#پست موقت#
یه مطلبی رو دلم خواست روی دیوار خودم بنویسم.

من فقط «یک تماشاگر» هستم؛ کسی که از دیدن تیاتر لذت می‌بره.

دوران دانشجویی، وقتی با دوستانم تئاترهایی رو که خیلی مطرح می‌شدند می‌دیدیم، بیشتر از هر چیز، بازی بازیگران، فضای بصری و لذتی که از تماشای اون اثر می‌بردم، برام ... دیدن ادامه ›› اهمیت داشت.

اما حدود دو سال پیش، به توصیه دوستی، تئاتر دیدن برای من جدی‌تر شد. کم‌کم متوجه شدم چیزی که از یک نمایش با خودم به خانه می‌برم، فقط چیزی نیست که روی صحنه دیده‌ام. گاهی حسیه که در من باقی میمونه ، گاهی بخشی از یک تجربه زیسته که دوباره زنده می‌شه، گاهی دردی که بهش فکر نکرده بودم و ناگهان خودش رو نشون می‌ده.و شاید مهم‌تر از همه، فکرهایی که بعد از تمام شدن نمایش تازه شروع می‌شن؛ اینکه به چیزهایی فکر می‌کنم که قبل از دیدن اون اثر بهشون فکر نکرده بودم و گاهی احساس می‌کنم دریچه تازه‌ای از زندگی به روم باز شده؛ اینکه شاید جور دیگری هم می‌شه زیست.

همین شد که هفته‌ای یک یا دو بار تئاتر دیدن، کم‌کم شد بخشی از زندگی من. بعضی کارگردان‌ها، بعضی بازیگران و بعضی جنس روایت‌ها هم به مرور تبدیل شدند به بخشی از سلیقه شخصی من.

در این مدت، چیزی که درباره تئاتر یاد گرفتم اینه که «تماشاگر بودن» هم می‌تونه یک تجربه کاملاً شخصی باشه. من نه منتقدم، نه ادعای تخصص در هنر و ادبیات و تئاتر دارم. چیزهایی که در صفحه‌ام مینویسم، برداشت و حسیه که یک تماشاگر از یک اثر گرفته؛ نه بیشتر و نه کمتر.

این روزها هم چند نمایش با الهام از داستان‌ها و اسطوره‌های شاهنامه و ادبیات کهن ایران، مثل «پسران فریدون»، «سیاوش» و «آرش»، «کورش» روی صحنه هستند. من هم بر اساس سلیقه و تجربه شخصی خودم به تماشای آن‌ها رفتم و برداشت خودم رو نوشتم.

طبیعیه که ممکنه کسی با این آثار ارتباط نگیره، نقدشون کنه یا حتی ترجیح بده اون‌ها رو نبینه. من برای این انتخاب کاملاً احترام قائلم. همون‌طور که انتظار دارم انتخاب من برای دیدن و لذت بردن از یک اثر، حتی اگر از نظر دیگران انتخاب قابل دفاعی نباشه، محترم شمرده بشه.

قرار نیست همه ما یک اثر رو یکسان ببینیم، یکسان بفهمیم یا ازش یک چیز بگیریم. شاید یکی از جذابیت‌های هنر، همین تفاوت نگاه‌هاست.

من همچنان فقط یک تماشاگرم؛
یک تماشاگر که تئاتر دیدن حال دلش رو خوب می‌کنه، گاهی به فکرش می‌ندازه و گاهی دریچه‌ای تازه به رویش باز می‌کنه.

همین و بس
.

یه موقع‌ها یهو یکی دو نفر پیدا میشن سر یه موضوعی یا یه ماجرایی خیلی شدید و تند و پرخاش‌گر بحث و گفتگو و مجادله می‌کنن، بعد هم میرن و محو میشن انگاری که اصلاً نبودن!! اینم جالبه... برای خود من ده بار پیش اومده😅😅😅 بعد مثلاً به مثل منی که ده یازده ساله کف تیوال خوابیدم و بیدار شدم میگه تو پروژه گرفتی این حرف رو بزنی😂😂😂
داداش، آبجی، چهار تا تئاتر دیگه هم ببین آخه😊😊😊

یک حس غریب و عجیبی به من دست می‌ده وقتی می‌بینم که نمایش‌های بی‌ارزش و سطحی با این استقبال پرشور مخاطب مواجه شده‌اند ولی مثلا نمایشی که اکبر زنجانپور به صحنه برده اینقدر کم‌استقبال بوده که مجبور شدند روی قیمت معمولی بلیت هم تخفیف بذارند. چقدر عجیبه که مردم دوست دارند برای مثلا نمایشی که یک رپ‌خوان درجه دو سه در آن هست از یکی دو ماه قبل پول بدهند ولی برای نمایشی که اکبر زنجانپور با آن سابقه تئاتری روی صحنه برده یک پنجم آن پول را ندهند.
از نظر من تئاتر همچنان کم‌مخاطب است. مخاطبی که به دیدن این نمایش‌های سیرک‌محور می‌رود مخاطب تئاتر نیست؛ یک قشر سطحی جامعه است که دنبال عکس و فیلم و اینستاگرام است. و الا تئاتر جدی هنوز هم طرفدار ندارد.
همه دنبال عکس گرفتن با سلبریتی و ضبط ویدئو برای تولید محتوای اینستاگرامشان هستند. در کلیپ اینستاگرامی خانومی بعد از دیدن یک نمایش می‌گفت "بهترین تئاتر عمرم بود. اینقدر خوب بود که تماشاگرها بعد از تموم شدنش ایستاده براش دست زدند." یعنی این بنده خدا انگار تا حالا هیچ نمایشی ندیده بود که بدونه بعد از همه نمایشها این اتفاق می‌افته. یک نفر دیگه می‌گفت "فکر نکنم بشه با بازیگرها عکس گرفت. چون روی بلیت نوشته عکسبرداری و فیلمبرداری ممنوع است." خلاصه مخاطب آن تئاترها همین افراد هستند که صرفاً دنبال سرگرمی هستند.
اینها به‌خودی‌خود هیچ ایرادی ندارد. ولی کم‌استقبال بودن تئاتر جدی غمگینم می‌کند. چون محکوم به حذف می‌شود.

زادروزت خجسته
خسرو آواز ایران

AliAslankosh
Age: 02march 1993