فرزین زمان خان

هنرساز بازیگر

یک بار دیگه دیده بودم، اینم شد دومین بار
ولی اندازه اولین بار لذت بردم،
Pov طنزش فوق‌العادست و در دل این کمدی ۳ تا پیام خیلی عمیق نهفته هست که من هر بار بهشون فکر می کنم.
و میتونم بگم پایانش جزو تاپ ۳ پایان های جذابی بوده که تابحال دیدم.


پینوشت شخصی: یازده شهریور هزار و چهارصد و پنج با منصور و سپهر و نرگس دیدم.

یازدهمین بار هست که میخوام دریملند رو ببینم!
لطفا همونی باشید که همیشه بودید.

یک “که چی” خیلی بزرگ در تمام طول نمایش باهام بود که نسبت بهش عذاب وجدان داشتم، چون خیلی برای کار زحمت کشیده شده بود، اما متاسفانه در نهایت جوابش رو نگرفتم و خارج شدم.

پینوشت شخصی: سی و یک تیر هزار و چهارصد و پنج با بهار دیدم.

نمیدونم حسم به این نمایش و اجرا چی بود، به پینوشت شخصی بسنده می کنم،

بیست و ششم آذر هزار و چهارصد و چهار با منصور و مصطفی و سپهر و نیوشا دیدمش

من نمایشی نیست که یکی برنگرده بخاطر خنده‌های بلندم نچ نچ نکنه بهم، اولین نمایشی بود که در زندگیم بخش درامش بر بخش کمدیش در من غلبه کرد و خودم شده بودم یکی از کسایی که تو دلم به خنده‌ها نچ نچ می کردم، مجموعه دیالوگ‌هایی که بلافاصله بعدش موزیک شروع میشد هر کدوم انگار یک تریلی بود که از روی ادم رد میشد، من بزرگترین انتقادمم شروع سریع موسیقی بود که نمیذاشت احساساتم رو احساس کنم که بعد از صحبت با عوامل متوجه شدم عمدی هست برای عدم غرق شدن در غم و اندوه، الحق هم من در ایرانی که سرتاسر رویای مهاجرته هیچوقت به حال ادم‌ها در اون سال‌ها فکر نکرده بودم که چقدر مثل الان ما بودن، به قول یغما، که تو ایستگاه هفت لین چهار یه رویا افتاده بود تو سرش، ما به همون رویاشم خوش و راضیم.
چقدر بازی‌های ریز بازیگر‌ها در حین اجرای موسیقی یا شلوغ و‌پلوغی‌ها خوب بود، مخصوصا نسرین خانم، دو جا دو تا نگاه داد که واقعا من لذت بردم.
و کلا هم با اینکه تم ایرانی سبکم نیست، اما از مجموعه به شدت لذت بردم، حتما برای باز دوم هم میبینم.

پینوشت شخصی: بیست و چهارم اذر هزار و چهارصد و چهار با زهرا دیدم.

از لحظه لحظه‌اش لذت بردم، تئاتر اینقدر دنیای قشنگیه که در داخل تئاتر بازیگرها نقش بازیگرهایی در داخل تئاتر رو بازی می کنن.

برای من همه چی داشت، خنده داشت، گریه داشت و مهم تر از همه این‌ها stairway to heaven داشت.
ریتم کار واقعا عالی بود، بازی‌ها هم هر دو نفر عالی، ... دیدن ادامه ›› کلا عالی.
من هر وقت تو نونوایی یکی ازم میزنه جلو، میگم کاشکی خود نونوا مبصری کنه که برای من چالش و دعوا ایجاد نشه، ممنونم از نادر فلاح که خودش مبصر هم شد و به تماشاگری که نور گوشیش مزاحم بود خیلی قشنگ تذکر داد.

پینوشت شخصی: چهارده مرداد هزار و چهارصد و چهار با صدیقه دیدم.

خیلی خوشحال‌ کننده هست که روز به روز نمایش داره از فرمت دیالوگ‌محور اول انقلابش که البته اقتضای زمان خودش بوده فاصله میگیره و به سبک برادوی که موسیقی و رقص و ساز و‌اواز حرف اول رو میزنه نزدیک‌تر میشه. من اقای عبدی رو نمیشناختم اما واقعا شاهکار خلق کردن، اون ادای احترامی که به باخ انجام دادن هم واقعا تاثیرگذار بود، به امید بیشتر شدن امثال بهزاد عبدی و نمایش‌هایی مثل باخ.
من البته نمره کامل رو به کار نمیدم چون که بخش بازی‌ها و خط داستان جاهایی در حد نمره پنج نبود.

پینوشت شخصی: چهارم خرداد هزار و چهارصد و چهار با شهره تماشا کردم.