فیلمنامه « عنصر نامطلوب »طرح آن را دادم در کارگاه فیلمنامه کار کنیم.بعد از یک اتمام همکاریم با یک مجموعه مستند اجتماعی، تا پایان تیرماه به امید خدا آن را شروع می کنم.بر اساس یک قصه واقعی و تجربیات شخصی ...لازم به ذکر است: عنوان تغییر خواهد کرد.


Screenplay: Undesirable Element
(Based on a True Story)
Screenwriter: Hojjat Baghaei 2026

#Undesirable_Element
#Screenplay
#Hojjat_Baghaei
#فیلمنامه
#عنصر_نامطلوب
#ادبیات_توسعه
#حجت_بقایی
#مستند_اجتماعی
#ایران

تئاتر بنابرزیست برگزار می‌کند:

کارگاه تئاتر (شماره یک)
این دوره آموزشی جهت آشنایی مقدماتی با بازیگری، کارگردانی و نویسندگی تئاتر طراحی شده است.

زمان: تابستان ۱۴۰۵ / تهران
مدت دوره: ۱۵ جلسه (۴ ساعته، مجموعاً ۶۰ ساعت آموزش و تمرین)
هزینه دوره: ۶ میلیون تومان (۲۰٪ تخفیف دانشجویی)

جهت نام‌نویسی و کسب اطلاعات تکمیلی، لطفاً به شماره زیر در تلگرام و پیام‌رسان بله پیام دهید.
۰۹۱۹۷۹۲۵۹۲۹

بدین گونه شروع باید کردن این مرقومه را که پس از گذشت سالها از آخرین اجرایی که از جنابِ مستطاب، اشکان خانِ جنابی عزیز (صور فلکی در سالن موج نو علیه الرحمه) دیده بودم امشب از تماشای اولین شبِ اجرای نمایشِ "مجلسِ بازپس گرفتنِ صحنه" چه لذتی و چه حظی بردیم و چه کیفی کردیم که جای خالی کارگردانِ خلاقِ کم کارش را در تمام این سالها بیش از پیش نمایان کرد. الحق که در بحبوحه ی اجراهای نه چندان دلچسب و تکراری و شلوغی که چنگی به دل نمی زنند ولی تبلیغ و ادعایشان قسمتی از بدنِ یکی از چهارپایانِ زحمتکش را پاره می کند این نمایشِ مظلومِ بی تبلیغی که حتی صفحه هم در تیوال ندارد کاردرست ترین اجرای روی صحنه ای بود که در یک سالِ گذشته دیده بودم و آنچنان مسحورِ فرمِ خلاق و نوآورِ کار مانده ام که شاید حتی نتوانم به درستی تعریفش کنم. ما در این نمایش با یک اجرای نئوکلاسیکِ - مدرنِ تلفیقی و اپیزودیک طور که از یک پلاتِ داستانیِ اصلی و چند مینی پلات با اجراهایی متفاوت از نظر سبک و لحن تشکیل شده مواجه هستیم که این اجراها مدام با یکدیگر سوئیچ می شوند. پلاتِ اصلی بر مبنای یکی از معروف ترین پرونده های جنجالیِ ثبت شده در تاریخِ هنر یعنی دادگاهِ مستندِ محاکمه ی آرتمیزیا جنتیلسکی، نقاش ایتالیاییِ سبکِ باروک و آگوستینو تاسی (نقاشی دیگر) در سال ۱۶۱۲ در رم است. دادگاهی عجیب با روندی غریب و فرجامی عجیب تر. از ابتدای نمایش، گاهاً لحن اجرا و برخی از دیالوگ ها و گاهاً مضمونِ پلات های فرعی تنه به تنه ی نمایش های تخت حوضی، سیاه بازی، نقالی یا بحرطویل خوانی هایی با مَتَل ها و شعرهای فولکلور و عامیانه ی ایرانی می زنند و از لحنِ اجرای کلاسیکِ داستانِ اصلی فاصله گرفته و به آن بر می گردند. تمامیِ نقش ها بین سه بازیگرِ پرتوانِ کار جا به جا و توزیع می شوند و مضمون، حاویِ تجربه های احساسیِ گوناگون، ملغمه ای از شوخی و جدی، مباحثِ حساس و ارجاعاتِ اجتماعی در خدمتِ پیش بردِ داستان، شکستنِ دیوارِ چهارم و در برگیرنده ی بازی های درخشان و متفاوت و فوتواسلایدهای جذاب در حدودِ ۹۰ دقیقه ی خیره کننده است. شاید موتورِ بازی های هر سه بازیگرِ قدرتمندِ کار پس از گذشتِ حدود یک ربع از شروع نمایش گرم شد اما با در نظر گرفتنِ شبِ نخستِ اجرای کار و چهار پنجمِ انتهاییِ بلامنازعِ نمایش، کاملا قابلِ چشم پوشی بود. القصه که پیشنهادِ اکیدی ست به دوستدارانِ نمایش های نوآور، خلاق و غیرمتعارف.

#مجلس_بازپس_گرفتن_صحنه
#فیدیبوآرت
#پردیس_تئاتر_شهرزاد

خب به سلامتی توافق هم امضا شد و الان وقتشه که دورِ جدیدِ اجرایِ بک‌توبلکِ سجاد افشاریان بره روی صحنه :))

Black Bird
پرنده سیاه
۳ بار کامنت بنده Hide شده
تاخیر ۲۵ دقیقه اجرا ضعیف صدا افتضاح اینقدر شرایط بهم ریخته و نا کوک بود که مخاطبین در طول اجرا با هم مشغول گفتگو بودند فقط میگم باعث خجالت حیف از تحمل ترافیک و استرس جای پارک برای تماشای چنین نمایشی اصلا اجرا نبود نمایش رادیویی با صدایی بی کیفیت
ریتم نمایش بسیار کند بود.
تپق زدن های متعدد نوید محمدزاده بازی خانم حسینی اماتور و نپخته
واقعا ... دیدن ادامه ›› در حیرتم
اجرای ضعیف دکور بی رمق
تاخیر
و کیفیت بسیار بد صدا
هیچ نکته ی مثبت و سنجیده ای نداشت و حیف از وقت
ابتذال و اوج شکست یک اثرنوید محمدزاده از سرخپوست به اینجا رسیده؟! حیف از این هنرمند فقط همین

فیلم کوتاه هنر دوم

چون متاسفانه نقدهای منفی هاید می‌شوند، به اجبار در اینجا می‌نویسم:

دیشب نمایش «پرنده‌ی سیاه» را دیدم. ایده و فضای نمایشنامه واقعاً جالب بود و پتانسیل تبدیل شدن به یک اثر درگیرکننده را داشت، اما متأسفانه اجرا به‌شدت ضعیف بود و اصلاً در حد ایده کار پیش نمی‌رفت.

بزرگ‌ترین مشکل اجرا برای من بازی‌ها بود؛ مخصوصاً بازی مریم حسینی که کاملاً سطحی، یکنواخت و بدون کوچک‌ترین حس و تنش درونی بود. نه اکت بدن مؤثری وجود داشت، نه تغییر ریتم، نه فراز و فرود احساسی. دیالوگ‌ها تقریباً در تمام طول اجرا با یک لحن ثابت و مونوتون گفته می‌شدند و همین باعث می‌شد خیلی زود ارتباط مخاطب با شخصیت قطع شود. شخصیتی که قرار بود بار احساسی نمایش را منتقل کند، عملاً هیچ حسی به مخاطب منتقل نمی‌کرد و برای من بازی ایشان کاملاً فاجعه‌بار بود.

بازی نوید محمدزاده هم برخلاف انتظاری که از او وجود دارد، اصلاً برایم قابل‌قبول نبود. بازی او هم در بخش زیادی از اجرا مونوتون و یکنواخت ... دیدن ادامه ›› بود و فقط در لحظات داد زدن یا انفجارهای عصبی از این وضعیت خارج می‌شد. از بازیگری با تجربه و توانایی نوید محمدزاده، چنین پرفورمنس کم‌رمق و تکراری واقعاً بعید بود.

دیالوگ‌ها هم در بسیاری از لحظات طبیعی و روان به‌نظر نمی‌رسیدند و حس می‌کنم ترجمه متن پر از ایراد بود و نمی‌توانست احساس و تنش اصلی اثر را درست منتقل کند. بعضی کلمات و اصطلاحاتی که در ترجمه استفاده شده بودند هم اصلاً به جنس باقی دیالوگ‌ها نمی‌خوردند و باعث می‌شد مکالمه‌ها مصنوعی و ناهماهنگ به‌نظر برسند.

از طرف دیگر، با وجود کوچک بودن سالن، استفاده از میکروفون انتخاب عجیبی بود؛ مخصوصاً وقتی کیفیت صدا هم بسیار ضعیف بود و در بخش‌هایی از اجرا دیالوگ‌ها به‌سختی شنیده می‌شدند.

مشکل دیگر به طراحی صحنه، دکور و انتخاب سالن برمی‌گشت. صحنه عملاً خالی بود و هیچ حسی از لوکیشن یا فضایی که داستان در آن اتفاق می‌افتاد به مخاطب منتقل نمی‌کرد. نه از دکور، نه از طراحی فضا و نه از اتمسفر اجرا نمی‌شد فهمید دقیقاً با چه محیطی طرف هستیم و این موضوع باعث می‌شد ارتباط گرفتن با فضای نمایش سخت‌تر شود.

از طرفی مدل سالن به شکلی بود که دو طرف صحنه تماشاگر حضور داشتند و در بعضی صحنه‌ها که دو بازیگر کنار دیوار و در کنار هم می‌نشستند و گفت‌وگو می‌کردند، عملاً امکان دیدن یکی از بازیگران وجود نداشت. نه می‌شد میمیک صورتش را دید و نه واکنش‌هایش را دنبال کرد. در نمایشی که اساس آن بر دیالوگ و ارتباط میان دو شخصیت بنا شده، چنین میزانسن و انتخاب سالنی واقعاً عجیب و آسیب‌زننده بود.

در مجموع، «پرنده‌ی سیاه» برای من نمونه‌ای بود از نمایشی که ایده به‌مراتب قوی‌تر از اجرای آن بود. امیدوارم گروه اجرایی در آثار بعدی انتخاب‌ها و اجرای دقیق‌تری داشته باشند.