳:۱۵
امروز مثل همیشه اومدم نقدهای لیست خواسته‌هام رو بخونم و برای بلیت‌های جدید تصمیم بگیرم و تازه فهمیدم خوشه‌های گندم حذف شده.

الان انتخاب سخت‌تر شده، ولی خب من هنوز صفحه‌ها رو دونه‌دونه باز می‌کنم و می‌خونم ببینم هر نظر چقدر برام قابل اتکاست. حتی رفتم نظرهای قدیمی‌تر بعضی‌ها رو روی اجراهای دیگه هم خوندم و در نهایت برای خودم یه لیست اولیه از آدم‌هایی که نظرشون برام مرجع‌تره درست کردم. شاید بد هم نشد؛ فیلترهام برای انتخاب اجرا یه مرحله دقیق‌تر شد.

وسط این ماجرا یه حرکت جالب هم دیدم؛ یکی از تیوالی‌های قدیمی تاریخ عضویتش رو گذاشته بود توی Display Name. هم بامزه بود، هم یه جور اعتراض خلاقانه.

فکر کردم شاید اگر بقیه‌ی آدم‌هایی که سال‌ها اینجا نوشتن و نظرشون برای انتخاب اجرا وزن داره هم این کار رو بکنن، حداقل خودمون راحت‌تر بتونیم بفهمیم به کدوم نظرها بیشتر تکیه کنیم.
https://www.tiwall.com/follows

راه ساده‌تر اینه تو صفحه هر کسی که می‌خواید نوشته‌هاش رو دنبال کنید اون به اضافه بالای صفحه رو بزنید
و بعد از لینک بالا فقط نوشته کسایی رو می‌بینید که دنبال کردید
۲ روز پیش، یکشنبه
سپهر
https://www.tiwall.com/follows راه ساده‌تر اینه تو صفحه هر کسی که می‌خواید نوشته‌هاش رو دنبال کنید اون به اضافه بالای صفحه رو بزنید و بعد از لینک بالا فقط نوشته کسایی رو می‌بینید که دنبال کردید
ممنونم 🙏 من اتفاقاً چند نفر رو فالو کرده بودم، ولی نمی‌دونستم می‌شه از یه صفحه فقط نوشته‌های فالووینگ‌ها رو دید. این لینک خیلی به دردم خورد.
۲ روز پیش، یکشنبه
سر قضیه گندم ها یاد این افتادم:

چایت رو بنوش،
نگران فردا مباش،
از گندم زار من و تو،
مشتی کاه می ماند،
برای بادها...
💔
۲ روز پیش، یکشنبه
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
۲ روز پیش، یکشنبه ساعت ۱۲:۳۰
چرا هیچ منتقدی نمی‌گوید
صحنه‌پردازی این شهر کلیشه‌ای شده‌است؟
و چرا کارگردان
به جای آنکه هر شب انگشت اشاره‌اش را
در چشم بینندگان عزیزش فرو کند،
فکر نمی‌کند ما هیچ‌وقت
بازیگران خوبی نمی‌شویم
و برای ستاره شدن
آسمان کوچک این شهر کافی نیست


#لیلا_کردبچه
۲ روز پیش، یکشنبه ساعت ۰۹:۳۱

تئاتر آیینی
محمدرضا دلیر
واژه نمایش یا درام در زبان یونانی به معنی کنش است، کنشی که برای تقلید به‌کار می‌رود و به معنی انجام کاری از پیش تعیین شده برای تماشاگر است. کلمه تئاتر نیز از کلمه تئاترون به معنای محل تماشا گرفته شده است، به این دلیل که تماشاخانه‌های یونان باستان در شیب تپه‌ها ساخته می‌شد و مردم در آنجا به تماشای نمایش‌ در مناسبت های مختلف می نشستند.
هنر نمایش خود ریشه در آیین‌ها دارد، بسیاری از مورخان بر این باورند که در واقع هنر تئاتر و نمایش از پیشرفت رقص‌ها و اعمال آیینی به وجود آمده است و عناصری که امروزه در تئاتر رایج است برگرفته از همان اعمالی است که در سالیان دور انسان‌ها برای مراسم‌های آئینی خود انجام می‌دادند مثلا حرکت بدن به شیوه‌ای که از پیش تعیین شده است یا استفاده از ماسک و گریم کردن صورت.
نمایش و اسطوره‌های هر فرهنگ آئینه‌ای تمام‌نما از آن تمدن و کهن الگوهای آن منطقه است، با تحقیق بر نمایش‌های و آئین‌های سنتی هر کشور می‌توانیم ... دیدن ادامه ›› به عقاید و باورهای مردم آن منطقه و حافظه تاریخی آنها پی ببریم. مردم گذشته ادراک خود از آنچه که در پیرامون‌شان رخ می‌داد در قالب اسطوره‌ها پیاده می‌کردند و اغلب متون نمایشی عصر کهن از اساطیر سود می بردند.

در پی پیشرفت هنر تئاتر و درام مردم از آن بیش از پیش برای انتقال اندیشه‌های خود استفاده کردند و به‌وسیله آن دغدغه‌های جدید خود را نمایش دادند و آن را با مخاطب در میان گذاشتند و این تعامل همواره پا برجا بوده است. نمایش را می‌توان وسیله و مدیومی برای اندیشه، روندی برای شناخت و شیوه‌ای برای توضیح مسائل ذهنی و انتزاعی و هماهنگ سازی آن با شرایط ملموس انسانی دانست
نمایش‌های سنتی در ایران از دیرباز متداول بوده‌اند؛ ایران از کهن ترین تمدن‌های بشری است که در کنار دیگر تمدن‌های مصر، یونان، روم، چین و هند شکل دهنده و ارتقا دهنده فرهنگ و تمدن بشری است. همان‌گونه که ذکر شد با رجوع به نمایش و آیین‌های سنتی هر کشور می‌توان به ویژگی‌های فرهنگ‌ساز آن منطقه پی برد.
نمایش‌های سنتی ایران در ایران را می‌توان به دو دسته کلی “نمایش‌های سور یا شادی آور” و “نمایش‌های سوگ” تقسیم کرد. نمایش‌های سوگ گونه‌ای از نمایش است که همان‌گونه که از نام اش پیداست به موضوعاتی نظیر سوگواری می پردازد و به تعزیت و عزاداری باز می گردد.
مهم‌ترین ویژگی نمایش های ایران که سبب ماندگاری و تداوم آنها در طول تاریخ شده‌است این است که در اکثر نمایش ‎ها ارتباط دوطرفه‌ای میان تماشاچی و اجرا کنندگان وجود دارد و برخلاف درام در برخی مناطق است که کاملا از تماشگران جدا است
نمایش‌های سنتی و آئینی با تمام سادگی و تلخی و شیرینی خود آئینه‌ای تمام‌نما از فرهنگ ما در ادوار مختلف هستند که مردم به کمک آنها فلسفه، عقاید، و آمال خود را بیان می کردند.
وقتی سخن از تئاتر آیینی به خصوص مربوط به ایام محرم و صفر و واقعه کربلا می‌شود، بیشتر ذهن‌ها به سمت اجرای تعزیه می‌رود؛ هنری که در گذشته طرفداران بسیاری داشته و جزو جدایی‌ناپذیر ایام محرم و صفر بوده اما به مرور زمان کمرنگ شده تا به امروز که به جز برخی مناطق و یک‌سری گروه‌های قدیمی کمتر شاهد اجرای این هنر هستیم. این در حالی است که تجربه نشان داده نمایش اتفاقات و وقایع کربلا در قالب تصویر طرفدار زیاد دارد، حتی کارهای ضعیف و دلیلش هم مشخص است؛ اهمیت اصل موضوع و ماجرا.

تعزیه یکی از اصیل‌ترین و تاثیرگذارترین گونه‌های هنرنمایشی در ایران است که ریشه در اعتقادات مذهبی شیعیان دارد و در طول قرون، نقش مهمی در حفظ و انتقال فرهنگ عاشورایی ایفا کرده است. این هنر سنتی، ترکیبی از نمایش، موسیقی، شعر و آیین مذهبی است و با محوریت واقعه کربلا شکل گرفته است. تعزیه نه‌تنها یک نمایش هنری، بلکه آیینی اجتماعی - فرهنگی است که عمق باورها و عواطف دینی مردم ایران را بازتاب می‌دهد.
تعزیه از واژه «تعزیت» به معنای سوگواری گرفته شده و شکل ابتدایی آن به قرون اولیه پس از واقعه عاشورا بازمی‌شود. با این حال، شکل نمایشی آن، به‌ویژه با سبک خاص و منسجم، در دوره صفویه آغاز شد. در این دوره که تشیع به‌عنوان مذهب رسمی ایران معرفی شد، بستر مناسبی برای رشد نمایش‌های مذهبی ازجمله تعزیه ایجاد شد. اما اوج شکوفایی تعزیه به دوره قاجار، به‌ویژه سلطنت ناصرالدین‌شاه برمی‌شود. در این دوره، تعزیه به‌عنوان یک هنر رسمی دربار شناخته شد و حتی برای اجراهای درباری، شبیه‌خوان‌هایی تربیت می‌شدند.

پس از انقلاب اسلامی ۱۳۵۷، تعزیه دوباره به‌عنوان یک ابزار فرهنگی - مذهبی مورد توجه قرار گرفت و با حمایت نهادهای رسمی، جان تازه‌ای گرفت. در دهه‌های اخیر، تلاش‌هایی برای ثبت و حفظ این میراث معنوی صورت گرفته است. یونسکو نیز در سال ۲۰۱۰، تعزیه ایرانی را در فهرست میراث فرهنگی ناملموس جهان ثبت کرد.
علاوه بر ایران، برخی کشورهای دیگر با جمعیت شیعه مانند عراق، لبنان، هند و پاکستان نیز گونه‌هایی از تعزیه یا شبیه‌خوانی را اجرا می‌کنند، اما شکل ایرانی آن به دلیل ساختار منسجم و هنری‌اش، جایگاه ویژه‌ای در میان انواع نمایش‌های مذهبی دارد. در عصر کنونی با پدیدآمدن هنر مدرن، تئاتر، سینما و موسیقی تا حد زیادی توانستند جای هنرهای قدیمی مثل نقالی، شبیه‌خوانی، نمایش روحوضی و تا حدی تعزیه را بگیرند اما جایگزینی برای برخی ژانرها نشدند و نتیجه اینکه در مورد بعضی از حوزه‌ها مثل آیین‌های مذهبی نمایش قابل‌توجهی جز همان‌هایی که در گذشته اجرا شدند، نداریم؛ این در حالی‌ست که هرساله در ماه محرم و صفر سراسر کشور ما شور و حال حسینی دارد به جز سالن‌های سینما و تئاتر.
کافی است مروری بر اجراهای تئاتر با موضوع عاشورا داشته باشیم تا بهتر متوجه ضعف در این حوزه شویم؛ با جست‌وجویی ساده خواهیم دید که تعداد آثار برجسته با موضوع عاشورا به‌تعداد انگشتان یک دست نمی‌رسد.

در طول دهه‌های گذشته، آثار بسیاری در حوزه نمایش‌های آیینی اجرا شدند اما تنها چند اثر در ذهن‌ها ماندند؛ طوری که وقتی صحبت از وقایع کربلا می‌شود یاد آنها می‌افتی. «اپرای عروسکی عاشورا» به کارگردانی بهروز غریب‌پور، «خورشید کاروان» به کارگردانی محمود فرهنگ که بیش از ۲۰ سال است اجرا می‌شود و «سردار مهر و ماه» به کارگردانی حسین پارسایی که سال ۱۳۹۱ اجرا شد.

یکی از دلایل ضعف در حوزه نمایش‌های آیینی، نگاه کلیشه‌ای و سفت‌وسخت مدیران نسبت به این موضوع است. به‌طوری‌که در بسیاری از مواقع با نمایشنامه‌ای که با کلیشه‌های این موضوع فاصله دارد، مخالفت می‌کنند. به بیان دیگر متاسفانه ما همیشه می‌خواهیم روایت آثار ذهبی را با فضای خیلی کلیشه و دم‌دستی و تکراری نشان دهیم، نمی‌توانیم آن را به روز کنیم یا از زاویه‌های دیگری به این قصه‌ها بپردازیم و اجازه رویارویی مخاطب با یک دید جدیدتر را به این موضوعات نمی‌دهیم. اگر ما بتوانیم نگاهی درست‌تر و بهتر به این موضوعات داشته باشیم، ناخودآگاه با کیفیت بهتری در تولید آثار دینی مواجه خواهیم شد. نکته قابل‌تامل دیگر در حوزه نمایش اینکه در حوزه تئاتر نمایشنامه‌ای که قابلیت پرداخت در عرصه بین‌الملل و نمایش برای افرادی که آشنایی با این واقعه عظیم تاریخی ندارند را نداریم.

نمایشنامه‌هایی که به صورت آیینی و تعبدی واقعه عاشورا را ترسیم کنند، نوشته شدند؛ ولی نمایشنامه‌های عقلانی که ما بتوانیم به جامعه فعلی جهان معاصر معرفی کنیم و به‌عنوان‌مثال بتواند به زبان انگلیسی یا فرانسه ترجمه شود نداریم.

فضای تئاتر کشور، کمتر اثر نمایشی راجع به مفاهیم دینی عمیق دارد و این فقط مختص عاشورا و تاسوعا و سیدالشهدا (ع) نیست. نوشتن نمایشنامه و اجرای آثاری با مفاهیم بیست و یکم ماه رمضان، صفر و ایام فاطمیه به صورت موضوعات اجتماعی، عقلانی و علمی در طول سال تنزدیکاً صفر است و فقط در ایام خاص خودش به آن پرداخته می‌شود.

نحوۀ اجراء و جایگاه تماشاگران در «نمایش آیینی – سنتی» دایره ای یا میدانی می باشد. اجراء محصور درمیان جایگاه تماشاگردان (شرکاء) است. و تماشاگران در اطراف.
به جهت اثبات کامل نظریۀ «کارایی نمایش آیینی» لازم است به ویژگیهای این پدیده هنری نیز پرداخت تا بعد از مقایسه این دو پدیده به استنتاج قطعی در این مورد رسید.

با توجه به منابع موجود می توان ویژگیهای «نمایشی آیینی» را به شرح ذیل بیان نمود.

نمایش آیین – سنتی، درهر مقطع از تاریخ تئاتر، از بطن نمادها و طرز تفکر نمادگرایانه بیرون آمده است. نمادها، آیین – مناسک را تعمیق می بخشند. آنها را روشن، واضح و نمایشی می سازند، حال وهوای آنها را نمایشی نموده و بر زیبایی وگیرایی آنها، به میزان فراوانی، می افزایند. آیین –مناسک نیز به نوبۀ خود بر نمادها تأثیری مثبت دارند…»

ویژگی دیگر «نمایشهای آیینی» تماشاخانۀ مدور و محصور در میان تماشاگران است. معمولاً دایره ای است درمیان دایره ای بزرگتر «جایگاه تماشاگران» شکل طبیعی و واقعی تماشای ماجرای حلقه زدن در اطراف آن بوده است. هنگامی که در گذر گاه، کوچه و خیابان. میدان حادثه ای رخ می دهد. به طور طبیعی مردم گردآن حلقه می زنند. اینگونه تماشاخانه ها با نگاه به همین شکل اجرایی بنا شده اند که باعث نزدیکی و صمیمت بیشتر بین دو گروه اجراء کنندگان و بینندگان خواهد شد و همینطور موجب استفاده هر چه بیشتر وبهتر از مکان دکور،نور، لباس و ابزار صحنه در نمایش آیینی متأثیر از زبان نمایدن آیین، بصورت نمادین و نشانه ای ارائه می گردند.
چیرگی عنصر حرکت بر دیالوگ می تواند از خصوصیات دیگر نمایش آیینی باشد.

همراه بودن اجراء با آواز و موسیقی با ویژگی ضرباهنگ تکراری و گسترش یافت.
به خدمت گرفتن آیین های مختلف در مسیر نمایش اثر، مانند مراسم ازدواج، سوگواری، تاجگذاری، گذر و … از دیگر ویژگیهای بارز نمایش های آیینی میباشد.
حسام؟ و ستایش این را خواندند
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
۲ روز پیش، یکشنبه ساعت ۰۱:۵۰
تصور می کنم یکی از دلایل آسیب زننده به تجربه ی تئاتر، خلاصه ی داستانی است که روی صفحات مربوط به نمایش ها در سایت تیوال، بسیاری از دست اندرکاران نمایش برای اثرشان می نویسند.

اینطور به نظر می رسد که بسیاری از این مجریان نمایش، اهمیت این خلاصه ی داستان را چندان جدی نمی گیرند و با آن به عنوان چیزی فوق برنامه برخورد می کنند. در حالیکه به باور من، یک خلاصه ی داستان ( بدون لو رفتن نکات کلیدی) تکلیف خیلی چیزها را روشن می کند.

اگر خلاصه ی نمایش به شکلی حرفه ای و صادقانه نوشته شود، حتی می تواند تا حدودی مانع از شکل گیری موجی از اعتراض نسبت به نمایش بعد از تجربه ی تماشای آن گردد. زیرا می تواند تا حد زیادی از شکل گیری توقعاتی که ناشی از ابهام است جلوگیری کند و از همان ابتدا، مخاطب مناسب خودش را ... دیدن ادامه ›› جذب نماید.

در مورد آثاری که حال و هوای اقتباسی دارند، این خلاصه ی داستان روی تیوال نمایش مورد نظر، اهمیت حتی بیشتری نیز پیدا می کند. زیرا ذهنیت لازم برای مواجهه با اثر را تسهیل می بخشد و باعث نمی گردد که مخاطبی با دیدن نمایش و برآورده نشدن توقعاتش که ناشی از متن اصلی بوده، کهیر بزند.

به نظرم اهمیت خلاصه ی داستان یا توضیح مختصر نمایش یا هر چیز دیگری که نامش است، کمتر از طراحی پوستر نیست. امیدوارم همان وسواس و توجهی که برای طراحی پوسترها می شود، در توضیحات مکتوب آثار هم شاهد باشیم.
ایراد اینه در اکثر موارد دوستان هنرساز در مورد کیفیت اجرایی که ساختند یا مطمئن نیستند و یا می‌دونن اجراشون با اقبال عمومی مواجه نمی‌شه
خلاصه که هیچ حتی ژانر نمایش رو به درستی نمی‌نویسند
۲ روز پیش، یکشنبه
سپهر
ایراد اینه در اکثر موارد دوستان هنرساز در مورد کیفیت اجرایی که ساختند یا مطمئن نیستند و یا می‌دونن اجراشون با اقبال عمومی مواجه نمی‌شه خلاصه که هیچ حتی ژانر نمایش رو به درستی نمی‌نویسند
موافقم دوست عزیز
ممنونم از توجهتون و ذکر این نکته ی مهم. 🙏🌷
۲ روز پیش، یکشنبه
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
۳ روز پیش، شنبه ساعت ۱۹:۲۲
قبلا ها اون زمانی که من هنوز یه تئاتر هم نمیتونستم ببینم چون هم دور بودم و هم هیچ متنی مناسب نوجوان ها نوشته نمیشد، خودم رو باعکس تئاتر سرگرم میکردم. تا به وقتش برسم و برم تئاتر ببینم. تو ما بین عکس نمایش های روی صحنه ،هر از گاهی عکس نشست خبری یا گفتگویی بین عوامل اجرایی یک نمایش با مخاطبین و خبرنگاران برگزار می‌شد، می دیدم.حالا چه بعد از اجرا یا تو یک روز جداگونه تو خانه هنرمندان یا هر جای دیگه...به نظرم بد نباشه این رویه دوباره شروع بشه. گفتگویی میان مخاطبین و عوامل اجرایی هر نمایش به صورت تخصصی شکل بگیره. گپ و گفتی بزنند، از نگاه و نظرات همدیگه آگاه بشن. اینجوری تئاتر دیدن جذاب تر هم میشه...هم برای مخاطب و هم برای گروه اجرایی.
اینم یادم رفتم بگم نشست هایی هم قبل از اجرا برگزار می‌شد. که اونم جالب بود به خودی خود.
سلام آقای بحرانی چه پیشنهاد خوبی . حالا شاید بعد همه اجراها نشه، اما مثلا هفته ای یکبار شاید بشه برای هر نمایش چنین کاری کرد.
۳ روز پیش، شنبه
سعاد بحرانی
سلام. خانم بحرانی هستم. سعاد اسم دختره. ریشه عربی داره. و به معنای خوشبختی ست.😊 آره این پیشنهاد شما هم خیلی خوبه. فقط باید گفتگویی کرد و براش برنامه ریخت.
سلاااام سلااام سعاد جان🙏🌹❤️. چه اسم زیبایی با چه مفهوم قشنگی. عذرخواهی من رو پذیرا باشید بابت کم اطلاعی . خوشحالم که امروز یک آموزش هم گرفتم که این اسم زیبا دخترانه هست و چه مفهومی داره.
کاش این جلسه های گفتگو با عوامل برقرار باشه به نظرم خیلی فضای سازنده ای شکل بگیره
۳ روز پیش، شنبه
رویا پاک سرشت
سلاااام سلااام سعاد جان🙏🌹❤️. چه اسم زیبایی با چه مفهوم قشنگی. عذرخواهی من رو پذیرا باشید بابت کم اطلاعی . خوشحالم که امروز یک آموزش هم گرفتم که این اسم زیبا دخترانه هست و چه مفهومی داره. کاش ...
قربون شما عزیزی. ❤️
۳ روز پیش، شنبه
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
۳ روز پیش، شنبه ساعت ۱۲:۰۲
چند روزی هست که اون علامت رتبه اعتباری کاربر در تیوال که کنار اسم ها بود نمایش داده نمیشه. برای شخص من بسیار مفید بود . این که چه کسی با چه میزان ارتباط با تیاتر و سایت تیوال یک نمره یا نظری در مورد یک اثر داده برای من به شخصه تعیین کننده بود. برام عجیبه که تیوال چرا کاری که خودش شروع کرد رو ابتر گذاشته؟
چون گروه های کم سواد و بدون خلاقیت نمیتونستن با تعریف و تمجید های فیک کارهای ضعیفشون رو به خورد مردم بدن تیوال رو تحت فشار گذاشتن. و طبیعیه که تیوال هم طرف اونی می ایسته که ازش کسب درآمد میکنه.
۳ روز پیش، شنبه
مهرناز خلیلی
چون گروه های کم سواد و بدون خلاقیت نمیتونستن با تعریف و تمجید های فیک کارهای ضعیفشون رو به خورد مردم بدن تیوال رو تحت فشار گذاشتن. و طبیعیه که تیوال هم طرف اونی می ایسته که ازش کسب درآمد میکنه.
جالبه امروز یه پست تو اینستاگرام دیدم با عنوان زامبی های تیوال که به شدت به قدیمی های تیوال تاخته بود که سعی می کنند یه اجراهایی رو زمین بزنند و ....
۲ روز پیش، یکشنبه
soheil
جالبه امروز یه پست تو اینستاگرام دیدم با عنوان زامبی های تیوال که به شدت به قدیمی های تیوال تاخته بود که سعی می کنند یه اجراهایی رو زمین بزنند و ....
توهم دارن بندگان خدا
۲ روز پیش، یکشنبه
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
۴ روز پیش، جمعه ساعت ۱۱:۲۰
مکبث یک امضای بی بدیل هست و شاهکار
منکرش نیستم ولی تا این حد پرداختن بهش که در سال چندین گروه هنری به شکلهای مختلف روی صحنه میارن به اعتقاد من ارزش و خاص بودنش رو کمرنگ کرده
بی شمار اثار ادبی و جاودانه نگاشته شده که بسیار ارزشمندن و قابل اجرا
هملت مکبث شاه لیر به تکرار افتاده اثار لطیف و عاشقانه کم نیستن از رومئو ژولیت گرفته تا بی شمار اثار ایرانی که شاهکارند
کمی از مکبث و لیدی مکبث و هملت و باغ البالو دور بشیم اثار کلاسیک صرفا این نمایش ها نیستند و در نهایت
قلم زیبای بسیاری در سرزمین خودمان هست که خیلی فاخر و جذابند که اگر به روی صحنه بیاید هم جاذبه ی معنایی و مفهومی دارند هم بصری
از اثار مرحوم رادی تا چیستا یثربی محمود استاد محمد غلامحسین ساعدی نغمه ثمینی و بسیاری از هنرمندان دیگران حمایت کنیم و به آنها بپردازیم
ادبیات و ارزش قلم نویسندگان سرزمینمان به مراتب غنی ترو با اصالت تر از متن های ادبی جهان است و فقط نیاز به واکاوی و پردازش دقیق و عمیق دارد
با درود و احترام
جسارتاً با بخشی از دو خط پایانی فرمایشاتتون که ارزشگذاری "اصیل‌تر" و "غنی‌تر" لااقل در حوزه نمایشنامه نویسی موافق نیستم، چون خب ما نمایشنامه‌هایی داریم از اوریپید و سوفوکل و دیگر نمایشنامه‌نویسان یونان باستان که حدود دوهزارو پونصد سال قبل نوشته شدند ولی هنوز هم جذابند و قابلیت اجرا دارند یا شکسپیری که فرمودید در مثالهاتون، نمایشنامه‌هاش حدود پونصد سال پیش نگاشته شده ولی هنوز هم بسیار جذابند.
اما درمورد اصل فرمایشتون بسیار بسیار موافقم، اینکه در کنار اونها و نمایشنامه‌های مطرح نویسندگان خارجی قدیم و معاصر، توجه بیشتری هم داشته باشیم به آثار ناب ایرانی و وطنی خودمون که اونها هم خیلی قابلیت اجرایی و جذابیت بالایی دارند، بزرگان زیادی داریم و حتی جوانان خلاق بسیاری که نمایشنامه‌های درجه یک و جذابی دارند که متاسفانه کمتر بهشون توجه شده و گمنام موندند.
۴ روز پیش، جمعه
سیدمهدی
با درود و احترام جسارتاً با بخشی از دو خط پایانی فرمایشاتتون که ارزشگذاری "اصیل‌تر" و "غنی‌تر" لااقل در حوزه نمایشنامه نویسی موافق نیستم، چون خب ما نمایشنامه‌هایی داریم ...
سلام جناب در نهایت من یک ایرانیم از منظر من ادبیات پارسی برایم ارزشمند تین و پربار ترین است من خیام عطار مولانا حضرت حافظ الگوی بی تکرارند و فحوای کلامم به تکرار برمیگردد
اینجا برادوی نیست و اینقدر شکوه و صلابت در ادبیاتمان اجاریست که تا یک قرن دیگر می توان از آن حرف زد آنها نمایشی از ما روی صحنه می برند؟
چرا ما باید مدام آثار دیگران را به عناوین مختلف شاهد باشیم؟
۳ روز پیش، شنبه
هاله
سلام جناب در نهایت من یک ایرانیم از منظر من ادبیات پارسی برایم ارزشمند تین و پربار ترین است من خیام عطار مولانا حضرت حافظ الگوی بی تکرارند و فحوای کلامم به تکرار برمیگردد اینجا برادوی نیست ...
بله بله 👏👏👍
البته عرض من ارتباطی به ادبیات پارسی نداشت
مشخصا در حوزه نمایشنامه و ادبیات نمایشی عرض کردم و قدمت و اصالت یونان باستان پربارتر از ایرانه، و صد البته در شعر و عرفان ادبیات ایران غنی‌تر و پیشروست.
و اینکه اونها چرا از ما نمایشی روی صحنه نمیبرند رو نمیدونم، چون آماری ندارم که اصلا میبرند یا نه؟ چه تعداد میبرند؟ نمایشنامه چه افرادیو میشناسند و...
اینکه ما چرا از آنها میبریم؟ اگر منظورتون مثالهایی بود که زدید، چون بهترینهای تاریخ ادبیات نمایشی و نمایشنامه‌های جهانند.
اینکه ما باید نمایشنامه‌های داخلی رو بیشتر بهشون توجه کنیم؟ بله حتمن، بدون شک
۲ روز پیش، یکشنبه
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
۵ روز پیش، پنجشنبه ساعت ۱۶:۴۹
The Man Who Knew Infinity (2015)

داستان زندگی نابغه ریاضی هندی رامانوجان.❤️
رامونوجان یک جوان بسیار فقیر در هند بود و هیچ آموزشی ندیده بود. اصلا پولی نداشت که به مدرسه بره.. خودش کتاب ها رو میخوند. در جایی گفته که فرمول ها بهش الهام میشدن.. هر چه که بود به نظرم این هاردی بود که باعث شد رامانوجانی وجود داشته باشه. وگرنه آدم های نابغه بسیاری هستن که چون کشف نمیشن و موقعیتی برای ارائه نبوغشون بهشون داده نمیشه میمیرند و در تاریخ اسمشون ثبت نمیشه. بسیار این فیلم رو دوست داشتم.

یکی از اثبات های رامانوجان به زبان ساده. جمع 1+2+3+4+5+ ... تا بی نهایت میشه: منفی یک دوازدهم! -12/1 !
ستایش، امیرمسعود فدائی، مریم اسدی و آرش خیل تاش این را خواندند
حسام؟ و فریبا مهر این را دوست دارند
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
۶ روز پیش، چهارشنبه ساعت ۱۶:۳۳
مخاطب، رفتار شما عوامل آثار را می‌بیند و قضاوت می‌کند.
رفتار حرفه‌ای را فرابگیرید.
جناب کوروش سلیمانی باید کارگاه اخلاق حرفه ای برگزار کنن برای همکاران!
۶ روز پیش، چهارشنبه
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
۱۹ آبان ساعت ۰۷:۰۴
«THE RHYTHM OF DUST»

screenplay of: hojjat baghaei

2026

hojjatbaqaee-ir.blogfa.com

#iranian_story
#screenplay
#hojjat_baghaei
#hojjatbaqaee
#rhythm_of_dust
حسام؟ این را خواند
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
۱۷ آبان ساعت ۲۳:۱۱
یعنی این رفع کردن باگِ تکراری نشون دادن کامنت ها اینقدر سخته برای مجموعه تیوال؟ قبلا خیلی کمتر بود.. روز به روز بیشتر میشه..
خوبیش اینه الان از کامنت شما هم دو بار رد شدم 😄
محمد
خوبیش اینه الان از کامنت شما هم دو بار رد شدم 😄
😄😄😄
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
۱۶ آبان ساعت ۱۸:۵۹
امروز بعدازظهر و در میانه ی شلوغی های یک تهرانِ به شدت بارانی، "ز/ظن" را دیدم. کاری سرشار از نوآوری و خلاقیت از دانشجویانِ هنرمند و پراستعدادِ دانشکده ی هنرهای زیبای دانشگاه تهران که الحق حظ و کیفی که از تماشایش بردم، جذابیتِ پیاده روی از روی برگ های پاییزیِ خیسِ چسبیده به سنگ فرش های دانشگاه و ذوقِ توام با نوستالژیِ تجدیدِ دیدار با دانشگاهِ سالهای جوانی ام را دوچندان کرد و خاطره ای شیرین از یک روزِ بارانی برایم ساخت. کاری که طراحیِ صحنه ی مبتنی بر بازیِ نور و سایه اش و اجرای بدنِ متناسبِ بازیگران با آن و موسیقیِ خوب و به اندازه و موثرش، امیدِ بزرگی نسبت به آینده ی درخشانِ تئاتر ایران در دلم روشن کرد. ممنون از امیرمسعود جانِ فدائی بابت این معرفی و توصیه ی دلچسب ش.
۱۶ آبان ساعت ۱۰:۴۶
دوستان عزیزم دیشب داشتم کامنت ها رو با دقت نگاه میکردم عجیبه این حجم اختلاف سلیقه بین مخاطبین تئاتر !
بعضی اجراها واقعا ارزشمندن اما کامنت ها منفی ست و بعضی کارها سطحش پایین هست و خیلی ازش تعریف شده
خصومت شخصی درش دخیل هست یا تبلیغات فیک؟
فضای هنری باید سالم و زلال باقی بماند تخریب و تمجید وجدانی و منصفانه باشد
با هم مهربان باشیم لطفا
زندگی به اندازه ی کافی تلخی و رنج همراهمان کرده بی محابا