آخرین نبرد امروز جمعه 🪻☘️

گاهی خوبیهایت آنقدددررر زیادست
که
دیگران فرصت شان می‌شود تلافی ها برایت،
کجا
بدی‌ها را درست است جمع کنی
تا
آدم های اطرافت تو را دوست بدارند
من
هیچوقت درس بدی و بدذاتی
به
کسی یاد ندادم
که
امروز جبران مهربانی هایم را
با
بی احترامی ... دیدن ادامه ›› و بی عزتی داد.
آه
آه و حسرت.... که میدانستم چنین میشود
ولی
بازهم آرزو بایست می دوید
تا
نشان دهد واقعیت شان را می داند

آمدم به خانه در غروب غم انگیز جمعه،
و
آن‌که از شرارت در پوست خوشحالی نمی گنجید
خنده
ای از ته وجود سرداد یعنی خوشحالم بی احترامی
و
بی عزتی به تو کردند و این‌قدر ناراحتی.
تمام
شدن آن‌چه را نامش " خوشی شروع زندگی جدید "
میگذارم
خوشی آغاز دوستی های ارزشمند
پیشنهاد
به توی عزیز و گرانبها که الماس هستی و قدرت
نمی
دانند و بدان جمله آخرم که پرمغز بود و شفاف
برایت
تقدیم میکنم:
موقع خوشحالی و جشن من هم می‌رسد
آن‌وقت
این‌ها را نمی شناسم.
🌷🌷🌷🌱🌱🌱
پیشنهاد و صحبت

فیلم کوتاه هنر دوم

چون متاسفانه نقدهای منفی هاید می‌شوند، به اجبار در اینجا می‌نویسم:

دیشب نمایش «پرنده‌ی سیاه» را دیدم. ایده و فضای نمایشنامه واقعاً جالب بود و پتانسیل تبدیل شدن به یک اثر درگیرکننده را داشت، اما متأسفانه اجرا به‌شدت ضعیف بود و اصلاً در حد ایده کار پیش نمی‌رفت.

بزرگ‌ترین مشکل اجرا برای من بازی‌ها بود؛ مخصوصاً بازی مریم حسینی که کاملاً سطحی، یکنواخت و بدون کوچک‌ترین حس و تنش درونی بود. نه اکت بدن مؤثری وجود داشت، نه تغییر ریتم، نه فراز و فرود احساسی. دیالوگ‌ها تقریباً در تمام طول اجرا با یک لحن ثابت و مونوتون گفته می‌شدند و همین باعث می‌شد خیلی زود ارتباط مخاطب با شخصیت قطع شود. شخصیتی که قرار بود بار احساسی نمایش را منتقل کند، عملاً هیچ حسی به مخاطب منتقل نمی‌کرد و برای من بازی ایشان کاملاً فاجعه‌بار بود.

بازی نوید محمدزاده هم برخلاف انتظاری که از او وجود دارد، اصلاً برایم قابل‌قبول نبود. بازی او هم در بخش زیادی از اجرا مونوتون و یکنواخت ... دیدن ادامه ›› بود و فقط در لحظات داد زدن یا انفجارهای عصبی از این وضعیت خارج می‌شد. از بازیگری با تجربه و توانایی نوید محمدزاده، چنین پرفورمنس کم‌رمق و تکراری واقعاً بعید بود.

دیالوگ‌ها هم در بسیاری از لحظات طبیعی و روان به‌نظر نمی‌رسیدند و حس می‌کنم ترجمه متن پر از ایراد بود و نمی‌توانست احساس و تنش اصلی اثر را درست منتقل کند. بعضی کلمات و اصطلاحاتی که در ترجمه استفاده شده بودند هم اصلاً به جنس باقی دیالوگ‌ها نمی‌خوردند و باعث می‌شد مکالمه‌ها مصنوعی و ناهماهنگ به‌نظر برسند.

از طرف دیگر، با وجود کوچک بودن سالن، استفاده از میکروفون انتخاب عجیبی بود؛ مخصوصاً وقتی کیفیت صدا هم بسیار ضعیف بود و در بخش‌هایی از اجرا دیالوگ‌ها به‌سختی شنیده می‌شدند.

مشکل دیگر به طراحی صحنه، دکور و انتخاب سالن برمی‌گشت. صحنه عملاً خالی بود و هیچ حسی از لوکیشن یا فضایی که داستان در آن اتفاق می‌افتاد به مخاطب منتقل نمی‌کرد. نه از دکور، نه از طراحی فضا و نه از اتمسفر اجرا نمی‌شد فهمید دقیقاً با چه محیطی طرف هستیم و این موضوع باعث می‌شد ارتباط گرفتن با فضای نمایش سخت‌تر شود.

از طرفی مدل سالن به شکلی بود که دو طرف صحنه تماشاگر حضور داشتند و در بعضی صحنه‌ها که دو بازیگر کنار دیوار و در کنار هم می‌نشستند و گفت‌وگو می‌کردند، عملاً امکان دیدن یکی از بازیگران وجود نداشت. نه می‌شد میمیک صورتش را دید و نه واکنش‌هایش را دنبال کرد. در نمایشی که اساس آن بر دیالوگ و ارتباط میان دو شخصیت بنا شده، چنین میزانسن و انتخاب سالنی واقعاً عجیب و آسیب‌زننده بود.

در مجموع، «پرنده‌ی سیاه» برای من نمونه‌ای بود از نمایشی که ایده به‌مراتب قوی‌تر از اجرای آن بود. امیدوارم گروه اجرایی در آثار بعدی انتخاب‌ها و اجرای دقیق‌تری داشته باشند.

نشست انتقال تجربه و پرسش و پاسخ
عوامل نمایش «لوله»
در فودپارک کربن
(جلسه‌ی نقد و بررسی نیست.)
با حضور کارگردان و بازیگران و‌ عوامل
ورود برای عموم آزاد و رایگان است.
نشانی: تجریش، خیابان دربند، نبش یغما، ساختمان فرمهر، طبقه همکف، فودپارک کربن
پنج‌شنبه ۳۱ اردیبهشت
ساعت ۱۸ تا ۲۱
تلفن هماهنگی: 02126854061

همبازی چیست؟
همه تمرین می‌کنند.
اما کمتر کسی از دلِ تمرین، رشد می‌سازد.

بعضی‌ها پرکارند،
اما بی‌جهت.
بعضی‌ها جدی‌اند،
اما تنها.

و بعضی‌ها در کنار یک قبیله تمرین می‌کنند؛
جایی که تمرین، تبدیل به رشد می‌شود
و رقابت، تبدیل به یک نیروی سازنده.

با دماغ‌قرمزآ تمرین کنید.

www.rednoses.ir :اطلاعات

فراخوان شرکت در دوره سیزدهم «فرایند تمرین تئاتر»

بهار ۱۴۰۵ | تهران
«فرایند تمرین تئاتر»، جریانی تمرینی در جهان تئاتر است؛ فضایی طراحی‌شده برای تمرین، گفت‌وگو و گسترش ارتباطات. جایی که در آن حضور پیدا می‌کنیم تا مسیرمان را مرور کرده، به کشف، شناخت و گسترش توانایی‌هایمان بپردازیم و با انرژی حاصل از این تجربه‌ی جمعی، مسیر هنری خود را ادامه دهیم.

در صورت تمایل برای حضور و کسب اطلاعات بیشتر به شماره ۰۹۱۹۷۹۲۵۹۲۹ در پیام‌رسان «بله» ارسال کنید.

  استتیک هراس 
نگاهی به  فیلم «جنایت‌های آینده» اثر دیوید کراننبرگ: 
#دیوید کراننبرگ، استاد سینمای بدن هراس (Body Horror)، در «جنایت‌های آینده» ساخته شده درسال (۲۰۲۲) بار دیگر به سراغ مفاهیم محبوب  و مضامین  مورد علاقه خود می رود: تقابل فناوری، زیست‌شناسی، و تکامل انسان. این فیلم که در آینده‌ تاریک و آپوکالیپتیک روایت می‌شود، جهانی را به تصویر می کشد که در آن بدن انسانها جهش های  غیرقابل کنترلی را تجربه می‌کند و جراحی به شکلی از هنر پرفورمنس  (اجرا)،تبدیل گشته است. در این فیلم، کروننبرگ نه تنها مرزهای فیزیکال بدن، بلکه محدودیتهای اخلاقی، هنری، و فلسفی بشریت را  نیز،به چالش می‌کشد. 
مضمون مرکزی فیلم، بدن به‌عنوان‌ جولانگاهی برای کشمکش بین کنترل و هرج ومرج است. شخصیت اصلی، سالو تنسر (با بازی ویگو مورتنسن)، از درد ناشی از رشد اندامهای جدید  در بدنش رنج می‌برد، درحالیکه همکارش کاپریس (با بازی لئا سیدو) این اندامها را در اجراهای زنده و به سبک آیینی؛ ازبدن او خارج  می کند.این رابطهٔ سمبیوتیک بین درد و لذت، جراحی را از یک عمل درمانی به یک هنر اروتیک (جنسی) تبدیل می‌کند . کراننبرگ با نمایش بدن به‌مثابه ماشینی فرسوده و در عین‌حال نوآور، پرسش هایی درباره‌ی اخلاق زیستی، مالکیت بدن، و نقش هنر در دنیای امروز را مطرح می‌کند. 
این اجراهای جراحی، تمثیلی از جامعه امروزی هستند که در آن نمایش رنج و دگرگونی بدن (مثلاً در شبکه های اجتماعی) به نوعی سرگرمی تبدیل شده است. ... دیدن ادامه ›› کراننبرگ با بزرگنمایی در این مفهوم، بیننده را وادار به تأمل درباره مرزهای ورتیسم (تماشای بیمارگونه) و هنر معاصر می‌کند. 
 
فیلم با فضاسازی سرد، استریل، و تقریباً آزمایشگاهی، تضادی آشکار با صحنه های آغشته به خون و احشا بدن ایجاد می‌کند. طراحی صحنه مفهومی و لباسها مثلا ؛ لباس عجیب تنسر که شبیه پیله حشرات است به بدن انسان به‌مثابه موجودی در حال گذار از مرحله‌ای تکاملی اشاره دارد. حتی ابزارهای جراحی و ماشین‌های تغذیه‌کننده  تنسر (مثل صندلی عجیب او) با وجود کارکرد تکنولوژیک، شکلی ارگانیک و زنده دارند.  
این زیبایی شناسی دوگانه، بازتاب دهنده ترس مدرن از ترکیب بدن با ماشین است؛ ترسی که در دوره هوش مصنوعی و مهندسی ژنتیک، بیشتر از گذشته به  واقعیت نزدیکتر  شده است.
فیلم در لایه های  زیرین خود  به نقد سیستمهای بوروکراتیک می‌پردازد. سازمانهایی مانند «ثبت ملی اندامها» که جراحی ها را رصد و بررسی می کنند، نمادی از کنترل دولت بر بدن شهروندان  و مردم هستند.
کراننبرگ با طعنه نشان می‌دهد که حتی در آینده‌  دیستوپیایی، ارگان های  قدرت نمی‌توانند در برابر میل ذاتی بشر به گذر از محدودیت ها و سانسور مقاومت کنند.
 
اگرچه فیلم از نظر بصری و فضاسازی جسور و خلاقانه است، اما ممکن است برای برخی تماشاگران بیش از حد انتزاعی یا کُند به نظر برسد. دیالوگهای مملو از مفاهیم فلسفی (مثل جمله معروف «جراحی جدید ،، سکس است») گاه به‌جای عمق بخشی به فیلم ممکن است کمی ساختگی به نظر بیاید.
 
«جنایت های آینده» بیش از آنکه پیش بینی آینده باشد، آینه‌ای از ترسهای کنونی انسان معاصرست: ترس از فناوری‌های بی قیدوبند، از دست‌دادن کنترل بر بدن خود، و تبدیل بدن به کالایی مصرفی. کراننبرگ با مهارت، این ترسها را در قالب یک کابوس سورئال و فلسفی بسته بندی می‌کند.  این فیلم اثری مهم برای عصر حاضر است،،دورانی که در آن مرز بین بدن و ماشین، واقعیت و نمایش، هر روز  محوتر  و وانمود ه ها  در حال تصرف واقعیت هستند. با این اوصاف می‌توان آینده ترسناک و وهمناکی برای بشر امروز متصور شد.
#سینما
#سینمای_جهان 
#دیویدکراننبرگ 
#نقدفیلم 
#یادداشت فیلم
#احسان_خوشخو 
#ehsan_khoshkhoo 
#ehsankhoshkhoo

نمی‌دونم، اهالی تئاتر این متن من رو به عنوان مخاطب عام می‌خوانند یا نه
شاید جمله‌ی من کوتاه باشه ولی حسم میگه که ماها دنبال موضوعات خاص در تئاتر نیستیم، دنبال موضوعات کلی هستیم.
موضوعاتی که زمان، مکان و ....نداره
نمیدونم، خیلی سخته این رو کار کردن ولی یک تئاتر که میخواد در مورد یک ماجرا، فرد، جامعه خاص صحبت کنه که یک موضوع کلی رو مطرح کنه، جزو سلایق من نیست، چون باعث تنزل اون موضوع کلی میشه.
ببینید تئاتری که میخواد بیوگرافی نمایش بده، تاریخ رو نمایش بده، حوادث اجتماعی رو نمایش بده، فرق داره با اینکه بخواد بیوگرافی یا تاریخ یا حوادث رو دست مایه موضوعی کلی قرار بده، هم اون بیوگرافی و تاریخ و حادثه لوس میشه هم اون موضوع کلی که هدف اصلی نویسنده یا کارگردان موضوع است.
ببینید شما یک هنر رو خلق می‌کنید بدون اینکه هدف خاصی از اون هنر داشته باشید، در واقع هنر ظهور ناخودآگاه شماست و من اگر سنخیتی با اون ناخودآگاه شما داشته باشم، ممکنه هنر شما روی من تاثیر بذاره، ولی وقتی تصمیم میگیری که من رو گول بزنی، دیگه ناخودآگاهت از کار میافته و ارتباطش رو با من از دست میده.

امیدوارم گنگ حرف نزده باشم.
ممنون که خوندید.

✨فرصت طلایی رزومه سازی با مدیای نقاشی مجسمه با تکنیک های انحصاری گالری انتظامی ✨
‌
💎 تخفیف ویژه فقط برای ۱۰نفر اولی که الان وقتشو رزرو کنه 💎
🔊برای رزرو تخفیف و مشاوره اصولی و رایگان به ایدی زیر پیام بده🥰
‌
@entezami_artgallery
‌
‼️ برای استفاده از این تخفیف و انجام خدمات با قیمت ۱۴۰۴ ، دیدن نمونه کارها همین الان عضو کانال ما بشید 😍
@entezami_artgallery

کلمه‌ای هست به نام "التقاط"
بخوام ساده بگم یعنی از چندجا گرفتن و اگه بخوام مفصل بگم، به معنی دستچین کردن و کنار هم گذاشتن چیزها و اندیشه های بی ربط و نامتقارن در کنار همدیگست.
مثل اتفاقاتی که بعضی وقتا تو تئاتر ما میوفته که طرف میاد یه اثر کلاسیک مثل مکبث یا هملت رو با یه چیز ایرانی ترکیب میکنه که مثلا نوآوری کنه ولی گند میخوره به هردوش.
یه چی تو مایه های پیتزای قرمه سبزی که نه پیتزاست نه قرمه سبزی.
تئاترهایی که معمولا "متجمل" هم هست ولی "جمیل" نیست.
حالت بدترش اوناییه که میان آثار کلاسیک خارجی یا آثار قدیمی خودمون رو با ژانر طنز جلف یا "Pejman Jamshidic comedy" (یا حتی جلف تر و بی مزه تر: "Mohsen Kiaeistic comedy") ترکیب میکنن و تئاتر کلاسیک رو به تئاتر سمت تئاتر آزاد میبرن.
خب نکن دیگه.